Από τη σφοδρή σύγκρουση έχασαν τη ζωή τους η σύζυγος και ο μικρός γιος του Υπάτιος Πατμάνογλου, οι οποίοι βρίσκονταν στο αυτοκίνητό τους. Η απώλεια συγκλόνισε το πανελλήνιο και παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο σοκαριστικές υποθέσεις τροχαίων δυστυχημάτων στη χώρα.

Με αφορμή τη μαύρη επέτειο, ο Υπάτιος Πατμάνογλου προχώρησε σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημοσιεύοντας φωτογραφία του από τις ημέρες μετά το δυστύχημα, όπου διακρίνεται τραυματισμένος στο πρόσωπο. Στο μήνυμά του χαρακτηρίζει την 26η Φεβρουαρίου 2017 «τη χειρότερη μέρα» της ζωής του.

«Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει. Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει. Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή», γράφει χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στη ζωή του μετά την τραγωδία, τονίζει πως τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. «Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή», σημειώνει.

Στην ανάρτησή του εξηγεί ότι, παρά τη σφοδρότητα της σύγκρουσης, δεν υπέστη τα βαριά τραύματα που θα μπορούσαν να του στοιχίσουν τη ζωή, εκφράζοντας την πίστη και την ευγνωμοσύνη του προς τον Θεό. Ωστόσο, επισημαίνει ότι το τραύμα που κουβαλά δεν είναι μόνο σωματικό, αλλά βαθιά ψυχικό.

Όπως αναφέρει, πέρα από το προσωπικό του πένθος, κλήθηκε να διαχειριστεί και την αρνητικότητα και τα σχόλια μέρους της κοινής γνώμης. «Αυτή ήταν η δοκιμασία μου. Αυτός ήταν ο σταυρός μου», γράφει.

Δηλώνει πως δεν έχασε την πίστη του και υπογραμμίζει ότι «η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα, αλλά στην ψυχή», ενώ κλείνει με ένα ηχηρό μήνυμα για την οδική ασφάλεια: «Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Ο δρόμος δεν συγχωρεί. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί. Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή».

Στο υστερόγραφό του αφήνει μια φράση που αποτυπώνει το βάθος της απώλειας: «Αλί σε αυτούς που μένουν. Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο. Η κόλαση είναι εδώ. Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται».

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

26 Φεβρουαρίου 2017
Η χειρότερη μέρα της ζωής μου.
Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει.
Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει.
Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή.
Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος.
Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι,
μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις.
Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας.
Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο.
Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός.
Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας.
Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας.
Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό,ειναι και πνευματικό.
Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου.
Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια.
Αυτή ήταν η δοκιμασία μου.
Αυτός ήταν ο σταυρός μου.
Δεν εγκατέλειψα.
Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου.
Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο.
Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα,
αλλά στην ψυχή.
Συνεχίζω.
Ζω.
Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό.
Η ζωή δεν είναι δεδομένη.
Ο δρόμος δεν συγχωρεί.
Ένα δευτερόλεπτο αρκεί.
Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή.
Υ.Γ.
Αλί σε αυτούς που μένουν.
Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο.
Η κόλαση είναι εδώ.
Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται.