Ο πρόεδρος του Ισραήλ Χέρτζογκ, ο πρωθυπουργός της χώρας Νετανιάχου, οι υπουργοί Άμυνας και Εξωτερικών ευχαρίστησαν σε δημόσιες τοποθετήσεις τους τον πρόεδρο των ΗΠΑ για την αμερικανική, στρατιωτική επιχείρηση εναντίον ιρανικών στόχων.

Φυσικά υπάρχει -και εύλογα- παγκόσμια ανησυχία. Η Διεθνής Κοινότητα το μόνο σίγουρο είναι, ότι κοιτάει έντρομη, γιατί το ζήτημα είναι πώς οι δευτερεύοντες παίχτες θα κινηθούν και ως εκ τούτου, οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα προκληθούν μετά την απόφαση του Αμερικανού προέδρου να έρθει πρώτη φορά η Αμερική ευθέως αντιμέτωπη με το Ιράν.

Αν εξαιρέσουμε το γεγονός, ότι το 1979, μετά την ιρανική επανάσταση, υπήρξε ουσιαστικά στρατιωτική επιχείρηση μικρής κλίμακας για την απελευθέρωση των υπαλλήλων της αμερικανικής πρεσβείας, οι ΗΠΑ δεν ήρθαν στρατιωτικά αντιμέτωπες με το Ιράν στο εθνικό έδαφός του, παρά μόνο μέσω πληρεξουσίων και σε περιοχές διεθνούς “επιστασίας”.

Και το χτύπημα αυτό, το μήνυμα που ουσιαστικά στέλνει, είναι ότι οι ΗΠΑ δεν αντιμετωπίζουν το ιρανικό Κράτος ως μία υπερδύναμη, αλλά ως μία χώρα “συμβατική” που οφείλουν να την συνετίσουν. Οι ΗΠΑ έκαναν επιχειρησιακή επέμβαση με τις Ένοπλες Δυνάμεις τους (την Πολεμική Αεροπορία) σε ιρανικό έδαφος.

Το χθεσινό αμερικανικό πλήγμα εναντίον ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, βγάζει από το “κάδρο των αφεντικών της ανατολικής περιφέρειας” το Ιράν. Και αυτό για να είμαστε ρεαλιστές, κάθε άλλο παρά θα κακοφανεί ή κακοφαίνεται σε Ρωσία και Κίνα.

Έπρεπε ο Τραμπ να δώσει εντολή για το συγκεκριμένο πλήγμα; Αρχικά, αυτό που οφείλουμε να τονίσουμε εμφατικά, είναι τουλάχιστον κουτό να πιστεύεται ότι η Διεθνής Κοινότητα ήταν απροετοίμαστη για το συγκεκριμένο πλήγμα, όταν οι ΗΠΑ εδώ και αρκετό διάστημα είχαν κατεβάσει στη Μεσόγειο και την Αραβική Θάλασσα στόλο με αεροπλανοφόρα, ενώ μεταγωγικά αεροσκάφη είχαν προσγειωθεί σε στρατιωτικά αεροδρόμια χωρών της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, μεταφέροντας στρατιωτικό εξοπλισμό και στρατεύματα.

Επίσης, για πόσο άραγε, το Ισραήλ θα έκανε μόνο του τη “βρώμικη δουλειά”, όταν είναι το μόνο Κράτος που έχει δεχτεί τόσο βαρύ φόρο αίματος, πολεμώντας όχι μόνο για την επιβίωσή του, αλλά συγχρόνως για την εξάλειψη της ισλαμικής τρομοκρατίας ακόμη και από τα περιβάλλοντα και κυρίως από τα περιβάλλοντα των γειτνιαζόντων με αυτό κρατών;

