Τα αρχεία, συνολικά περίπου 3,5 εκατομμύρια, αναδεικνύουν την προσπάθειά του να οργανώσει ταξίδια και να συνάψει επαφές σχετικές με γυναίκες, πολλές από τις οποίες θεωρούνται θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

Σύμφωνα με το POLITICO, η αλληλογραφία του 2010 περιλαμβάνει αναφορά σε γυναίκα με το όνομα «Kelly C.», η οποία φέρεται να προτάθηκε από το πρακτορείο μοντέλων Casting Factory στις Βρυξέλλες. Στα μηνύματα σημειώνονται οι σωματικές της διαστάσεις και η φράση ότι είχε «πολύ καλό χαρακτήρα». Το πρακτορείο δεν φαίνεται πλέον να λειτουργεί, ενώ η διεύθυνση στην οποία βρισκόταν σήμερα φαίνεται εγκαταλελειμμένη.

Η αλληλογραφία περιλαμβάνει επίσης επικοινωνία με εκπρόσωπο της MC2 Model Management, εταιρείας που συνίδρυσε ο στενός συνεργάτης του Επστάιν, Ζαν-Λικ Μπρυνέλ, ο οποίος βρέθηκε νεκρός σε φυλακή του Παρισιού το 2022, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων. Η MC2 δεν λειτουργεί πλέον και δεν υπήρξε σχολιασμός από την εταιρεία.

Τα emails αποκαλύπτουν ακόμα σχεδιασμένα ταξίδια του Επστάιν προς τις Βρυξέλλες και προσωπικά μηνύματα, όπως φράσεις τύπου «Μου λείπεις))) Φιλιά από Βρυξέλλες». Σε άλλο μήνυμα αναφέρεται ότι κάποιος είχε πραγματοποιήσει βιντεοκλήση με γυναίκα που περίμενε βίζα και εργαζόταν ως booker σε πρακτορείο μοντέλων, ζητώντας την έγκριση του Επστάιν για ταξίδι στη βελγική πρωτεύουσα, την οποία και έλαβε.

Ένα ακόμα email του 2011 δείχνει τον Ζαν-Λικ Μπρυνέλ να ενημερώνει ότι θα ταξιδέψει προς Βρυξέλλες, χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες. Επίσης, ένα ταξίδι του ίδιου του Επστάιν το 2019 ήταν ιδιαίτερα σύντομο, με τρένο από το Παρίσι για να φτάσει στον σταθμό Gare du Midi και να αναχωρήσει μέσα σε λίγες ώρες. Στα έγγραφα περιλαμβάνονται και προτάσεις για εστιατόρια, με το Belga Queen να χαρακτηρίζεται ως ένα από τα καλύτερα στην πόλη.

Τα αρχεία δείχνουν επίσης την εμπλοκή πολιτικών προσώπων, όπως τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Σλοβακίας Μίροσλαβ Λάιτσακ, ο οποίος φέρεται να είχε κλείσει τραπέζι σε εστιατόριο για συνάντηση με τον Επστάιν, ενώ αργότερα δήλωσε ότι δεν συμμετείχε σε τίποτα παράνομο.

Τα έγγραφα καταγράφουν και σχολιασμούς του Επστάιν για πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως επικοινωνίες με τον Στιβ Μπάνον σχετικά με τη ρύθμιση κρυπτονομισμάτων, αλλά και ερωτήσεις για ομιλία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2015 για λογισμικό παρακολούθησης. Η αναφορά του ονόματός του στα έγγραφα δεν συνεπάγεται απαραίτητα παρανομία.

Τέλος, ο πρίγκιπας Λοράν του Βελγίου επιβεβαίωσε δύο συναντήσεις με τον Επστάιν, επισημαίνοντας ότι δεν υπήρξε τίποτα επιλήψιμο και μίλησε δημόσια για να διαψεύσει φήμες.

Η «καταιγίδα» αποκαλύψεων από τα αρχεία Έπσταϊν θα μπορούσε να ανατρέψει έναν παγκόσμιο ηγέτη. Αλλά αυτός δεν είναι ο Τραμπ

Ένας ηγέτης ευρωπαϊκής χώρας, παρότι δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον Τζέφρι Έπσταϊν, κινδυνεύει σοβαρά να χάσει τη θέση του εξαιτίας του. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ωστόσο, του οποίου το όνομα εμφανίζεται σε ορισμένα αρχεία που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα στο πλαίσιο της έρευνας σχετικά με τον καταδικασμένο παιδόφιλο, δεν έχει τέτοιες ανησυχίες.

