Γράφει ο Γιάννης Παπαδάτος

Ομως η επίσκεψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου στο Πεκίνο άνοιξε ένα τεράστιο γεωπολιτικό κεφάλαιο στην ιστορία του εβραϊκού κράτους, που δεν αφήνει αδιάφορη την Ελλάδα. Ο Νετανιάχου και ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ υπέγραψαν μια συμφωνία μακρόπνοου στρατηγικού βάθους για τη δημιουργία κοινών ερευνητικών κέντρων τεχνητής νοημοσύνης, ανταλλαγές τεχνολογίας σε πανεπιστημιακό επίπεδο, συνεργασία στην αντιμετώπιση της μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα και πλήθος ακόμη δράσεων στους τομείς της καινοτομίας και της υψηλής τεχνολογίας. Προβλέπεται ακόμη ανταλλαγή τεχνογνωσίας στην Ιατρική, στη γεωργία, ενδεχομένως και στα οπλικά συστήματα, ενώ τέθηκαν οι βάσεις για μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, που θα απογειώσει τις διμερείς συναλλαγές – εντελώς ανύπαρκτες ως το 1990.

Το άνοιγμα στο Πεκίνο εντάσσεται σε μια ευρύτερη ισραηλινή στρατηγική, που επιδιώκει νέες στέρεες συμμαχίες με τους ανερχόμενους γίγαντες (Κίνα, Ινδία) και τις «τίγρεις» της Ασίας (Νότια Κορέα, Βιετνάμ) σε αναζήτηση ζωτικού χώρου για τις περίφημες νεοφυείς εταιρίες του Ισραήλ (start-ups).

Λόγω του Παλαιστινιακού, η αγορά της Ευρώπης είναι κλειστή στα ισραηλινά προϊόντα, ενώ επί Ομπάμα οι σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ έφτασαν στο χειρότερό τους σημείο. Ο Τραμπ αντέστρεψε αμέσως αυτό το κλίμα, αλλά είναι αδύνατον να αντιστρέψει την ιστορική παγκόσμια τάση, για μεταφορά των οικονομικών κέντρων ισχύος από τη Δύση στην Ανατολή. Γι’ αυτό παράλληλα με το ταξίδι του Νετανιάχου στο Πεκίνο, ο πρόεδρος του Ισραήλ Ρούβεν Ρίβλιν επισκέφθηκε Ινδία και Βιετνάμ. Στο βάθος οι Ισραηλινοί προσδοκούν και πολιτικά οφέλη, ελπίζοντας ότι το βάθεμα της οικονομικής συνεργασίας θα λειάνει την παραδοσιακά φιλοαραβική στάση του Πεκίνου.

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου