Με όλα αυτά τα ακραία, παράλογα, απάνθρωπα που κατακλύζουν την καθημερινότητά μας αναδεικνύεται μια άλλη πλευρά του εγγενούς προβλήματος. Πως η διαχρονική έλλειψη αγωγής, παιδείας, σε συνδυασμό με την αδιαφορία της πολιτείας και των οργάνων της, διαμόρφωσαν μια αχαλίνωτη σε σημαντικό κομμάτι της κοινωνία.

Η χαλαρότητα των νόμων στον βωμό του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ανοχή σε κάθε ακραία και καταστροφική ενέργεια π.χ. εντός και πέριξ των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, η φοβική, συχνά, αντιμετώπιση των δραστών από την πλευρά της Δικαιοσύνης -πάντα με αιτιολογία τη μη συνάδουσα με την πράξη ποινή λόγω του ποινικού κώδικα, τελικά διαμόρφωσαν μία αόρατη σφαίρα προστασίας των παραβατών. Οπου τα πολλά τελευταία χρόνια ήταν μόνιμη η επωδός από την πλευρά των αστυνομικών οργάνων πως, ενώ οι ίδιοι οι φύλακες της τάξης έκαναν το καθήκον τους, διαπίστωναν πως η άλλη πλευρά του νόμου, οι δικαστές, άφηναν ελεύθερους τους συλληφθέντες για να επανέλθουν για τα ίδια αδικήματα στις δικαστικές αίθουσες και άλλες φορές, πάντα με τη θορυβώδη συνοδεία των αλληλέγγυων.

Σε παράλληλη δράση και η ασυδοσία των ίδιων των οργάνων της τάξης, κρατικών και δημοτικών που, όχι σπάνια, μετατρέπονταν σε καλούς φύλακες άλλης κατηγορίας «επαγγελματιών», με αντίτιμο των υπηρεσιών τους άλλοτε το καθημερινό κέρασμα του καφέ και του σάντουιτς από τον «φίλο» που έχει απλώσει την τραπεζοκαθισματική «πραμάτεια» του παρανόμως σε όλο το πεζοδρόμιο, άλλοτε ως συνεργοί εγκληματικών «πάρε δώσε». Αλλωστε, ο ωχαδελφισμός οργάνων της τάξεως, π.χ. των τροχονόμων, είχε και μία επιπλέον εξήγηση γιατί πώς να γράψεις μία προκλητικά παρκαρισμένη πάνω στο πεζοδρόμιο και έξω από μία είσοδο κατοικίας μοτοσικλέτα, όταν οι ίδιοι εκεί θα την ακουμπούσαν τη δική τους, εκεί όπου τους βόλευε!

Η γενική χαλαρότητα των τελευταίων δεκαετιών, από αδιαφορία του πολιτικού συστήματος ή διεκδίκηση πολιτικών και κομματικών ωφελειών, από κοινού με την κρατική, ξεχαρβαλωμένη, διοίκηση που είχε και η ίδια, σε μεγάλο βαθμό, οικονομικά οφέλη, διόγκωσαν ακόμη περισσότερο αυτόν τον αόρατο θόλο προστασίας της κάθε είδους παραβατικότητας. Πολύ πριν από την πανδημία, επικράτησε λόγω της οικονομικής κρίσης πιο ενισχυμένη και κυρίως πιο πολιτικοποιημένη η άποψη πως ο λαός δεν αντέχει και άλλα βάρη όταν κάνει παράβαση και οφείλει να πληρώσει το αναλογούν, ανά περίπτωση, πρόστιμο. Να θυμηθούμε και μόνο το υπό την υψηλή προστασία της Αριστεράς κίνημα «Δεν πληρώνω» στα διόδια.

Και κάπως έτσι, η νομοτέλεια, βασική αξία των αρχαίων ημών προγόνων, επανήλθε ως Νέμεσις μεταμφιεσμένη σε ένα, επίσης αόρατο, όπως ακριβώς ο θόλος προστασίας των παραβατών ντρόουν, που τρύπησε το όλο σύστημα και ξεφουσκώνοντας βγήκαν, βίαια και αιμορραγώντας, όλες οι πληγές. Τα αποστήματα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ-Βορίζια, όπου δήθεν έκπληκτο το σύστημα ανακάλυψε πως αυτά τα ντροπής εγκλήματα δεν είναι «έθιμο», δεν είναι «έγκλημα τιμής», αλλά μαφία, τα αποστήματα αυτά διαχύθηκαν και μας πνίγουν. Ή μας σκοτώνουν, όπως αποδεικνύεται σχεδόν καθημερινά από εγκληματίες οδηγούς που απλώς, με την κτηνώδη συμπεριφορά τους, αποδεικνύουν πως, τελικά, δεν είναι η πανδημία, ούτε καν η περίοδος των Μνημονίων που έβγαλε από τα «μέσα» μας τη βία. Πως είναι η ανοχή που την εξέθρεψε και τώρα μας επιστρέφεται ως αχρεωστήτως καταβληθείσα. Δυστυχώς για τους νομοταγείς πολίτες. Τους πολλούς.