Ενώ η πολιτική κρίση βαθαίνει στην ανατολική πλευρά του Ατλαντικού, τα θύματα του Έπσταϊν αγωνίζονται ενάντια στην αδράνεια της Ουάσιγκτον, καθώς αναζητούν δικαιοσύνη. Αυτή η διαφορά αντικατοπτρίζει τη σχετική πολιτική δύναμη του Τραμπ και την πιθανή υπαρξιακή αδυναμία του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ, του οποίου η καρέκλα «τρίζει», παρόλο που το όνομά του δεν εμφανίζεται στα επίμαχα αρχεία.

Δείχνει ότι, ενώ οι βρετανικοί πολιτικοί θεσμοί που είναι αφιερωμένοι στη λογοδοσία και την έρευνα λειτουργούν, ο έλεγχος του Τραμπ επί του υπουργείου Δικαιοσύνης και η κυριαρχία του επί του Ρεπουμπλικανικού Κογκρέσου τον απαλλάσσουν από τον εξονυχιστικό έλεγχο.

Αλλά πάνω απ’ όλα, τα παγκόσμια «πλοκάμια» των φακέλων Έπσταϊν – που τώρα φτάνουν μέχρι τη Νορβηγία και την Πολωνία – υπογραμμίζουν το τεράστιο αποτύπωμα ενός σκανδάλου που συνεχίζει να εξαπλώνεται σχεδόν επτά χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού του.

Δεν είναι μόνο ο Στάρμερ που νιώθει την πίεση. Η δημόσια κατακραυγή για τις σχέσεις με τον Έπσταϊν είναι τόσο έντονη στο Ηνωμένο Βασίλειο, που ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ αφαίρεσε τους βασιλικούς τίτλους από τον ίδιο του τον αδελφό και φίλο του Έπσταϊν, τον πρώην πρίγκιπα Άντριου, και τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το κατάλυμά του στο κτήμα του κάστρου του Γουίνδσορ.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει υπάρξει αντίστοιχη απομάκρυνση για κανέναν που έχει σχέσεις με τον Έπσταϊν, ο οποίος, σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτοκτόνησε στη φυλακή το 2019, πριν δικαστεί για σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση ανηλίκων κοριτσιών.

Η πιο γνωστή προσωπικότητα που αντιμετώπισε αντίποινα λόγω της φιλίας του με τον Έπσταϊν είναι ίσως ο πρώην υπουργός Οικονομικών Λάρι Σάμμερς. Ο πρώην πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ αποσύρθηκε από τα δημόσια καθήκοντά του πέρυσι, δηλώνοντας ότι «ντρέπεται βαθιά» μετά την αποκάλυψη ηλεκτρονικών μηνυμάτων με τον Έπσταϊν, στα οποία έκανε σεξιστικές παρατηρήσεις και ζητούσε συμβουλές για τις ερωτικές του σχέσεις.

Ο Τραμπ, εν τω μεταξύ, κάνει την τελευταία του προσπάθεια να αφήσει πίσω του την αναταραχή, αφού το υπουργείο Δικαιοσύνης επέμεινε ότι δεν θα υπάρξουν περαιτέρω διώξεις.

Δεν υπάρχουν αποδείξεις για οποιαδήποτε παράνομη πράξη εκ μέρους του Τραμπ και οι Αρχές δεν έχουν απαγγείλει κατηγορίες εναντίον του ή οποιουδήποτε άλλου που αναφέρεται στα πρόσφατα δημοσιευμένα αρχεία.

Ενώ ορισμένες από τις αναφορές στον Τραμπ στα αρχεία του Έπσταϊν είναι αβλαβείς, άλλες περιλαμβάνουν πρόσφατα αποκαλυφθείσες, μη επαληθευμένες καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση εναντίον του, καθώς και νέες λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ορισμένα από τα θύματα του Έπσταϊν περιέγραψαν τις αλληλεπιδράσεις τους με τον μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ.

Ωστόσο, ο Τραμπ δήλωσε αυτή την εβδομάδα στο CNN πως «είναι πραγματικά καιρός η χώρα να ασχοληθεί με άλλα θέματα».

