Η 50χρονη ηθοποιός ενσαρκώνει τη σκηνοθέτρια Μαξίν Γουόκερ, που φτάνει στο Παρίσι για να γυρίσει ένα βίντεο για ένα fashion event. Η ταινία περιγράφει την καθημερινότητα μιας επαγγελματία που δεν αγαπά τον χώρο της μόδας αλλά χρειάζεται τα χρήματα, καθώς βρίσκεται σε διαδικασία διαζυγίου, έχει μια έφηβη κόρη και ετοιμάζεται να κάνει την επόμενη ταινία της.

Λίγο μετά την άφιξή της στη γαλλική πρωτεύουσα, η Μαξίν ενημερώνεται για τη διάγνωσή της με καρκίνο του μαστού και η αφήγηση προχωρά μέσα από τις σχέσεις της με το σώμα της και την ταυτότητά της, χωρίς να μένει αποκλειστικά στη ιατρική διάσταση του προβλήματος.

Η Τζολί χαρακτήρισε την παραγωγή «μια πολύ προσωπική ιστορία» και απέδωσε κεντρικό ρόλο στην προσέγγιση της σκηνοθέτιδας Αλίς Βινοκούρ. «Πάντα θαύμαζε τη δουλειά της Αλίς» και επαίνεσε «τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την ασθένεια», λέγοντας ότι η δημιουργική χειριστική των ευαίσθητων θεμάτων γίνεται «με τόση λεπτότητα».

Η ίδια εξήγησε πως την κέντρισε ο αγώνας της ηρωίδας να μην αφήσει τη διάγνωση να ορίσει όλη της την προσωπικότητα, ένα θέμα που τη θύμισε τις εμπειρίες της οικογένειάς της κατά τη μάχη της μητέρας της. Η μητέρα της, Μαρσελίν Μπερτράν, έδωσε μάχη με τον καρκίνο των ωοθηκών και του μαστού και απεβίωσε το 2007 στα 56 της χρόνια, στοιχείο που η Τζολί έχει αναφέρει επανειλημμένα ως καθοριστικό για την επιλογή ρόλων και το ενδιαφέρον της για ιστορίες που συνδυάζουν ασθένεια και ζωή.

Η ηθοποιός υπενθύμισε επίσης το γεγονός ότι τον Μάιο του 2013 προχώρησε σε μαστεκτομή αφού έμαθε ότι είναι φορέας μιας γενετικής μετάλλαξης που αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του μαστού. Στο πλαίσιο των δηλώσεών της στην πρόσφατη συνέντευξη, τόνισε ότι «πολύ συχνά, οι ταινίες για τις δυσκολίες των γυναικών — ειδικά για τον καρκίνο — μιλούν για το τέλος και τη θλίψη, σπάνια για τη ζωή».

Συμπλήρωσε ότι «οι δυσκολίες, οι ασθένειες και ο πόνος είναι μέρος της ύπαρξής μας, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι το πώς τα αντιμετωπίζουμε» και αναφέρθηκε σε προσωπική ανάμνηση από τη μητέρα της: «Η μητέρα μου ήταν άρρωστη για χρόνια. Ένα βράδυ, όταν τη ρωτούσαν για τη χημειοθεραπεία της, συγκινήθηκε πολύ και μου είπε ότι θα προτιμούσε να μιλήσει για κάτι άλλο· ένιωθε πως η ασθένεια γινόταν όλη της η ταυτότητα.»