Η Βικτώρια Φασιανού, κόρη του Αλέκου Φασιανού ήταν καλεσμένη στο Στούντιο 4 και αποκάλυψε άγνωστες πτυχές του αξέχαστου και σπουδαίου ζωγράφου.
«Δεν μεγάλωσα με τη νοοτροπία ότι ο πατέρας μου ήταν αναγνωρισίμος» σημείωσε, μεταξύ άλλων, ενώ αποκάλυψε: «Διάβαζε όλα τα gossip περιοδικά για να έρχεται σε επαφή με την καθημερινότητα νομίζω. Ήταν τρομερά μορφωμένος» είπε αρχικά.
Σε άλλο σημείο δήλωσε: «Ο πατέρας μου δεν είχε κακές συνήθειες σε καθημερινό επίπεδο. Ήταν της υγιεινής ζωής, ψάρευε, ήταν αθλητικός τύπος. Οι αδυναμίες του ήταν τα παιδιά του. Μας το έλεγαν όλοι γύρω γύρω ότι ήμασταν αδυναμίες του».
«Εγώ έχω και το Μουσείο που είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου, που είναι από μόνο του ένας καθημερινός Γολγοθάς. Υπάρχουν καλές και κακές ημέρες. Ο Αλέκος Φασιανός ήταν πάντα επίμονος. Έλεγε πάντα: πρέπει να προσπαθήσεις ως το τέλος. Σίγουρα στα αφτιά και στο μυαλό μου υπάρχει η έκφραση αυτή. Έλεγε, επίσης, ότι ο κάθε άνθρωπος πρέπει να πηγαίνει παντού, να ταξιδεύει, να αποκτά τη δική του γνώση κι εμπειρία και να φτιάχνει τη δική του προσωπικότητα. Μου πήρε καιρό να το καταλάβω» τόνισε.
Μάλιστα, αποκάλυψε στην καταστροφική πυρκαγιά που έπληξε το Pasific Palisades στο Λος Άντζελες ένας άνθρωπος προσπάθησε να σώσει πίνακα του Αλέκου Φασιανού από τις φλόγες ενώ το σπίτι του καιγόταν και είχε γίνει viral.
Διαβάστε Επίσης
«Ήρθαμε σε επαφή μαζί του. Είχε καεί δυστυχώς το σπίτι του ολοσχερώς. Βέβαια τώρα, σιγά σιγά που του μίλησα πάλι τις προάλλες, έχουν αρχίσει και το ανασκευάζουν και του χαρίσαμε και δύο έργα από το μουσείο, να τα βάλει στο καινούργιο του σπίτι, σαν ας πούμε μία καλή κίνηση», ανέφερε.
Όπως εξήγησε εκείνος είχε τους πίνακες από τη μαμά του: «Από τη μαμά του, η οποία κάποια στιγμή ζούσε στο Παρίσι και εκεί είχε νομίζω γνωριστεί και με τον πατέρα μου και είχε αγοράσει αυτή τη μεταξοτυπία. Γενικώς έχουμε ακούσει επειδή τώρα ασχολούμαστε πολύ ενεργά με το πού είναι τα έργα, γιατί κάνουμε το catalogue raisonné και τα αρχειοθετούμε. Έρχονται συλλέκτες απ’ όλον τον κόσμο και μας λένε. “Α, έχω αυτό το έργο”, μας στέλνουν φωτογραφίες, μας λένε ιστορίες».
