Αναφέρεται στη σχέση με την 15χρονη κόρη της Σέιντι, την οποία απέκτησε με τον σύζυγό της, μουσικό Μάρτιν ΛεΝόμπλ, και σημειώνει τη σημασία των στιγμών μαζί της. «Θέλω να τη πηγαίνω εγώ· είναι το αγαπημένο μου πράγμα να κάνω. Είναι ο μόνος χρόνος που έχουμε μαζί οι δυο μας», γράφει, και προσθέτει την πρακτική της ρουτίνα: «Απλώς πήγαινέ τη με ασφάλεια και γύρνα σπίτι για να μπορέσεις να ξαναμπείς στο κρεβάτι». Το βιβλίο περιγράφει την καθημερινή διαχείριση του πόνου και τις προσαρμογές στην οικογενειακή ζωή.

Η αυτοβιογραφία επιστρέφει στις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας στη γειτονιά Laurel Canyon του Λος Άντζελες, όπου περιγράφει ένα περιβάλλον αστάθειας, κακοποίησης και εξάρτησης. Αναφέρεται στη μητέρα της, Νάνσι Πρίντι, και στις δυσκολίες της μονογονεϊκής ανατροφής. «Νομίζω ότι είχα κάπως τη χειρότερη κατάσταση από τα 3 έως τα 7, αλλά υπήρχαν πράγματα σαν κι αυτά σε όλα μας τα σπίτια. Μονογονεϊκές μητέρες, άνδρες που έμπαιναν και έφευγαν, ναρκωτικά. Είναι πάντα ωραίο να βλέπεις τη μαμά σου να κλαίει στο πάτωμα και να μην σε φροντίζει κανείς», αναφέρει. Το κείμενο περιγράφει σκηνές από την καθημερινότητα εκείνης της περιόδου, τις ελλείψεις φροντίδας και τις συνέπειες που διαμόρφωσαν συμπεριφορές και επιλογές στην ενήλικη ζωή της.

Παρά την επαγγελματική της αναγνώριση — ο ρόλος της Κέλι Μπάντι στη σειρά Married… With Children την καθιέρωσε νεαρή — η Άπλγκεϊτ αναγνωρίζει ότι βρέθηκε σε μακροχρόνια κακοποιητική σχέση στην προσωπική της ζωή. Γράφει για το μοτίβο επιλογής συντρόφων, την τάση να ελκύει ανθρώπους σε εξάρτηση και τις προσπάθειες να τους ‘διορθώσει’. Γίνεται αναλυτική στις περιγραφές της καθημερινής συμβίωσης και στις ψυχολογικές συνέπειες που απέκτησε μετά από χρόνια.

«Η μαμά μου πάντα έλεγε: ‘Δεν γνώρισα ποτέ έναν τοξικομανή που να μη μου αρέσει’. Και κάπως έτσι λειτουργούσα κι εγώ. Δεν ήμουν ποτέ με κάποιον που να είχε μια κανονική δουλειά. Ήμουν πάντα με αυτά τα ‘σπασμένα πουλιά’ που ήθελα να διορθώσω. Πάντα πίστευα ότι μπορούσα να το κάνω. Και ξέρετε κάτι; Δεν μπορείς. Είναι σαν να μπορώ να αποτελέσω ένα μάθημα για κάποιον», σημειώνει. Η Άπλγκεϊτ, που έχει μιλήσει στο παρελθόν για τη μάχη της με τον καρκίνο του μαστού, αναφέρεται επίσης στις επιπτώσεις της διάγνωσης της σκλήρυνσης κατά πλάκας στην επαγγελματική της δραστηριότητα και στους περιορισμούς που επιβάλλει στην κινητικότητα και στην εργασία. Σε αναφορές της τονίζει ότι το βιβλίο δεν προορίζεται ως εγχειρίδιο έμπνευσης αλλά ως ειλικρινής καταγραφή της πορείας της. «Είναι για ένα μικρό κορίτσι με θλιμμένα μάτια που κατέληξε να γίνει η Κριστίνα Άπλγκεϊτ», προσθέτει, «Και εξακολουθεί να έχει αυτά τα θλιμμένα μάτια. Αλλά είναι ένας πιο δυνατός, διαφορετικός, ανθεκτικός άνθρωπος. Και αυτή είναι ουσιαστικά η ιστορία μου».