Η κατάθεση από τη Νέα Δημοκρατία της πρότασής της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση δεν είναι μόνο μία κίνηση υψηλού συμβολισμού αλλά και μία θεσμική απάντηση για το εύρος, το βάθος και την ουσία που οφείλει να έχει η πολιτική.
Αρκεί βέβαια αυτή να ασκείται από κόμματα που θέλουν να εργάζονται και να υπηρετούν την πατρίδα, να προνοούν για τις νέες γενιές και να έχουν στόχο τον εκσυγχρονισμό του κράτους και την καταπολέμηση παθογενειών δεκαετιών.
Αν πάλι μιλάμε για κόμματα και κομματίδια που μοναδικός τους στόχος είναι να… ρίξουν την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, τότε η συνθήκη αλλάζει και αποδεικνύεται ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Ο καταγγελτικός λόγος και οι ανέξοδες υποσχετικές δεν μπορούν να κρύψουν ούτε την ένδεια επιχειρημάτων και προτάσεων ούτε την ανυπαρξία οράματος ακόμα και από εκείνους που εμφανίζονται ως θεσμικοί και νομίζουν ότι μπορούν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση μιας χώρας.
Για την ώρα το μόνο που τους νοιάζει είναι ποιος θα νικήσει στον «εμφύλιο» που έχει ξεσπάσει στην Αριστερά, με επίδικο τη δεύτερη θέση στις επόμενες εκλογές. Σε αυτόν τον αγώνα του πολιτικού καιροσκοπισμού, η κυβερνώσα παράταξη αντιπαραβάλλει τη θεσμικότητα και τις μεταρρυθμίσεις. Και η υπόθεση της Συνταγματικής Αναθεώρησης γίνεται ο πήχης στον οποίο θα μετρηθούν όλοι.
