Δέσποινα Κονταράκη

Λένε πως ένας θάνατος είναι τραγωδία, ο θάνατος χιλιάδων είναι στατιστική. Η κυνικότητα του αποφθέγματος σοκάρει, όπως σοκάρουν και τρομάζουν πάντα την ανθρώπινη φύση τα βίαια γεγονότα, οι πόλεμοι, οι φυσικές καταστροφές, οι πανδημίες.

Το πρώτο εμβόλιο με τον αδρανοποιημένο ιό influenza αναπτύχθηκε από τον Τόμας Φράνσις Τζούνιορ το 1944, δηλαδή 26 ολόκληρα χρόνια μετά την ισπανική γρίπη του 1918 και 14 χρόνια μετά, το 1930, χρονιά που γεννήθηκε η Μάργκαρετ Κίναν.

Ηταν θέμα χρόνου να υποκύψουν στον πειρασμό και να ξαμολύσουν τα εθνικιστικά τους ένστικτα. Ο Μπόρις Τζόνσον για παράδειγμα, ποντάροντας στον ήδη καλλιεργημένο σπόρο του Brexit προσπαθεί να μαζέψει σοδιά ακόμα και από την πανδημία.

Και ξαφνικά όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από μια τεράστια παραγγελία. Μια πρωτοφανής στα παγκόσμια χρονικά επιχείρηση παρασκευής, συσκευασίας, μεταφοράς, παράδοσης, παραλαβής, συντήρησης και διανομής δισεκατομμυρίων δόσεων εμβολίων έχει ξεκινήσει, κινητοποιώντας κυριολεκτικά τον πλανήτη.

Εχει ενδιαφέρον η σπουδή της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ανακαλύψει με το ζόρι σκάνδαλα και κακοδιαχείριση στη αντιμετώπιση της πανδημίας. Μια σπουδή που είναι τόσο απροκάλυπτα αγωνιώδη και η ετυμηγορία της τόσο επιτηδευμένα απόλυτη, που καταντά εγκληματικά ανεύθυνη. Διότι αυτό που βάλλεται με τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ενόχους και τιμωρίες -σας θυμίζει κάτι από το […]

«Επανειλημμένως, η Θάτσερ ξεκαθάριζε ότι δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη το ανδρικό φύλο: “Αν θέλεις να ειπωθεί κάτι”, παρατήρησε κάποτε, “ζήτα το από έναν άνδρα. Αν θες να γίνει κάτι, ζήτα το από μια γυναίκα”», γράφει ο David Cannadine στη βιογραφία της Μάργκαρετ Θάτσερ που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στα ελληνικά (εκδόσεις Παπαδόπουλος).

«Δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων η καραντίνα», είπε η καθηγήτρια παιδιατρικής και μέλος της επιτροπής του υπουργείου Υγείας Βάνα Παπαευαγγέλου κατά τη χθεσινή ενημέρωση. Είναι κάτι που το έχει πει ξανά, θέλοντας να δείξει πως κατανοεί τις θυσίες και τη δυσκολία με την οποία προσαρμοζόμαστε στη νέα, αφύσικη καθημερινότητά μας.

Πριν από μερικά χρόνια ήταν ένα σωματίδιο που έκανε παγκόσμιο σαματά. Το Μποζόνιο Χιγκς που είχε ανακαλύψει ο Αμερικανός φυσικός Λέντερμαν άναψε φωτιές όχι επειδή καταλαβαίναμε τι ακριβώς έκανε, αλλά επειδή κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τον εκλαϊκευμένο τίτλο «Το σωματίδιο του Θεού», προκαλώντας την μήνιν των πιστών.

Η έκθεση Πισσαρίδη αντιμετωπίζει έναν μεγάλο κίνδυνο, τον ίδιο κίνδυνο που αντιμετωπίζουν όλες οι μεταρρυθμιστικές προτάσεις από καταβολής ελληνικού κράτους: να διαβαστεί και να αφομοιωθεί αποσπασματικά, δηλαδή να καταλάβει κάποιος ό,τι θέλει να καταλάβει, ό,τι τον συμφέρει ή ό,τι τον βολεύει.

