Σε χώρες με βαριά Ιστορία ένα σπίτι γίνεται ενίοτε πεδίο πολιτικής μάχης. Στην Ιταλία μια τέτοια σύγκρουση έληξε πρόσφατα με νίκη για τον Δήμο Ριτσιόνε.
Η δημοτική αρχή αγόρασε την άλλοτε παραθαλάσσια παραθεριστική κατοικία του Ντούτσε, για να τη μετατρέψει σε Σπίτι της Δημοκρατίας και να μην πέσει στα χέρια νεοφασιστών.
Ο Μπενίτο Μουσολίνι έφτανε συχνά με υδροπλάνο στην τριώροφη βίλα των 30 δωματίων που διέθετε και γήπεδο τένις. Μεταπολεμικά πέρασε στα χέρια του Δημοσίου, έγινε κτηνιατρείο και έπειτα εστιατόριο, ώσπου αφέθηκε επί δεκαετίες στην τύχη της.
Τη δεκαετία του ’90 την αγόρασε τράπεζα, την ανακαίνισε, δημιούργησε γκαλερί και αίθουσα εκδηλώσεων. Πρόσφατα έβαλε πωλητήριο. Στη δημοπρασία εμφανίστηκε επιχειρηματίας- νοσταλγός του δικτάτορα. Η κεντροαριστερή δήμαρχος Ντανιέλα Αντζελίνι κέρδισε το μπρα ντε φερ και σχεδιάζει να ξανανοίξει τη Βίλα Μουσολίνι, για να φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις και κοινωνικές δράσεις.
Το όνομα δεν θα αλλάξει. Θα διατηρηθεί για να θυμίζει το σκοτεινό παρελθόν. Η Δημοκρατία δεν πρέπει να φοβάται να κοιτάξει κατάματα, με αυτοπεποίθηση, την Ιστορία κι ας είναι μαύρη και αιματοβαμμένη. Δεν διαγράφει σελίδες του παρελθόντος, αλλά φωτίζει ακόμη και οδυνηρά σύμβολα, δεν επιλέγει τη λήθη, αλλά διαχειρίζεται τη μνήμη ώστε να μην ξεχαστούν τα λάθη, απαντά σε όσους πρότειναν την κατεδάφιση της έπαυλης.
Η Villa Mussolini θα παραμείνει ως χώρος δημόσιου διαλόγου και πολιτισμού και αυτό είναι το πιο δυνατό χαστούκι για κάθε «νοσταλγό» του Ντούτσε.
