Η περίπτωση του Χάρη Δούκα, σημαίνοντος στελέχους του ΠΑΣΟΚ και δημάρχου Αθηναίων –βάζουμε τις ιδιότητες με τη σειρά που ο ίδιος αποδίδει με τις επιλογές του- είναι χαρακτηριστική. Η Μεσόγειος φλέγεται και εκείνος κοιτάζει την Ιβηρική για να την «πει» στον Ανδρουλάκη.

Οτι συγκρίνει το ΠΑΣΟΚ με το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και τον Σάντσεθ με τον ίδιο είναι η μία πλευρά αυτής της ιστορίας, η οποία προκαλεί και τη σχετική θυμηδία, δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε το γιατί. Η άλλη πλευρά, όμως, που καθόλου αστεία δεν είναι, ορίζεται από το γεγονός ότι συγκρίνει την Ελλάδα με την Ισπανία και μάλιστα στην παρούσα χρονική στιγμή: Την ώρα που η Κύπρος βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα και τα drones από τη Μέση Ανατολή φθάνουν στις ακτές της Ευρώπης.

Ο κ. Δούκας –και μερικοί ακόμα της εγχώριας «προοδευτικής» Αριστεράς- θεωρεί ότι ο Σάντσεθ έχει ξεκάθαρη εξωτερική πολιτική επειδή αρνείται να παραχωρήσει στις ΗΠΑ βάσεις για επιθέσεις κατά του Ιράν. Μιλάμε για γεωπολιτική ανάλυση τύπου «Give peace a chance». Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά, αλλά δεν είναι.

Η Ισπανία, που μια χαρά χώρα είναι και παραμένει ένας αξιόπιστος σύμμαχος και καλός εταίρος της Ελλάδας, είναι ταυτόχρονα μια χώρα που πουλάει όπλα στην Τουρκία χωρίς κανέναν δισταγμό. Το τελευταίο δεν μας αρέσει. Ταυτόχρονα, όμως, θα στείλει αμυντική στήριξη στην Κύπρο και αυτό μας αρέσει. Πιστεύουν ακόμα, λοιπόν, κάποιοι πως ο Σάντσεθ έχει μονοκόμματη και ξεκάθαρη εξωτερική πολιτική και πως αυτή η πολιτική συμφέρει πάντα την Ελλάδα και την Κύπρο;

Για να προλάβουμε τον αντίλογο, στην Τουρκία δεν πουλάνε όπλα μόνο οι Ισπανοί. Πουλάνε και οι Γερμανοί. Και οι Αμερικανοί. Οι σύμμαχοί μας, δηλαδή. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτή η «κακή κυβέρνηση της Δεξιάς», ορθώνει ανάστημα και βάζει βέτο για την είσοδο της Τουρκίας στο SAFE. Και, την ώρα που χρειάζεται, στέλνει φρεγάτες και F 16 στην Κύπρο αναγκάζοντας Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ολλανδία να ακολουθήσουν.

Αυτά έχουν οι διεθνείς σχέσεις σε έναν κόσμο αλληλένδετο, παγκοσμιοποιημένο, αντιφατικό και δύσκολο. Δεν είναι άσπρες ή μαύρες, ούτε καθορίζονται από τους εσωτερικούς μικροκομματικούς ανταγωνισμούς. Είναι αντιφατικές, πολύπλοκες, απείρως πιο σύνθετες και σίγουρα πιο σοβαρές από ένα τσιτάτο «Στον δρόμο που χάραξε ο Σάντσεθ».