Η πρώτη το 2022 με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η δεύτερη, τώρα, με τον πόλεμο στο Ιράν. Προφανώς και η σημερινή κρίση είναι πολύ πιο μεγάλη και επικίνδυνη, με συνέπειες που κανείς δεν μπορεί ακόμα να προβλέψει.

ΑΥΤΕΣ οι κρίσεις φέρνουν στο προσκήνιο ένα κορυφαίο ζήτημα για την Ευρώπη και την Ελλάδα. Την ενεργειακή ασφάλεια, την ενεργειακή αυτάρκεια.

ΠΟΙΟ ήταν το μοντέλο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα έως το 2019; Λιγνίτης, λίγα υδροηλεκτρικά, ελάχιστες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και εισαγωγή ρεύματος όποτε χρειαζόμασταν.

ΤΙΣ τελευταίες εβδομάδες ο Αλέξης Τσίπρας, που ετοιμάζεται να ανακοινώσει κάποια στιγμή την ίδρυση του «νέου ΣΥΡΙΖΑ», επανεμφανίστηκε να καταγγέλλει με πολιτική θρασύτητα την κυβέρνηση και τη ΔΕΗ για την ενεργειακή πολιτική αποδεικνύοντας, βέβαια, πως όχι μόνο δεν έχει κάνει κάποιο πραγματικό rebranding, αλλά και πως παραμένει απαράλλαχτος και αμετανόητος για το παρελθόν. Γιατί, το 2019, όταν έφευγε από την εξουσία άφηνε πίσω του μια μικρή και χρεοκοπημένη ΔΕΗ, που πλέον είχε ως μόνη λύση-διέξοδο να εξαγοραστεί έναντι πινακίου φακής από κάποια ιδιωτικά συμφέροντα.

ΑΞΙΖΕΙ ακόμα να θυμηθεί κανείς τον «αγώνα» που έδωσαν και δίνουν ακόμα και τώρα κορυφαίοι νυν και πρώην σύντροφοι του Αλέξη Τσίπρα κατά των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

ΠΟΥ βρισκόμαστε τώρα; Επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη και διοίκηση Στάσση χτίστηκε ένα πρωτοφανές success story για τη ΔΕΗ, που όχι μόνο απέφυγε τη χρεοκοπία, αλλά πλέον έχει κερδοφορία και αποτελεί έναν από τους πιο ισχυρούς ενεργειακούς παίκτες στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ, σχεδόν η μισή ηλεκτρική ενέργεια παράγεται από ΑΠΕ. Τώρα, πλέον, έχει ξεκινήσει το νέο πρότζεκτ που αφορά στη δημιουργία «μπαταριών» για αποθήκευση πράσινης ενέργειας. Και, βέβαια, η Ελλάδα, πλέον, εξάγει ενέργεια προς άλλες χώρες.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, η χώρα μας έχει γίνει ενεργειακός κόμβος για την είσοδο του φυσικού αερίου LNG στην Ευρώπη, ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία προχωρούν οι ερευνητικές γεωτρήσεις για υδρογονάνθρακες σε Ιόνιο και νότια της Κρήτης.

ΟΛΑ αυτά δεν ήταν ούτε εύκολα ούτε αυτονόητα. Εγιναν με σωστό σχεδιασμό και πολλή δουλειά. Ετσι ώστε η Ελλάδα του 2030 να διαθέτει ενεργειακή αυτάρκεια και ασφάλεια και να μην επηρεάζεται από διεθνείς κρίσεις και, βέβαια, με τελικό στόχο να προσφέρεται φθηνότερο ηλεκτρικό ρεύμα στους πολίτες και τις επιχειρήσεις.