Ο Στάρμερ σε κρίση

Πόσο θα ήθελε ο Στάρμερ να ισχύει το ίδιο και στο Ηνωμένο Βασίλειο….

Η πρωθυπουργία του κρέμεται από μια κλωστή, μετά την εξέγερση των βουλευτών του Εργατικού Κόμματος, η οποία έπληξε ακόμη περισσότερο την κυβέρνηση του, που ταλαντεύεται από κρίση σε κρίση.

Ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να παραδεχτεί κατά τη διάρκεια μιας έντονης συνεδρίασης της Βουλής την Τετάρτη (04/02) ότι γνώριζε για τη φιλία μεταξύ του πρώην υπουργού Πίτερ Μάντελσον και του Έπσταϊν, αλλά παρόλα αυτά τον διόρισε πρέσβη στην Ουάσινγκτον.

Ο Στάρμερ απέπεμψε τον Μάντελσον πέρυσι, μετά την προηγούμενη δημοσίευση των αρχείων Έπσταϊν, τα οποία έδειχναν ότι συνέχιζε να υποστηρίζει τον φίλο του ακόμα και μετά την καταδίκη του για σεξουαλικά αδικήματα στη Φλόριντα το 2008.

Ωστόσο, το σκάνδαλο αναζωπυρώθηκε αυτή την εβδομάδα, μετά την αποκάλυψη νέων αρχείων που υποδηλώνουν ότι ο Μάντελσον ενδέχεται να διέρρευσε απόρρητες πληροφορίες που επηρέασαν τις αγορές στον Έπσταϊν, στο αποκορύφωμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Αυτές οι πληροφορίες θα ήταν ανεκτίμητης αξίας για τον Έπσταϊν και τους συνεργάτες του στη Wall Street. Ο Μάντελσον αντιμετωπίζει πλέον ποινική έρευνα και έχει παραιτηθεί από τη Βουλή των Λόρδων και το Εργατικό Κόμμα.

«Ο Μάντελσον πρόδωσε τη χώρα μας, το κοινοβούλιό μας και το κόμμα μου», δήλωσε ο Στάρμερ στο κοινοβούλιο.

Ο πρώην πρέσβης στην Ουάσινγκτον ζήτησε συγγνώμη για τη σχέση του με τον Έπσταϊν σε μια δήλωση που έστειλε στο BBC τον περασμένο μήνα.

«Έκανα λάθος που τον πίστεψα μετά την καταδίκη του και συνέχισα τη σχέση μου μαζί του. Ζητώ συγγνώμη χωρίς επιφυλάξεις για αυτό που έκανα στις γυναίκες και τα κορίτσια που υπέφεραν», δήλωσε ο Μάντελσον.

Αυτή την εβδομάδα ανακοίνωσε ότι παραιτήθηκε από το Εργατικό Κόμμα για να το προφυλάξει από «περαιτέρω ντροπή».

Ωστόσο, η οργή του Στάρμερ δεν εξηγεί πραγματικά γιατί οι επιπτώσεις της υπόθεσης Έπσταϊν φαίνονται να είναι πιο σοβαρές στη Βρετανία παρά στην Ουάσινγκτον, όπου και δημοσιοποιήθηκαν τα αρχεία.

Η εξήγηση είναι ότι, από πολλές απόψεις, η θύελλα που μαίνεται στη Βρετανία δεν αφορά άμεσα τον Έπσταϊν και τις φερόμενες πράξεις μαστροπείας και κακοποίησης νεαρών κοριτσιών. Αντίθετα, πρόκειται για ένα σκανδαλώδες νήμα που επιδεινώνει ένα τρίο μακροχρόνιων μελοδραμάτων που ήδη κυριαρχούν στην βρετανική πολιτική, τα μέσα ενημέρωσης και τη δημόσια ζωή.

Πρόκειται για την ιστορία ενός πρωθυπουργού με δανεικό πολιτικό χρόνο, λιγότερο από δύο χρόνια μετά τη συντριπτική εκλογική του νίκη. Η οδυνηρή του εμφάνιση στο κοινοβούλιο την Τετάρτη (04/02) ενίσχυσε το αφήγημα ενός ηγέτη που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και ενίσχυσε τις εικασίες για μια πρόκληση στην ηγεσία του από το εσωτερικό του Εργατικού Κόμματος.

