Οι υποστηρικτές του Τραμπ λατρεύουν να τον βλέπουν να «σπάει» τα κατεστημένα – όπως το κατεστημένο των Ρεπουμπλικάνων. Τείνει να διατηρεί περιθώρια ελιγμών αποφεύγοντας τις οριστικές θέσεις. Και ενώ συχνά υστερεί σε λεπτομέρειες και ιστορικό πλαίσιο, η προσωπικότητά του εκπέμπει σιγουριά.

Η ικανότητα του Τραμπ για αποφασιστική δράση απέφερε επιτυχία σε μια τολμηρή αμερικανική επιδρομή που μετέφερε τον Βενεζουελανό πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο από το συγκρότημα κατοικιών του σε ένα κελί φυλακής της Νέας Υόρκης τον Ιανουάριο. Ωστόσο, σε πολλές από τις δημόσιες δηλώσεις του σχετικά με τον πόλεμο με το Ιράν, δεν έχει ακόμη εκπέμψει τη σοβαρότητα και τη σαφήνεια ενός πιο παραδοσιακού προέδρου σε καιρό πολέμου.

Ο Τραμπ αντιμετωπίζει πλέον πολλαπλές κρίσεις στο πλαίσιο της σύγκρουσης. Η σθεναρή αντίσταση της Τεχεράνης κινδυνεύει να οδηγήσει σε ένα μακροχρόνιο αδιέξοδο. Η οικονομική κρίση επιδεινώνεται καθώς οι τιμές του πετρελαίου εκτινάσσονται στα ύψη μετά το ουσιαστικό κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν. Στο εσωτερικό, ο Τραμπ αντιμετωπίζει μια πολιτική εξέγερση, η οποία ήρθε στο προσκήνιο την Τρίτη (17/03), όταν παραιτήθηκε ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος εθνικής ασφάλειας, οπαδός του κινήματος «Make America Great Again» (MAGA).

Ο Αμερικανός πρόεδρος εξεπλάγη από την ένταση των αντιποίνων της Τεχεράνης εναντίον των συμμάχων των ΗΠΑ στον Κόλπο. Φάνηκε επίσης απροετοίμαστος για το κλείσιμο των Στενών – το οποίο πολλοί ειδικοί είχαν προβλέψει. Και η προσπάθεια του προέδρου να εκφοβίσει τους συμμάχους ώστε να στείλουν πλοία στα Στενά του Ορμούζ έφτασε σε αδιέξοδο, όταν αυτοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο για τον οποίο δεν είχαν ενημερωθεί.

Ο Τραμπ στοιχηματίζει ότι η ανοχή του στον κίνδυνο θα αποδώσει καρπούς

Όταν οι πρόεδροι σε καιρό πολέμου δεν μπορούν να παρουσιάσουν με σαφήνεια τη λογική και τη στρατηγική για την τελική έκβαση, διακινδυνεύουν να οδηγηθούν σε στρατηγική αβεβαιότητα και να χάσουν την υποστήριξη του κοινού.

Ωστόσο, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί σωστά ένας πόλεμος στον οποίο οι επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ φαίνεται να έχουν προκαλέσει καταστροφικές ζημιές στην ικανότητα του Ιράν να απειλεί την περιοχή του και τις Ηνωμένες Πολιτείες με τα προγράμματα πυρηνικών και βαλλιστικών όπλων του. Κανείς δεν μπορεί ακόμη να προβλέψει πώς θα εξελιχθεί το πολιτικό μέλλον της χώρας μετά τον θάνατο τόσων πολλών υψηλόβαθμων στελεχών του καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένου του μακροχρόνιου de facto πολιτικού ηγέτη Αλί Λαριτζανί την Τρίτη (17/03). Ο χρόνος ίσως δείξει ότι ορισμένες από τις διαισθήσεις του Τραμπ ήταν οξυδερκείς και ότι η ανοχή του στον κίνδυνο απέφερε αποτελέσματα που άλλοι πρόεδροι δεν κατάφεραν να επιτύχουν.

Ωστόσο, θα είναι δύσκολο για τον ίδιο να διεκδικήσει μια νίκη αν η σύγκρουση καταλήξει με τα Στενά του Ορμούζ να έχουν παραλύσει, την παγκόσμια οικονομία να βρίσκεται υπό ομηρία και τους Ιρανούς να αντιμετωπίζουν ακόμη σκληρότερη καταστολή υπό ένα αναδιαμορφωμένο καθεστώς. Το ίδιο θα ισχύει αν το Ιράν διατηρήσει υψηλά εμπλουτισμένο ουράνιο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σε ένα μελλοντικό πυρηνικό πρόγραμμα. Η επίλυση αυτών των διλημμάτων ενδέχεται να απαιτήσει πιο επικίνδυνες επιχειρήσεις – πιθανώς με τη συμμετοχή χερσαίων δυνάμεων – από ό,τι έχουν επιχειρηθεί μέχρι τώρα. Τέτοιες αποστολές θα επωφεληθούν από τον σχολαστικό προεδρικό σχεδιασμό, τους σαφείς στόχους και τη προσεκτική διαχείριση των συνεπειών και των προσδοκιών του κοινού.

