Πάνω από την πρωθυπουργία Σούνακ πλανάται μια αίσθηση «τελευταίας ευκαιρίας».
Το παραδέχθηκε, άλλωστε, κι ο ίδιος, λέγοντας ότι είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να επιτευχθεί η ενότητα του Συντηρητικού Κόμματος. Δικαιολογημένος ο καημός για την παράταξη, αλλά με την πατρίδα τι γίνεται; Αυτή τη σκέφτεται κανείς; Αντικειμενικά μιλώντας, η «βρετανική πατρίδα» του Σούνακ είναι το φαρμακείο της μητέρας του, όπου καθόταν στο ταμείο, οι συμφοιτητές και οι καθηγητές του στην Οξφόρδη, οι ομότεχνοί του της χρηματοοικονομίας στο Σίτι, το τζετ σετ του πεθερού και της γυναίκας του, η μέση και ανώτερη κομματική γραφειοκρατία. Προσθέστε, αν θέλετε, τις ελίτ της ινδοβρετανικής κοινότητας και ο κύκλος κλείνει κάπου εδώ. Οσο καλά κι αν γνωρίζει ο 42χρονος μαχαραγιάς τα προβλήματα της οικονομίας, αφενός είναι δεδηλωμένος θατσερικός, όπως η προκάτοχός του, αφετέρου του λείπει τραγικά η κοινωνική ενσυναίσθηση. Κοντολογίς, όταν συγχρωτίζεται με τον απλό κόσμο μοιάζει με ψάρι έξω από το νερό. Τον Μάρτιο, π.χ., φωτογραφήθηκε να γεμίζει το αυτοκίνητό του στο βενζινάδικο ενός σούπερ μάρκετ, για να διαφημίσει τη μείωση της τιμής των καυσίμων. Την πάτησε, όμως, όταν αποκαλύφθηκε ότι το ταπεινό Kia Rio δεν ήταν δικό του αλλά ενός υπαλλήλου του σούπερ μάρκετ και ότι δεν ήξερε να κάνει μια απλή… ανέπαφη πληρωμή με την κάρτα του. Ποιος; Ο υπουργός Οικονομικών χώρας του G7! Aυτό όχι επειδή στερείται ευφυΐας, αλλά επειδή ως ένας από τους 250 πλουσιότερους ανθρώπους του Ηνωμένου Βασιλείου, με περιουσία άνω των 800 εκατ. λιρών, είναι πλήρως αποκομμένος από την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων. Από τη μια κόμπαζε για τις επιδοτήσεις των λοκντάουν κι από την άλλη δεν βλέπει την ώρα να τελειώσουν, αναπαράγοντας τη γνωστή ελιτίστικη, νεοφιλελεύθερη θεωρία των «λεφτόδεντρων». Ο Ινδός δανδής (το άκρως αντίθετο του Γκάντι) έχει απέναντί του ένα ογκούμενο τσουνάμι φτώχειας, ενεργειακής επισφάλειας, ύφεσης, πληθωρισμού και διάλυσης των κοινωνικών υποδομών. Αλήθεια, ποιος ρισκάρει να στοιχηματίσει πάνω του;
