Με δυο μεγάλες παραγωγές -τα πρώτα ουσιαστικά «δείγματα δουλειάς και επιλογών» της νέας διοίκησης του θεάτρου- το ΚΘΒΕ δηλώνει το δικό του θεατρικό παρών το καλοκαίρι
.
Οι «Επτά επί Θήβας» -σκληρή κι όχι περιπαιγμένη- αμιγώς πολιτική τραγωδία του Αισχύλου (467 π.Χ) σε νέα μετάφραση του ποιητή Γιώργου Μπλάνα και σκηνοθεσία του Λιθουανού Τσέζαρις Γκραουζίνις (παράσταση που μετά την πρεμιέρα στο θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης στις 6 και 7 Ιουλίου θα αποτελέσει τη συμμετοχή του ΚΘΒΕ στο φεστιβάλ Επιδαύρου στις 22 και 23 Ιουλίου και στη συνέχεια στα άλλα καλοκαιρινά φεστιβάλ) και ο «Αγαπητικός της βοσκοπούλας» (δραματικό ειδύλλιο γραμμένο στα 1891 από τον Δημήτριο Κορομηλά) σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και με εμβληματικές παρουσίες στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τη Φιλαρέτη Κομνηνού και τη Έφη Σταμούλη (συμμαθήτριες απ τη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ της δεκαετίας του ΄70, που ουδέποτε όμως συνυπήρξαν στη σκηνή) διαμορφώνουν το μάλλον ηχηρό παρόν του θεάτρου.
Για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της Αισχύλιας τραγωδίας «Επτα επί Θήβας» επιστρατεύτηκαν πέραν του Τσέβαρις Γκραουζίνις οι: Κένι ΜακΛέλαν για τα σκηνικά και κοστούμια, ο Δημήτρης Θεοχάρης για τη μουσική και ο χορογράφος Έντι Λάμε, ενώ ο Γιάννης Στάνκογλου θα ερμηνεύσει σε διπλή διανομή με τον ηθοποιό του ΚΘΒΕ Χρίστο Στυλιανού τον ρόλο του Ετεοκλή.
Ένα έργο «μελό απ’ τα σπάργανα του», ένα υπεραιωνόβιο τραγούδι- έμβλημα του έργου (σε στίχους από το ποίημα το «Φίλημα» του Γεωργίου Ζαλοκώστα, προσαρμοσμένο σε σεφαραδίτικη μελωδία, που αποτέλεσε ίσως και το έναυσμα για τη συγγραφή του πρώτου ελληνικού …βουκολικού δραματικού ειδυλλίου στα 1891), επιχειρεί να ψυχαγωγήσει τους εναπομείναντες στη Θεσσαλονίκη, αλλά και τους αγγλόφωνους και ρωσσόφωνους τουρίστες στην πόλη, στη διάρκεια του καλοκαιριού.
Το Βασιλικό Θέατρο πλήρως κλιματιζόμενο θα φιλοξενεί στη …δροσερή σκηνή του από την 1η Ιουλίου (ορίστηκε η πρεμιέρα) έως και τις 11 Σεπτεμβρίου, από Τρίτη ως και Παρασκευή, τον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» του Δημητρίου Κοροβηλά.
Τη σκηνοθεσία στο πρώτο γραμμένο στη δημοτική -αλλά και σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο- έργο του ελληνικού θεάτρου (μετά την εν υπνώσει περίοδο που διένυσε η ελληνική δραματουργία στα χρόνια της τουρκοκρατίας) ανέλαβε ο Σταμάτης Φασουλής.