Μια παραίτηση που χτύπησε στην καρδιά του κινήματος MAGA

Η παραίτηση του Τζο Κεντ, του πρώην διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ και υποστηρικτή του κινήματος MAGA, συγκλόνισε την Ουάσιγκτον. Αυτό υποδηλώνει ότι ο Τραμπ χάνει τον έλεγχο της δικής του πολιτικής συμμαχίας και ταυτόχρονα έθεσε στο προσκήνιο ένα σημαντικό ζήτημα σχετικά με την αιτιολόγηση του πολέμου από τον πρόεδρο.

Ο Κεντ, ένας βετεράνος των ειδικών δυνάμεων που έχασε τη σύζυγό του σε μια επίθεση του ISIS στη Συρία, είπε στον Τραμπ σε μια επιστολή, ότι είχε παραπλανηθεί από μια ισραηλινή εκστρατεία παραπληροφόρησης, οδηγώντας τον να πιστέψει ότι μια γρήγορη νίκη επί του Ιράν ήταν εφικτή. Υποστήριξε επίσης ότι η Ισλαμική Δημοκρατία δεν αποτελούσε «άμεση» απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, σε αντίθεση με τις διαβεβαιώσεις του Τραμπ και ανώτερων αξιωματούχων της κυβέρνησης.

«Μπορείτε να αντιστρέψετε την πορεία και να χαράξετε μια νέα πορεία για την χώρα μας, ή μπορείτε να μας αφήσετε να ολισθήσουμε περαιτέρω προς την παρακμή και το χάος», έγραψε ο Κεντ. «Εσείς κρατάτε τα χαρτιά».

After much reflection, I have decided to resign from my position as Director of the National Counterterrorism Center, effective today.

I cannot in good conscience support the ongoing war in Iran. Iran posed no imminent threat to our nation, and it is clear that we started this… pic.twitter.com/prtu86DpEr

— Joe Kent (@joekent16jan19) March 17, 2026

Ορισμένοι βουλευτές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος δήλωσαν ότι οι απόψεις που εξέφρασε ο Κεντ στην επιστολή παραίτησής του ήταν αντισημιτικές, με τον βουλευτή Ντον Μπέικον να γράφει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Καλή απαλλαγή. Ο αντισημιτισμός είναι ένα κακό που απεχθάνομαι, και σίγουρα δεν τον θέλουμε στην κυβέρνησή μας».

Good riddance. Iran has murdered more than a thousand Americans. Their EFP land mines were the deadliest in Iraq. Anti-Semitism is an evil I detest, and we surely don’t want it in our government. https://t.co/XuJBctblsd

— Rep. Don Bacon 🇺🇸✈️🏍️⭐️🎖️ (@RepDonBacon) March 17, 2026

Ο γερουσιαστής Μιτς Μακόνελ εξέφρασε παρόμοια άποψη, καθώς επέκρινε τον «εξαιρετικά επιθετικό αντισημιτισμό της επιστολής παραίτησής του».

Joe Kent testified before the Senate one year ago that Iran and its terror proxies threatened U.S. servicemembers in the Middle East. He said it would be an honor to return to the fight against terrorism, and he pledged to lead with integrity and accountability. The virulent…

— U.S. Senator Mitch McConnell (@SenMcConnell) March 17, 2026

Ο Κεντ έχει ελάχιστα κοινά με τους εξέχοντες Δημοκρατικούς που έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στον πόλεμο. Έχει αντιμετωπίσει κριτική στο παρελθόν για τις σχέσεις του με προσωπικότητες της ακροδεξιάς, συμπεριλαμβανομένων λευκών εθνικιστών και ενός υποστηρικτή των Ναζί. Όμως η παραίτησή του – με φόντο την έντονη αναταραχή σχετικά με τον πόλεμο στο κίνημα MAGA και μεταξύ των συντηρητικών προσωπικοτήτων των μέσων ενημέρωσης – δείχνει ότι αν ο πρόεδρος πρέπει να φοβάται μια πολιτική εξέγερση λόγω του πολέμου, αυτή θα μπορούσε να προέλθει από τη δεξιά του. Αυτό αποτελεί ενδεχομένως σημαντικό παράγοντα για έναν πρόεδρο που παραδοσιακά προσπαθεί να αποφύγει ρήξεις με τη βάση του.