«Η προστασία της δημόσιας υγείας είναι πολύ σοβαρό ζήτημα για να εναπόκειται σε θρησκευτικές ή μεταφυσικές ιδεοληψίες. Γι’ αυτόν τον λόγο η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο πρέπει να πάρουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την υγεία του λαού, από τα οποία δεν μπορούν να εξαιρούνται οι -κατά τα άλλα σεβαστές- εκκλησιαστικές λειτουργίες». Κομμουνιστικό Κόμμα […]

Στην προ κορονοϊού εποχή, μία από τις ειδήσεις της εβδομάδας για όλη την Ελλάδα και όχι μόνο για τη Θεσσαλονίκη θα ήταν τα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου. Ακόμα είναι είδηση βέβαια, και μάλιστα ακόμα πιο δυνατή και ας πραγματοποιείται φέτος τόσο διαφορετικά.

Στα ελληνικά σπίτια τις τελευταίες μέρες γίνονται μετακομίσεις. Μη φανταστείτε γκρέμισμα τοίχων και interior design για να φτιάξει το φενγκ σούι, αλλά αναγκαστικές μετακινήσεις επίπλων και καλωδίων.

Ο κορονοϊός μοιάζει με αμείλικτο εχθρό που επιχειρεί συντονισμένη επίθεση από αέρα, στεριά και θάλασσα ταυτόχρονα. Τα βόλια του δοκιμάζουν τις σωματικές, κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές αντοχές μας, αποσυντονίζοντας τις ζωές και ό,τι είχαμε ως τώρα δεδομένα.

Σε έναν ιδανικό κόσμο δεν θα υπήρχαν πόλεμοι, νεοναζί, κορονοϊοί, φτώχεια, πλειστηριασμοί. Ακόμα και αν υπήρχαν όλα αυτά τα κακά μαζεμένα, θα υπήρχαν και οι τέλειες λύσεις. Επειδή όμως ζούμε στον πραγματικό κόσμο και όχι σε κάποια ουτοπική πολιτεία, καλό θα ήταν οι λύσεις που αναζητούμε να είναι ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες.

Ανοικτά σχολεία με φυσική παρουσία ή εξ αποστάσεως; Η τηλεκπαίδευση να είναι σύγχρονη ή ασύγχρονη; Πρωινές βάρδιες ή εναλλάξ; Σημαντικοί οι προβληματισμοί λόγω των συνθηκών της πανδημίας, όμως όταν κάποτε περάσει θα πρέπει να αναρωτηθούμε πώς θα συμβαδίσουν τα σχολεία μας με τη σύγχρονη εποχή.

Με όλες τις καταιγιστικές πολιτικές και δικαστικές εξελίξεις (εθνικά θέματα, δίκη Χ.Α.) που ζούμε εν μέσω μιας παγκόσμιας πανδημίας, υπάρχουν θέματα που δεν έχουν την προβολή που θα τους άξιζε. Η υπόθεση της ΔΕΗ είναι ένα από αυτά.

 Τις τελευταίες ημέρες ένα τεράστιο κύμα έχει φουντώσει στη θάλασσα των σόσιαλ μίντια: Το λογότυπο «Δεν είναι αθώοι» έχει μπει στις φωτογραφίες χιλιάδων χρηστών, οι οποίοι εκφράζουν με αυτό τον τρόπο τη δική τους ετυμηγορία για τη Χρυσή Αυγή.

Η ερώτηση έρχεται και επανέρχεται: Τι πηγαίνει στραβά στην Αττική; Οι απαντήσεις είναι πολλές και μοιάζουν όλες σωστές. Μεγάλος αριθμός πληθυσμού, υπερφορτωμένα Μέσα Μεταφοράς, αρκετές ευάλωτες ομάδες, με αποτέλεσμα τα μέτρα που λαμβάνονται να είναι αυστηρά αλλά να μην έχουν δείξει ακόμα την αποτελεσματικότητά τους.

Το δίλημμα, είπε ο πρωθυπουργός, είναι αυτοπροστασία ή καραντίνα. Η αλήθεια είναι ότι η υπόθεση της πανδημίας εξελίσσεται σε ένα θρίλερ διλημμάτων, τόσο για τις κυβερνήσεις όσο και για τους πολίτες.

«Η Ευρώπη χρειάζεται να προσθέσει στην εργαλειοθήκη της ένα νόμο Μαγκνίτσκι και σύντομα θα έρθει σχετική πρόταση». Αυτή ήταν μία από τις δεσμεύσεις της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην πρώτη της ομιλία στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η εβδομάδα είχε ξεκινήσει με καλύτερους οιωνούς. Τα στατιστικά στοιχεία έδειχναν εντυπωσιακή αποσυμφόρηση των δομών, μεγάλη μείωση των ροών και ικανοποιητική αύξηση των επιστροφών.