Γιατί, για άλλη μία φορά, πρέπει να τονιστεί ότι εάν οι αραβικές χώρες “καθαρίσουν” από το ριζοσπαστικό κομμάτι του Ισλαμισμού, τότε και το Ισραήλ θα ζήσει ήρεμα. Καθώς οι πρώτες προκειμένου να εξισορροπήσουν εσωτερικά, έχουν αναγκαστεί μισό σχεδόν αιώνα να βρίσκονται είτε στο περιθώριο της Διεθνούς Διπλωματίας είτε στο άρμα μουσουλμανικών χωρών που όχι μόνο τις υπονομεύουν, αλλά συγχρόνως προωθούν την κοινωνική αστάθειά τους μέσω της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Συγχρόνως, και παρά το γνωστό απρόβλεπτο χαρακτήρα του Τραμπ, άραγε ο πρόεδρος των ΗΠΑ μια τόσο σοβαρή συνθήκη θα την αντιμετώπιζε ως ένα ακόμα deal που είτε θα του έβγαινε είτε όχι; Είναι πολύ αδόκιμο να υποστηρίζεται κάτι τέτοιο, όταν ήδη η Αμερική βιώνει εσωτερικά κοινωνικά ζητήματα που μία αποτυχία θα απέβαινε μοιραία για την ίδια.

Είναι αναγκαίο να αναφερθεί ότι παρά τις αντιδράσεις που υπήρχαν από μερίδα του ρεπουμπλικανικού κόμματος για ενδεχόμενη επέμβαση εναντίον ιρανικών στόχων, συγχρόνως αυτή η αντίθεση εξισορροπείτο από την στάση τμήματος των Δημοκρατικών που ήταν υπέρ της εν λόγω επέμβασης.

Θεωρώ σχεδόν σίγουρο, ότι εάν οι αμερικανικές αρχές δεν είχαν λάβει το μήνυμα ότι το Ιράν “έχει ήδη πέσει” (… και εννοώ ότι Φρουροί της Επανάστασης και Χαμενεΐ “διανύουν τις τελευταίες ημέρες της Τροίας”) από την επιχειρησιακή στρατηγική του Ισραήλ (εδώ και αρκετό καιρό και κυρίως τις τελευταίες εβδομάδες), ο Τραμπ θα ήταν δύσκολο να δώσει την εντολή πλήγματος.Και προς επίρρωση της σκέψης μου, το όριο των δύο εβδομάδων που είχε θέσει, ήταν η στάθμιση όλων αυτών των παραγόντων.

Και τώρα επανερχόμαστε στην παράμετρο που ανέφερα ευθύς εξαρχής, το ζήτημα που πρέπει να μας απασχολεί, είναι πώς οι δευτερεύοντες παίχτες της σύγκρουσης αυτής θα αντιμετωπίσουν το αμερικανικό πλήγμα. Και όταν αναφέρομαι σε δευτερεύοντες παίχτες εννοώ τα αραβικά Κράτη και κυρίως την Τουρκία. Χθες, ο Οργανισμός Ισλαμικών Κρατών είχε μία έκτακτη συνεδρίαση στην Κωνσταντινούπολη παρουσία μάλιστα του Ιρανού ΥπΕξ.

Οι αραβικές χώρες και εννοούμε τα σοβαρά αραβικά Κράτη κινούνται σε ένα πάρα πολύ προσεκτικό πλαίσιο, καθώς όπως αναφέραμε η ισλαμική τρομοκρατία στο εσωτερικό τους καραδοκεί. Από την άλλη η Τουρκία κάθε αναζωπύρωση πολεμική, την αντιλαμβάνεται ως μία ευκαιρία να βγει μπροστά με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, ακόμα και δημιουργώντας στρατιωτική κρίση ως ένα επικοινωνιακό τρικ για την εξισορρόπηση των εσωτερικών, κοινωνικών ζητημάτων της.

Η Ελλάδα και η Κύπρος κάθε φορά που συμβαίνει μία αναταραχή στο περιφερειακό περιβάλλον τους είναι προετοιμασμένες και αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Από εκεί και ύστερα, για την Τουρκία πλέον (όσο και κάποιοι να υποστηρίζουν ότι η πολιτική Τραμπ την ευνοεί) “δεν είναι του Άη Γιαννιού”…

*Η Άννα Κωνσταντινίδου είναι Ιστορικός- Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής ΑΠΘ, Επιστημονική Συνεργάτιδα του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (Θεσμοθετημένο Εργαστήριο Περιβαλλοντικής Τεχνολογίας πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας), διδάσκουσα στην Ανώτερη Διακλαδική Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ) και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), Συνεργάτιδα του Canadian Hellenic Congress