Η παραίτηση του Κεντ υποδηλώνει επίσης τη διαρκή επίδραση ενός σχολίου του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο αυτό το μήνα, σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ προχώρησαν προληπτικά σε πόλεμο επειδή πίστευαν ότι το Ισραήλ επρόκειτο να επιτεθεί και ότι το Ιράν θα ανταποκρινόταν επιτιθέμενο στις αμερικανικές δυνάμεις. Ο Τραμπ αρνήθηκε ότι οδηγήθηκε βιαστικά στον πόλεμο και επιμένει ότι ήταν πιο ενθουσιώδης από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί Ρεπουμπλικανοί ψηφοφόροι διατηρούν την εμπιστοσύνη τους στον Τραμπ, τα σημάδια διαφωνίας της βάσης είναι σημαντικά, καθώς ο πόλεμος είναι ήδη μη δημοφιλής στην πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Και πολλοί προηγούμενοι αμερικανικοί πόλεμοι έχουν υπονομευθεί από την στροφή της χώρας εναντίον τους.

Πιο ασαφή μηνύματα για τον πόλεμο

Ο Τραμπ έδωσε την Τρίτη (17/03) στους επικριτές του περισσότερους λόγους να αμφισβητήσουν την αιτιολόγηση του πολέμου, την απροθυμία του να πει πότε θα τελειώσει και την ασυνέπεια των θέσεών του.

Λίγες μέρες αφότου ζήτησε από τους συμμάχους των ΗΠΑ να στείλουν πλοία για να βοηθήσουν στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, επέμεινε ότι ποτέ δεν τα ήθελε. «Δεν άσκησα έντονη πίεση γιατί πιστεύω ότι αν το έκανα, πιθανότατα θα έρχονταν, αλλά δεν χρειαζόμαστε βοήθεια», είπε.

Όταν ρωτήθηκε αν ανησυχούσε ότι το Ιράν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια άλλη καταστροφή τύπου πολέμου του Βιετνάμ αν έστελνε στρατεύματα στο έδαφος, ο Τραμπ απάντησε: «Όχι, δεν φοβάμαι… Πραγματικά δεν φοβάμαι τίποτα».

Ένας άλλος δημοσιογράφος ρώτησε τον Τραμπ αν είχε κάποιο σχέδιο για την επομένη της λήξης της στρατιωτικής δράσης. «Έχουμε πολλά», είπε, αν και δεν έχει διευκρινίσει ποτέ κανένα. «Αν φεύγαμε τώρα, θα τους χρειαζόταν 10 χρόνια για να ανοικοδομηθούν. Αλλά δεν είμαστε έτοιμοι να φύγουμε ακόμα, θα φύγουμε όμως στο εγγύς μέλλον».

Ο Τραμπ έχει προβάλλει μερικές φορές αντιφατικούς λόγους για την κήρυξη πολέμου. Έχει υπονοήσει ότι το Ιράν αποτελούσε άμεση απειλή για τις ΗΠΑ χωρίς να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία. Υπαινίχθηκε ότι επιδίωκε αλλαγή καθεστώτος όταν ξεκίνησε την επίθεση, αλλά έκτοτε έχει υποβαθμίσει την πιθανότητα λαϊκής εξέγερσης στο Ιράν.

Τη Δευτέρα (16/03), ο πρόεδρος πυροδότησε νέες ανησυχίες ότι ο ίδιος δεν ήταν πλήρως πεπεισμένος για τους λόγους που τον οδήγησαν στον πόλεμο. Αρνήθηκε ότι η αιτία ήταν το πετρέλαιο, αλλά πρόσθεσε το ακόλουθο αινιγματικό σχόλιο: «Δεν το χρειαζόμαστε, αλλά το κάναμε. Είναι σχεδόν — θα μπορούσατε να πείτε ότι το κάναμε από συνήθεια, κάτι που δεν είναι σωστό. Αλλά το κάναμε επειδή έχουμε κάποιους καλούς συμμάχους εκεί».

Ο Τραμπ έχει δημιουργήσει περαιτέρω σύγχυση ισχυριζόμενος επανειλημμένα ότι ο πόλεμος έχει ήδη κερδιθεί, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει ότι είναι πολύ νωρίς για να επιστρέψουν οι αμερικανικές δυνάμεις στην πατρίδα. Έχει πει ότι θα ξέρει πότε είναι η κατάλληλη στιγμή, όταν το νιώσει «στα κόκαλά του».

Η εμπιστοσύνη του στη δική του, σχεδόν μυστικιστική, διαίσθηση τον έχει βοηθήσει να ξεπεράσει ατελείωτες προσωπικές, επιχειρηματικές και πολιτικές δυσκολίες. Ωστόσο, αποτελεί ένα ακόμη ριψοκίνδυνο στοίχημα, καθώς στον πόλεμο διαφαίνονται κρίσιμες και ενδεχομένως οδυνηρές στιγμές.