Εν αρχή ην ο Τραμπ, που έριξε τη βόμβα της ιρλανδικής ενοποίησης στο Δουβλίνο, μαζί με την εξαγγελία της άρσης των δασμών στο ιρλανδικό ουίσκι.
Η ενωμένη Ιρλανδία αποτελεί παλιά φαντασίωση του Τραμπ, που την επανέλαβε με πάσα φυσικότητα, ως κάτι «πολύ λογικό, που θα γίνει σύντομα». Με τη γνωστή του άνεση, ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε περίπου άνευ σημασίας την επισήμανση του Βρετανού πρωθυπουργού, Αντι Μπέρναμ, ότι δεν πρόκειται να γίνει κανένα δημοψήφισμα στη Βόρειο Ιρλανδία για ένωση με την Ιρλανδική Δημοκρατία, ωσότου υπάρξει ορατό ρεύμα στην (σ.σ. διχασμένη σε καθολικούς εθνικιστές και φιλοβρετανούς προτεστάντες) κοινωνία του Μπέλφαστ.
Η πρεμούρα του πλανητάρχη να ταπεινώσει την Αγγλία και να διαλύσει το Ηνωμένο Βασίλειο δεν κρύβονται, καθώς δήλωσε ότι «με τη Σκωτία θα ασχοληθεί αργότερα». Με τέτοιον απρόσμενο «σύμμαχο» τα μικρότερα, «κελτικογενή» έθνη του Ηνωμένου Βασιλείου δεν ήθελαν και πολύ για να βάλουν μπρος τις μηχανές. Χθες, στο Κάρντιφ, συναντήθηκαν οι πρωθυπουργοί Ουαλίας, Σκωτίας και Βόρειας Ιρλανδίας με ομολογημένο στόχο να δρομολογήσουν τη… διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου. Η ατζέντα των τριών περιλάμβανε κοινή διακήρυξη με την οποία απαιτούν από το Λονδίνο να αναγνωρίσει το δικαίωμά τους να διοργανώσουν δημοψηφίσματα ανεξαρτησίας!
Η αλήθεια είναι, ότι τον ασκό άνοιξε ο ίδιος ο Εργατικός πρωθυπουργός, Αντι Μπέρναμ, δίνοντας, λίγες μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, το «πράσινο φως» για νέο δημοψήφισμα απόσχισης στους Σκωτσέζους (το τελευταίο έγινε το 2014), εφόσον υπάρξει «σαφής συναίνεση» για τη διαδικασία. Το δέλεαρ πίσω από την «τριπλή» ανταρσία είναι η διακηρυγμένη φιλοδοξία Σκώτων, Ουαλών και Βορειοϊρλανδών να μπουν στην Ε.Ε., οι δύο πρώτοι ως ανεξάρτητα κράτη και οι τρίτοι ως μέρος μιας ενωμένης Ιρλανδίας. Ολα τα είχε η Ευρώπη, αυτό της έλειπε.