Στην Ουάσινγκτον, όπου οι πρόεδροι έχουν καθορισμένη θητεία, μπορεί να είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η πίεση που ασκείται στους Βρετανούς πρωθυπουργούς.

Μόλις ένας νέος ηγέτης περάσει τη διάσημη μαύρη πόρτα της Ντάουνινγκ Στριτ, στο φρενήρες Γουέστμίνστερ αρχίζουν οι εικασίες για το πόσο θα διαρκέσει. Αυτή η μανία – και οι παρασκηνιακές ίντριγκες που στοιχειώνουν όλους τους πρωθυπουργούς – έχει ενταθεί ακόμη περισσότερο κατά τη διάρκεια των 11 ετών αναταραχής, κατά τα οποία μια χώρα που κάποτε ήταν γνωστή για την πολιτική της σταθερότητα έχει αλλάξει πέντε πρωθυπουργούς πριν από τον Στάρμερ.

Η υπόθεση Έπσταϊν είναι επίσης η τελευταία ανατροπή στην 30ετή πολιτική τραγωδία του καταστροφικού Μάντελσον, ενός πολιτικού με άψογες δεξιότητες, του οποίου το παρατσούκλι, «Πρίγκιπας του Σκότους», αντικατοπτρίζει τον θαυμασμό των συγχρόνων του, αλλά και τις θεαματικές πτώσεις του κατά τη διάρκεια προηγούμενων κυβερνήσεων των Εργατικών.

Ο Μάντελσον, μαζί με τους μετέπειτα πρωθυπουργούς Τόνι Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν, έκαναν το απογοητευμένο Εργατικό Κόμμα ξανά εκλέξιμο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Το οδήγησαν στο πολιτικό κέντρο με μια πιο μετριοπαθή πολιτική, μετά τις τεράστιες ήττες από το Συντηρητικό Κόμμα υπό την ηγεσία της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Τζον Μέιτζορ. Αλλά αυτή η πορεία αποκάλυψε το μοιραίο ελάττωμα του Μάντελσον – την επιθυμία του να ανήκει στους πλούσιους, διάσημους και με καλές διασυνδέσεις – το οποίο προκάλεσε σκάνδαλα που οδήγησαν σε αρκετές παραιτήσεις από το υπουργικό συμβούλιο και τελικά στην καταραμένη φιλία του με τον Έπσταϊν.

Η τρίτη συνέπεια της υπόθεσης Έπσταϊν είναι ένα νέο κεφάλαιο στο αιώνιο δράμα της Βρετανίας σχετικά με τη βασιλική οικογένεια. Η ιστορία της φιλίας του Άντριου Μαουντμπάτεν-Γουίνδσορ με τον Έπσταϊν έχει δημιουργήσει εδώ και χρόνια σκανδαλώδη πρωτοσέλιδα – όχι μόνο λόγω των δικών του ψεμάτων. Η συμφωνία που έκανε ο Άντριου με την αποθανούσα Βιρτζίνια Τζιούφρε, η οποία ήταν θύμα trafficing από τον Έπσταϊν και κατηγόρησε τον πρώην πρίγκιπα για κακοποίηση, ήταν η τελευταία σταγόνα για πολλούς Βρετανούς, αν και ο ίδιος δεν παραδέχτηκε καμία ευθύνη ή ενοχή.

Η αντιδημοτικότητα του Μαουντμπάτεν-Γουίνδσορ άνοιξε εκ νέου τη συζήτηση για τον πολυτελή τρόπο ζωής των μελών της βασιλικής οικογένειας, ειδικά εκείνων που βρίσκονται πιο μακριά από τη σειρά διαδοχής. Η ανάγκη προστασίας του θεσμού εξηγεί την αδίστακτη προσπάθεια περιορισμού της ζημιάς που στέρησε τον Άντριου από τους τίτλους του και τον εξόρισε σε «σπαρτιάτικα» καταλύματα στην εξοχική κατοικία του βασιλιά στο Σάντριγχαμ.

Ο Τραμπ έχει πλεονεκτήματα που ο Στάρμερ δεν έχει

Μέχρι στιγμής, οι ανατροπές στην υπόθεση Έπσταϊν δεν έχουν επηρεάσει ουσιαστικά τον Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει κατηγορηθεί για κανένα έγκλημα – ακόμα κι αν η παλιά του σχέση με τον Έπσταϊν δημιουργεί αμφιβολίες για την επιλογή των φίλων του.

