Το διπλωματικό επεισόδιο με ευθύνη της κυβέρνησης της Aνατολικής Λιβύης δημιουργεί νέα δεδομένα στο μεταναστευτικό ζήτημα.
Κατ’ αρχάς, σε πολιτικό επίπεδο, αναδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο πως πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό ζήτημα και όχι για κάτι που αφορά μόνο την Ελλάδα ή μόνο την Ιταλία. Η στάση που θα κρατήσει η Ε.Ε. αλλά και οι επαφές που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να σταματήσουν με τις ηγεσίες της χώρας θα κρίνουν πώς θα εξελιχθεί το θέμα στο προσεχές διάστημα.
Ωστόσο, μέχρι να βρεθεί κάποια πολιτική διέξοδος, η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να λάβει άμεσα μέτρα για να προστατέψει τα σύνορα της χώρας, που είναι και σύνορα της Ευρώπης. Η τρίμηνη αναστολή εξέτασης αιτημάτων ασύλου για όσους έρχονται από τη Βόρεια Αφρική, η δημιουργία μόνιμης κλειστής δομής στην Κρήτη και οι συνεχείς περιπολίες του Πολεμικού Ναυτικού και του Λιμενικού είναι μία πρώτη γραμμή άμυνας της χώρας, που στέλνει ταυτόχρονα ένα σαφές μήνυμα: ότι η δίοδος προς την Ελλάδα κλείνει με μέτρα νόμιμα και αυστηρά.
Την ίδια στιγμή, η στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης αποδεικνύεται για μία ακόμα φορά απογοητευτική και κατώτερη των περιστάσεων. Ιδιαίτερης αναφοράς χρήζει η τοποθέτηση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος αρνείται τη δημιουργία κλειστής δομής στην Κρήτη, προτάσσοντας μάλιστα το επιχείρημα του τουρισμού. Είναι προφανές πως πίσω από την άρνηση του κ. Ανδρουλάκη κρύβεται το γεγονός ότι πρόκειται για την εκλογική περιφέρειά του, κάτι που δεν συνάδει με το προφίλ του μεταρρυθμιστή πολιτικού που θέλει να προβάλει.
