Οτι ένα μεγάλο μέρος των οικογενειακών δαπανών μηνιαίως κατευθύνεται στη φροντιστηριακή εκπαίδευση και μάλιστα με αυξητικές τάσεις κάθε χρόνο. Πρόκειται για ένα δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος που εκτός από την ασφυκτική πίεση που ασκεί στις οικογένειες, αποκαλύπτει και τα κενά της δημόσιας εκπαίδευσης.

Η συντριπτική πλειονότητα των δαπανών αφορά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δηλαδή κυρίως τους μαθητές Λυκείου που προετοιμάζονται για τις Πανελλήνιες, ενώ εντύπωση προκαλεί ο τετραπλασιασμός των δαπανών που αφορούν τα παιδιά Δημοτικού. Αυτό, δηλαδή, που κάποτε ονομάζαμε «σκιώδη εκπαίδευση» κοντεύει να υποκαταστήσει το τυπικό σχολικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να μειωθούν οι εξωσχολικές δαπάνες, αφού πρόκειται για ένα φαινόμενο που εδράζεται τόσο στην υπαρκτή ανάγκη για καλύτερη προετοιμασία των μαθητών όσο και σε μια κουλτούρα που έχει εντυπωθεί για δεκαετίες στην ελληνική κοινωνία.

Το θέμα έρχεται και επανέρχεται διαρκώς στη δημόσια συζήτηση, ωστόσο θα χρειαστούν δραστικές αλλαγές για να υπάρξει μια εξισορρόπηση μεταξύ σχολείου και φροντιστηρίου και μια λελογισμένη μείωση των εξωσχολικών δαπανών. Οπως η προώθηση του Εθνικού Απολυτηρίου, που θα ξαναδώσει στο Λύκειο το εκπαιδευτικό κύρος του μαζί με αλλαγές στην ποσότητα της διδακτικής ύλης.