Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Καλημέρα Είπαμε;», ο δημοφιλής ηθοποιός έκανε αναδρομή στην επαγγελματική του πορεία, αναφέρθηκε στις σχέσεις με συμπρωταγωνιστές του και μίλησε για τη σχέση του με τη φήμη.

Αναφερόμενος ιδιαίτερα στη σειρά «Μεν και Δεν» είπε ότι, παρότι βλέποντας σήμερα τον εαυτό του σκέφτεται —«τι έκανες ρε φίλε, ρεζίλι, με την καλή έννοια»—, την αγαπά και τη θυμάται με τρυφερότητα.

Εξήγησε ότι διατηρεί στενές επαφές με τον Χάρη Ρώμα και την Άννα Κουρή, ενώ με την Τζόυς Ευείδη οι επαφές είναι αραιές. Στο πλαίσιο των αναμνήσεων υπογράμμισε πως αυτά ήταν τα νιάτα του και πως τα είχε «χαρεί με μέτρο», μια διατύπωση που συνόψισε την αποστασιοποίηση από την υπερβολική δημοσιότητα εκείνης της εποχής.

Στο ίδιο μήκος κύματος σχολίασε την τάση για αναβιώσεις σειρών και τις επαναλήψεις στη μικρή οθόνη: «Πιστεύω ότι τα remake είναι ξαναζεσταμένο φαγητό», είπε, προσθέτοντας ότι για χρόνια αρνιόταν να παίξει συγκεκριμένους ρόλους επειδή δεν ήθελε να εγκλωβιστεί σε μια εικόνα.  Αναφέρθηκε ειδικά στον ρόλο του Τίμου: «Για πολλά χρόνια μου πρότειναν τον ρόλο του Τίμου, για αυτό έλεγα όχι κι ήθελα να φύγω από αυτήν την εικόνα. Δεν ήμουν αυτό».

Μιλώντας για την παιδική του ηλικία, έκανε λόγο για φόβο και σιωπή, στοιχείο που, όπως είπε, σημάδεψε τις πρώτες του σχέσεις και την αντίληψη για το θέατρο και την τηλεόραση.

Όταν η συζήτηση στράφηκε στην οικογένεια, ο Στέλιος Μάινας μίλησε για τον πατέρα του, που ήταν καπετάνιος, και για τους θείους του που εργάζονταν ως μηχανικοί. Περιέγραψε τη θάλασσα ως «αγώνα καθημερινό» και αναφέρθηκε στο ναυάγιο που παραλίγο να του στερήσει τον πατέρα: «Στις 17 Δεκεμβρίου του 1970 άκουσα από την ασπρόμαυρη τηλεόραση ότι ένα πλοίο βυθίστηκε στις Φιλιππίνες. Μετά από μια εβδομάδα έμαθα ότι είχε ναυαγήσει το πλοίο του πατέρα μου κι είχε γλιτώσει».

Περιέγραψε τα παιχνίδια που φέρνουν οι ναυτικοί στα παιδιά ως «εξαγορά των τύψεων», αφού οι μακρές απουσίες συνεπάγονται κενά στην καθημερινότητα. Ο ηθοποιός επανέλαβε πως μεγάλωσε ως παιδί χωρισμένων γονιών, σημειώνοντας ότι «δεν τον γνώρισα πολύ τον πατέρα μου. Είχαμε σχέσεις από την ενηλικίωσή μου και μετά κι άρχισα να καταλαβαίνω τη μοναξιά του κι όλο αυτό που φέρνει». Δεν παρέλειψε μάλιστα να τονίσει την καθημερινή θυσία των γυναικών που μένουν πίσω και το βάρος των απουσιών στις σχέσεις, στοιχεία που χαρακτήρισαν την πρώιμη οικιακή του εμπειρία.