Και παρόλο που δεν είναι τόσο ισχυρός πολιτικά όσο ήταν κάποτε, ο Τραμπ δεν είναι τόσο ευάλωτος ώστε να υπάρχει πιθανότητα να εκδιωχθεί από το Οβάλ Γραφείο. Η κατάσταση του Στάρμερ είναι πολύ πιο σοβαρή.

Ο Τραμπ φαίνεται σχεδόν απρόσβλητος από πολιτικές ζημίες σχετικά με το ζήτημα του χαρακτήρα του σε αυτό το σημείο. Και η υπόθεση Έπσταϊν είναι μόνο μία από τις πολλές πολιτικές κρίσεις και σκάνδαλα που συνεχώς στροβιλίζονται στην Αμερική του Τραμπ – από την καταστολή της μετανάστευσης στη Μινεσότα που στοίχισε τη ζωή σε δύο διαδηλωτές έως τις νέες προσπάθειές του αυτή την εβδομάδα να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη του κοινού στο εκλογικό σύστημα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.

Η τεχνική του Τραμπ είναι να πλημμυρίζει την περιοχή με τόσο πολύ θόρυβο, ώστε οι μεμονωμένες απειλές για την πολιτική του θέση να μην μπορούν να ακουστούν πάνω από την κακοφωνία.

Και ο πρόεδρος δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσει  βρυχώμενους βουλευτές, όπως ο Στάρμερ που καλείται να δώσει απαντήσεις στις επίκαιρες ερωτήσεις προς τον πρωθυπουργό. Συχνά, όταν τον ρωτούν για τον Έπσταϊν, ειδικά όταν πρόκειται για μια γυναίκα δημοσιογράφο όπως η Κέιτλαν Κόλινς του CNN αυτή την εβδομάδα, εκρήγνυται.

Αντίθετα, ο Τραμπ έχει μετατρέψει το Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο σε ένα υπάκουο όργανο.

Είναι αλήθεια ότι τα αρχεία του Έπσταϊν δημοσιοποιούνται μόνο λόγω της εξέγερσης των Ρεπουμπλικάνων του Κογκρέσου, οι οποίοι ένιωσαν την πίεση από τη βάση. Ωστόσο, υπάρχουν λίγα σημάδια ότι αυτή η μοναδική πολιτική συγκυρία μπορεί να επαναληφθεί – ειδικά δεδομένου ότι ο Τραμπ μπορεί να ασκήσει πίεση στα μέλη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που αντιμετωπίζουν δύσκολες προκριματικές εκλογές.

Και η ηγεσία των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή των Αντιπροσώπων δεν ασκεί ιδιαίτερη πίεση στην κυβέρνηση. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Εποπτείας της Βουλής, Τζέιμς Κόμερ, κατάφερε να αναγκάσει τον πρώην πρόεδρο Μπιλ Κλίντον και την πρώην υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον να συμφωνήσουν να καταθέσουν κατόπιν κλήτευσης. Ωστόσο, δεν έχει καμία πρόθεση να κλητεύσει τον Τραμπ.

Δεν υπάρχουν στοιχεία για ποινικά αδικήματα εκ μέρους του Κλίντον σε σχέση με την υπόθεση Έπσταϊν, ενώ ο πρώην πρόεδρος έχει αρνηθεί ότι γνώριζε τα εγκλήματά του.

Ο Τραμπ δήλωσε την Τρίτη (03/02) ότι αισθάνεται «άσχημα» που οι Κλίντον πρέπει να περάσουν από τη δοκιμασία της κατάθεσης.

Ωστόσο, η εκπληκτική του ενσυναίσθηση πιθανότατα δεν αντιπροσωπεύει μια ξαφνική αναθέρμανση στις σχέσεις του με τον πρώην πρόεδρο και την ηττημένη αντίπαλό του στις γενικές εκλογές του 2016. Αντίθετα, ο Τραμπ ίσως διαισθάνεται ότι η κατάθεση των Κλίντον θα πυροδοτήσει μια ακόμη συνέχεια σε ένα σκάνδαλο που δεν μπορεί να εξαφανίσ