Eνα από τα χαρακτηριστικά της παθολογίας του νάρκισσου είναι ότι δεν έχει όρια. Ολα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες μεταφράζονται σε σκηνή αυτοπροβολής και υπερεπίδειξης του εγώ και του υπερεγώ του. Μπροστά σε αυτές τις ευκαιρίες ενίσχυσης της αυτοεικόνας του, κάθε συναίσθημα που υπαγορεύεται από τη σεμνότητα, την ενσυναίσθηση, τη συμπόνια, ψυχικά χαρίσματα της συνύπαρξης ή αυτού που λέμε με απλά λόγια «ανθρωπιά», υποχωρεί και συρρικνώνεται, ώστε να χωρέσει στην εργαλειοθήκη της αυτοαναφορικότητάς του. Και να πάρει τη μορφή εργαλείου που ο ίδιος έχει χτίσει στο μυαλό του, ώστε να φέρει το μέγιστο όφελος. «Υπερβολική ανάγκη για θαυμασμό και μειωμένη ικανότητα κατανόησης των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων», λένε οι ειδικοί.
Στην πολιτική ισχύουν όλα τα παραπάνω με μία επιπλέον προσθήκη. Οτι ο εγωπαθής νάρκισσος δέχεται τις προτάσεις -και καλά- ειδικών, ίσως και ολόκληρης ομάδας, για όλους τους πιθανούς τρόπους απόκτησης επικοινωνιακού οφέλους. Ο συνδυασμός αυτών των δύο μοιάζει με την περίπτωση ενός εξαρτημένου στην κοκαΐνη που πρόκειται να εισαχθεί για αποτοξίνωση σε πρόγραμμα κολομβιανού καρτέλ.
Αυτό ισχύει στην περίπτωση του Στ. Κασσελάκη. Ανεξάρτητα από το σύνολο της πολιτικής του ανωριμότητας και ανεπάρκειας, ο ανεξέλεγκτος ναρκισσισμός του τον εξέθεσε ακόμα και λίγες ώρες μετά την καταστροφή και τον εφιάλτη της φωτιάς. Εστησε ολόκληρη επικοινωνιακή οπερέτα σε δομή φιλοξενίας πυρόπληκτων τετράποδων. Μέσα στον κακό χαμό, βρέθηκε χρόνος προετοιμασίας και δημιουργήθηκαν συνθήκες φωτογράφισης (φορητό green box) για περιοδικό μόδας. Για φωτογραφίες που θα χρησιμοποιηθούν για κανάλια, περιοδικά, social και όπου αλλού. Η ευαισθησία για τα τετράποδα είναι συγκινητική και επαινετέα. Η ακραία επίδειξή της όχι.
Είχε προηγηθεί και το σχόλιό του για τις πτήσεις μόλις τριών πυροσβεστικών αεροσκαφών, βάσει του οποίου εγκάλεσε την κυβέρνηση, ενώ ολόκληρη η Ελλάδα έβλεπε επί ώρες τις αγωνιώδεις και συνάμα ηρωικές προσπάθειες ολόκληρου του διαθέσιμου εναέριου στόλου – περίπου 30 πτητικά μέσα.
Είναι πολύ μεγάλο το πλήγμα για κάθε άνθρωπο να χάνει το σπίτι του, να χάνει ό,τι περιβάλλει τη ζωή του ως ζωντανή πραγματικότητα, αλλά και ως ανάμνηση, όπως αυτές που κρύβουν όλες οι γωνιές των σπιτιών όλων μας. Οι άνθρωποι, όταν πονούν, δικαιούνται και να θυμώνουν και να βρίζουν και να ξεσπούν. Οι τραγωδίες, ανεξάρτητα από την έκτασή τους, δεν είναι ούτε ευκαιρία για επικοινωνιακές πασαρέλες ούτε ανοίγουν τη βαλβίδα της εκτόνωσης για τα τεράστια αποθέματα καταπιεσμένης αυτοπροβολής όσων διαφημίζουν -εκτός από τον εαυτό τους- και την πρόθεσή τους να προσφέρουν στη χώρα.
