Η πολυεργασία (polyworking) είναι η νέα σκληρή πραγματικότητα που εδραιώνεται στην παγκόσμια αγορά εργασίας. Δεν πρόκειται απλώς για μια «δεύτερη δουλειά» για το χαρτζιλίκι, αλλά για μια δομική στροφή στον τρόπο που επιβιώνουν οι Millennials και η Gen Z.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, ενδεικτικά περισσότεροι από τους μισούς Millennials (30-45 ετών) στις Ηνωμένες Πολιτείες εργάζονται πλέον σε περισσότερες από μία θέσεις απασχόλησης, αναφέρει η βρετανική εφημερίδα «Guardian». Το 24% αυτών των εργαζομένων κατέχει τρεις θέσεις εργασίας, ενώ ένα εντυπωσιακό 33% διαχειρίζεται τέσσερις ή περισσότερες πηγές εισοδήματος εκτός της κύριας απασχόλησής του. Ανάλογη είναι η εικόνα και σε άλλες χώρες του αναπτυγμένου κόσμου.

Θέμα επιβίωσης

Ο βασικός κινητήρας πίσω από την πολυεργασία είναι η ανισορροπία μεταξύ πληθωρισμού και μισθών. Παρότι η ανεργία παραμένει σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, οι αυξήσεις στις απολαβές δείχνουν να έχουν πιάσει ταβάνι, ενώ ο πληθωρισμός επιμένει και το κόστος διαβίωσης αυξάνεται. Ενας μόνο μισθός, για ενοίκιο, ασφαλιστικές δαπάνες και έξοδα παιδιών, δεν επαρκεί για το επίπεδο ζωής που εθεωρείτο δεδομένο πριν από δύο δεκαετίες.

Οπως επισημαίνει η ιστοσελίδα Fortune, οι ειδικοί προβλέπουν ότι το φαινόμενο θα ενταθεί το 2026. Οι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν ότι οι εταιρίες πληρώνουν πλέον «όσα αντέχει η αγορά» και όχι όσα απαιτούνται για μια άνετη διαβίωση. Σε αυτό το περιβάλλον, η πολυαπασχόληση λειτουργεί ως οικονομικό «δίχτυ ασφαλείας»…

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ειδησεογραφικού πρακτορείου Associated Press, πολλοί στρέφονται σε παράλληλες εργασίες ως μια μορφή «ασφάλειας ανεργίας». Αν απολυθούν από την κύρια θέση τους, οι 5-20 ώρες που αφιερώνουν εβδομαδιαίως σε μια παράλληλη εργασία, που σε κάποιες περιπτώσεις στις ΗΠΑ μπορεί να αποφέρουν από 12.000 έως 45.000 δολάρια επιπλέον ετησίως, τους επιτρέπουν να μη βρεθούν με μηδενικό εισόδημα από τη μία στιγμή στην άλλη.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

Εργαζόμενοι στα πρόθυρα της εξάντλησης

Η λάμψη της «επιχειρηματικότητας», η οποία συχνά προβάλλεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κρύβει μια σκοτεινή πλευρά. Γράφοντας για το Institute for Family Studies, η Νάντι Γουίλιαμς προειδοποιεί ότι η εργασία άνω των 40 ωρών την εβδομάδα μόνο και μόνο για την πληρωμή των λογαριασμών δεν αποτελεί πρόοδο. «Μας καταβροχθίζει, σώμα και ψυχή», σημειώνει χαρακτηριστικά η Γουίλιαμς, τονίζοντας ότι ο ελεύθερος χρόνος και η οικογενειακή ζωή θυσιάζονται στον βωμό της οικονομικής επιβίωσης.

Η εργασιακή κόπωση είναι πλέον ο μόνιμος σύντροφος μιας ολόκληρης γενιάς. Το 2026, την εποχή του «polyworking», οι εργαζόμενοι καλούνται να γίνουν οι ίδιοι «εταιρίες», διαχειριζόμενοι πολλαπλά πρότζεκτ, χρονοδιαγράμματα και εξαντλητικά ωράρια, ελπίζοντας ότι η επόμενη κρίση -που όλα δείχνουν πως περιμένει στη γωνία…- δεν θα τους βρει απροετοίμαστους.

Οσο οι μισθοί δεν καλύπτουν τις αυξανόμενες οικονομικές ανάγκες διαβίωσης, ο εργαζόμενος καλείται να καλύψει αυτό το κενό με… ταχυδακτυλουργικά είτε για όσο βγαίνει ο λαγός από το καπέλο είτε για όσο αντέχει ο μάγος…