Οι παγκόσμιες γεωπολιτικές και γεωοικονομικές αναταράξεις από την Ουκρανία μέχρι το Ιράν και η νέα εποχή των ευρωατλαντικών σχέσεων απαιτούν ψυχραιμία και διπλωματική ωριμότητα, ενώ στο εσωτερικό της χώρας το 2026 θα είναι μια προεκλογική χρονιά με τις εθνικές εκλογές να διεξάγονται την άνοιξη του 2027. Αυτό σημαίνει ότι πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στα άκρα του συστήματος θα επιχειρήσουν να εργαλειοποιήσουν υπαρκτά προβλήματα και να επιστρατεύσουν ανύπαρκτες θεωρίες για να κλιμακώσουν τις επιθέσεις τους και να αποπροσανατολίσουν την ελληνική κοινωνία. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, απαιτείται περισσότερο από ποτέ πολιτική σταθερότητα.

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, με αρχηγό τον Κυριάκο Μητσοτάκη που χθες έκλεισε ακριβώς 10 χρόνια στην ηγεσία του κόμματος, παραμένει η πρώτη πολιτική δύναμη σε όλες τις δημοσκοπήσεις, παρόλο που βρίσκεται στον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης και υφίσταται μια φυσιολογική φθορά. Ωστόσο, ο πολυκερματισμός και η εμφανής αδυναμία έκφρασης σοβαρού πολιτικού λόγου στην αντιπολίτευση δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα και μία πρωτοφανή ιδιομορφία: Ολοι γνωρίζουν ποιο θα είναι το πρώτο κόμμα στις εκλογές, ωστόσο κανείς δεν γνωρίζει την έκβαση της μάχης για τη δεύτερη και την τρίτη θέση.

ΕΞΙΣΟΥ πρωτόγνωρο για τα ελληνικά χρονικά είναι ότι για πρώτη φορά οι δημοσκοπήσεις καλούνται να απαντήσουν για κόμματα που δεν υπάρχουν αλλά είναι σίγουρο ότι θα εμφανιστούν. Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και η ομολογία της Μαρίας Καρυστιανού ότι τελικά θα προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος δημιουργούν νέα δεδομένα σε αχαρτογράφητα νερά. Ωστόσο, το πιο ανησυχητικό είναι ότι σε συνθήκες ακραίου ανταγωνισμού και υψηλής πόλωσης, οι «υποψήφιοι» για τη δευτερότριτη θέση θα ρίξουν στη μάχη ό,τι πιο τοξικό, συνωμοσιολογικό και λαϊκιστικό υπάρχει. Σε αυτό το σημείο, πρέπει οι δυνάμεις του ορθολογισμού να ανασυνταχθούν και να σταθούν ικανές να αποδομήσουν με επιχειρήματα και καθαρές κουβέντες τα ευφάνταστα όσο και σκοτεινά αφηγήματα που θα προτάξουν οι «δυνάμεις του χάους».

ΧΩΡΙΣ να έχουν τίποτα αξιόπιστο να πουν, θα ποντάρουν στη δημιουργία κλίματος οργής, στην παραπληροφόρηση και τα fake news. Οι θιασώτες του ξυλολίου και των εξαφανισμένων βαγονιών και οι «πατριώτες του πληκτρολογίου» δεν διστάζουν μπροστά στην πολιτική επιβίωσή τους να εργαλειοποιήσουν ακόμα και θέματα εθνικής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής.

Η ΧΩΡΑ έχει βιώσει με οδυνηρό τρόπο την άνοδο του λαϊκισμού και έχει πληρώσει ακριβό τίμημα δημοκρατίας από κάποιους που εμφανίζονταν στην κοινωνία ως «τιμωροί και σωτήρες», οδηγώντας στην επώαση του αβγού του φιδιού και την κυριαρχία των λαϊκιστικών δυνάμεων. Τα αποτελέσματα του λαϊκισμού τα είδαμε πριν από 10 χρόνια, όταν κόντεψαν να ρίξουν τη χώρα στα βράχια. Ομως, η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα του 2015. Εχει κάνει άλματα προόδου και εκσυγχρονισμού και έχει θωρακίσει την οικονομία της με ένα τείχος πολιτικής σταθερότητας, που είναι άκρως απαραίτητο για να συνεχίσει στον δρόμο της ανάπτυξης, αλλά και για να αντιμετωπίσει τις παγκόσμιες προκλήσεις με ισχυρό, αξιόπιστο και έμπειρο πολιτικό και διπλωματικό προσωπικό.