Ο ηθοποιός δήλωσε ότι δεν ήταν έτοιμος για τον θάνατό τους, αλλά υπογράμμισε πως είχε προλάβει να τους πει όσα ήθελε πριν τους χάσει και ότι πλέον έχει κάνει ειρήνη με το κομμάτι της απώλειας. «Την απώλεια τη διαχειρίζεσαι εφ’ όρου ζωής. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για τους δύο ανθρώπους που σε έχουν αγαπήσει όσο δεν σε έχει αγαπήσει άλλος. Δεν ήμουν έτοιμος για τον θάνατο των γονιών μου. Και οι δύο μας χαιρέτισαν με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Δεν το περίμενε κανείς μας ουσιαστικά. Ο πατέρας μου είχε κάποια προβλήματα υγείας. Και στους δύο ο τρόπος ήταν λίγο ιδιαίτερος και περίεργος… Τα τελευταία χρόνια έχω κάνει ειρήνη με τον εαυτό μου στο κομμάτι της απώλειας και του θανάτου», είπε.

Στη συνομιλία ο Δαδακαρίδης διηγήθηκε επίσης πτυχές της παιδικής του ζωής μετά το διαζύγιο των γονιών του. «Δεν ήξερα τι σημαίνει χωρισμός στα 4», ανέφερε, και πρόσθεσε ότι στην πορεία αισθάνθηκε τυχερός επειδή οι σύντροφοι των γονιών του υπήρξαν «υπέροχοι άνθρωποι». Εξήγησε ότι πρακτικά η μητέρα του θεώρησε, ακόμη και από οικονομικής άποψης, ότι θα ήταν καλύτερο να μεγαλώσει με τον πατέρα του, καθώς έτσι θα είχε μια πιο ήρεμη και καλύτερη ζωή. Ανέφερε δε ότι ακόμα και πριν φύγει από τη ζωή η μητέρα του έλεγε πως δεν συγχώρησε ποτέ τον εαυτό της, αλλά ο ίδιος και η οικογένειά του την είχαν συγχωρήσει και του το είχε πει: «Τη συγχωρέσαμε εμείς όμως. Της το είπα». Στο ίδιο πλαίσιο τόνισε: «Πρόλαβα να πω στους γονείς μου αυτά που ήθελα, πριν φύγουν από τη ζωή».

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε τέλος και στη σχέση του με το επαγγελματικό του έργο, λέγοντας ότι το θεατρικό έργο «Φάλαινα» το αφιέρωσε στον πατέρα του. «Είπα στον πατέρα μου ότι για εκείνον έκανα τη “Φάλαινα” και ψιλονευρίασε. Ήταν περισσότερο μια δική μου οπτική στο τι είδα εγώ απ’ έξω», είπε, περιγράφοντας την προσωπική του προσέγγιση στην ανάγνωση της οικογενειακής ιστορίας. Στη συνέντευξη τοποθετήθηκε με ψυχραιμία σε ερωτήματα για τον θάνατο, την απώλεια και τη ζωτική τους επίδραση στην καλλιτεχνική του πορεία, αφήνοντας καταγραφές της εμπειρίας χωρίς σχόλια αξιολογικά ή εξωστρεφή συμπεράσματα.

Ο ηθοποιός τόνισε ότι η εμπειρία της ανατροφής υπό τον πατέρα του διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και τις επιλογές του, χωρίς όμως να αναφερθεί σε συγκεκριμένες περιστάσεις ή ονόματα. Επαναλαμβάνοντας την εκτίμησή του για τους συντρόφους των γονιών του, είπε ότι εκείνοι συνέβαλαν ουσιαστικά στο να έχει μια «πιο ήρεμη και καλύτερη ζωή». Σημείωσε ότι η μητέρα του, παρά τις ενοχές που εξέφραζε, δέχθηκε από την οικογένεια συγχώρεση και ότι ο ίδιος της το είπε προσωπικά. Επιπλέον επανέλαβε πως πρόλαβε να εκφράσει όσα ήθελε και ότι αυτό είχε σημασία στις ημέρες πριν από τον θάνατό τους.