Το όχι και τόσο μακρινό 2020 η πόλη του Μπέργκαμο είχε μεταβληθεί σε δαντική κόλαση της Covid-19. Ασθενείς και γιατροί πέθαιναν σαν τις μύγες. Στρατιωτικά οχήματα μετέφεραν πτώματα σε μακάβρια κονβόι και το εμβόλιο υπήρχε μόνο στις προσευχές. Τη χρονιά εκείνη ο ετήσιος Δείκτης Ιταλικής Ευημερίας, που δημοσιεύει η ναυαρχίδα του ιταλικού οικονομικού Τύπου, Il Sole 24 Ore, είχε κατατάξει το Μπέργκαμο στην 52η θέση των πιο αξιοβίωτων ιταλικών πόλεων (και πολύ τού ήταν).
Τέσσερα χρόνια μετά έχουν έρθει τα πάνω-κάτω. Η όμορφη λομβαρδική πόλη των 122.000 κατοίκων (ο πληθυσμός της μειώθηκε κατά 1.500 άτομα τη χρονιά της πανδημίας, αλλά ανέκαμψε στα προ αυτής επίπεδα) αναδείχθηκε η καλύτερη ιταλική πόλη από πλευράς ποιότητας ζωής! Στη δεύτερη και την τρίτη θέση κατατάχθηκαν άλλα δύο μεσαία αστικά κέντρα του ιταλικού Βορρά. Συγκεκριμένα το Τρέντο και το Μπολτσάνο, που ανήκουν στη γερμανόφωνη επαρχία του Ανω Αδίγη (Nότιο Τιρόλο), πιστοποιώντας τη βαθιά διαίρεση του ιταλικού Βορρά με τον Νότο. Οπως τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και φέτος οι πιο υποβαθμισμένες πόλεις βρίσκονται στο κάτω μέρος της «μπότας», με χειρότερη όλων (107η) το Ρέτζο Καλάμπρια -το Ρήγιο της Μεγάλης Ελλάδας.
Η κατάταξη της Il Sole βασίζεται σε 90 δείκτες, χωρισμένους σε έξι κατηγορίες: 1) Πλούτος και κατανάλωση. 2) Επιχειρήσεις και εργασία. 3) Περιβάλλον και υπηρεσίες. 4)Δημογραφική κατάσταση, κοινωνία και Υγεία. 5) Δικαιοσύνη και ασφάλεια. 6) Πολιτισμός και ελεύθερος χρόνος.
Το ενδιαφέρον είναι ότι τα μητροπολιτικά κέντρα της Ιταλίας (Μιλάνο 12ο, Φλωρεντία 36η, Τορίνο 58ο, Ρώμη 59η, Νάπολη 106η και προτελευταία) χάνουν θέσεις τα τελευταία χρόνια λόγω των κοινωνικών ανισοτήτων και των περιβαλλοντικών προβλημάτων. Η μόνη από τις ιταλικές μεγαλουπόλεις στην πρώτη 10άδα ήταν η Μπολόνια των 400.000 κατοίκων, ως εξαίρεση, θαρρείς, του γενικού κανόνα: Μικρότερες πόλεις, καλύτερη ποιότητα ζωής.
