Αποτελεί κοινό μυστικό ότι τα επιτελεία των κομμάτων προβαίνουν ήδη σε ασκήσεις επί χάρτου, σε μια προσπάθεια να αναλύσουν όλα τα πιθανά σενάρια στον δρόμο προς τις κάλπες.
Οι δημοσκοπήσεις, όσο περνά ο καιρός, θα αυξάνονται και θα φορτώνουν δεδομένα από τα νέα κόμματα που εμφανίστηκαν. Ομως, όσες εκδοχές και αν προκύψουν, υπάρχουν κάποιες σταθερές οι οποίες δεν αλλάζουν. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη και κυρίαρχη και η απόσταση που τη χωρίζει από την αυτοδυναμία είναι πιο μικρή από την απόσταση που τη χωρίζει από το δεύτερο κόμμα, όποιο και αν είναι αυτό.
Η αποδοχή που έχει η κυβερνώσα παράταξη από την κοινωνία δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου μαθηματικού υπολογισμού, αλλά το αποτέλεσμα του κυβερνητικού έργου που έχει μετρήσιμο, θετικό αποτύπωμα στην καθημερινότητα. Αυτό, λοιπόν, είναι το πρώτο μέρος της εξίσωσης και η μάχη που θα δοθεί είναι η μάχη για μια αυτοδύναμη κυβέρνηση, η οποία θα οδηγήσει την Ελλάδα στο 2030. Το δεύτερο μέρος της εξίσωσης είναι η μάχη που δίνεται στα μετόπισθεν, ανάμεσα στα κόμματα της αντιπολίτευσης για τη δεύτερη, την τρίτη και την τέταρτη θέση.
Ο πολιτικός χρόνος μέχρι τις εκλογές θα είναι πυκνός από γεγονότα και η στάση που θα κρατήσουν οι επικεφαλής της αντιπολίτευσης θα κρίνει και το πολιτικό μέλλον τους. Για την ώρα, αναλώνονται σε μια πλειοδοσία λαϊκισμού, αδυνατώντας να εκφέρουν σοβαρό πολιτικό λόγο που να αγγίζει τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών. Δεν έχουν θετική ατζέντα ούτε επιχειρήματα, παρά μόνο μια επιθετική, τοξική ρητορική. Και εδώ ερχόμαστε σε μια τρίτη μάχη: Ποια κόμματα δεν θα καταφέρουν καν να μπουν στη Βουλή, κάτι που θα επηρεάσει το ποσοστό που απαιτείται για την αυτοδυναμία και ταυτόχρονα θα ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο.
