ΠΡΟΦΑΝΩΣ και είναι αστείο να στήνονται κάλπες με έναν υποψήφιο και εκείνος να λαμβάνει αυτά τα ποσοστά. Αυτά, όμως, συμβαίνουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπου δεν υπάρχει αντιπολίτευση και, βέβαια, κανένας πολίτης δεν μπορεί να αρθρώσει κουβέντα, γιατί δεν υφίσταται ελευθερία έκφρασης.

ΚΑΙ δεν είναι μόνο στη Βόρεια Κορέα. Ο Πούτιν στις τελευταίες υποτιθέμενες ελεύθερες εκλογές, πριν από δύο χρόνια, εξελέγη πρόεδρος με 88%. Ετσι, το 2030 θα συμπληρώσει 30 χρόνια ως ηγέτης της Ρωσίας.

ΣΤΗΝ Κούβα τα πράγματα είναι ακόμα πιο απλά. Διεξάγονται εκλογές μόνο και μόνο για να επικυρώσουν την εκλογή των 470 βουλευτών, που προέρχονται από το Κομμουνιστικό Κόμμα, οι οποίοι στη συνέχεια επανεξέλεξαν τον Μιγκέλ Ντίας Κανέλ -διάδοχο της δυναστείας Κάστρο- για μία ακόμα θητεία. Ετσι, το κόμμα συνεχίζει να κυβερνά τη χώρα για έβδομη δεκαετία.

ΣΤΟ Ιράν υποτίθεται πως διεξάγονται ελεύθερες εκλογές. Οι τελευταίες κάλπες στήθηκαν πριν από δύο χρόνια. Νικητής αναδείχθηκε ο «μεταρρυθμιστής» Πεζεσκιάν απέναντι στον «σκληρό» Τζαλιλί. Αλλά όλο αυτό αποτελεί μια «βιτρίνα» για το θεοκρατικό καθεστώς, το οποίο στην πραγματικότητα κυβερνούν ο Αγιατολάχ με τους μουλάδες και τους Φρουρούς της Επανάστασης.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλά ακόμα παραδείγματα από πολλές χώρες σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Τώρα, θα πει κανείς, και τι μας νοιάζει τι κάνουν στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου; Σωστό κι αυτό. Ας κάνουν ό,τι θέλουν. Αφού οι πολίτες θέλουν ή δέχονται να ζουν σε ολοκληρωτικά – αυταρχικά καθεστώτα, πρόβλημά τους.

ΤΟ θέμα είναι άλλο. Και αφορά τα περισσότερα κόμματα της ελληνικής αντιπολίτευσης, που υποστηρίζουν σθεναρά αυτού του τύπου τις δικτατορίες. Και δεν μιλάμε μόνο για τη Ρωσία, την οποία εξυμνούν αριστεροί και δεξιοί εδώ και χρόνια. Εδώ είχε φτάσει να πάει ο Αλέξης Τσίπρας να ζητήσει από τον Πούτιν να τυπώσει δραχμές το 2015, για «να βρούμε ασφαλές λιμάνι». Αλλά τι να πει κανείς, όταν είχε επισκεφθεί επίσημα το Ιράν για συνομιλίες με το καθεστώς των μουλάδων.

ΚΑΙ μπορεί να φαίνεται γραφική η εικόνα του Παναγιώτη Λαφαζάνη να κυκλοφορεί με πλακάτ – φωτογραφία του Αλί Χαμενεΐ στο Σύνταγμα, αλλά τουλάχιστον αυτός είναι πιο ειλικρινής από άλλους πρώην συντρόφους του που υποστηρίζουν το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης πιο… μουλωχτά.

ΟΠΩΣ πιο ειλικρινές είναι και το ΚΚΕ, που διοργάνωσε πορεία αλληλεγγύης προς το αυταρχικό καθεστώς της Κούβας. Ενώ, βέβαια, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν λένε κουβέντα για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τα δικαιώματα των γυναικών και για το κράτος δικαίου, που είναι ανύπαρκτο σε όλες αυτές τις χώρες.

ΕΧΕΙ διαμαρτυρηθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου για τις συνθήκες στο Ιράν και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Ή έχει αναφερθεί ο Βελόπουλος στο γεγονός ότι δεν νοείται αντιπολίτευση στη Ρωσία;

ΚΑΙ, όμως, είναι οι ίδιοι που καταγγέλλουν το κράτος δικαίου, την ελευθερία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και της έκφρασης στην Ελλάδα και μιλούν για «χούντα Μητσοτάκη». Ενώ μάλλον θα ήθελαν να ζούσαν στην Πιονγιάνγκ και να… αποθέωναν τον Κιμ.