Δέσποινα Κονταράκη

«Τι θα κάνει η κυβέρνηση αν επιχειρηθεί αναμετάδοση δορυφορικού σήματος παρά το κρατικό τηλεοπτικό μονοπώλιο;. – Θα καταρρίψουμε το δορυφόρο». Η πιο χαρακτηριστική απάντηση που έχει δοθεί από κυβερνητικό εκπρόσωπο ανήκει στον Δημήτρη Μαρούδα και έρχεται από το μακρινό 1981.

«Τι σκ@@ έκανα δουλεύοντας μαζί τους;». Με αυτήν την καθυστερημένη, ειλικρινή αυτοκριτική προσπάθησε η Κέιτ Γουίσλετ να δείξει πώς αισθάνεται πλέον για τον Ρομάν Πολάνσκι και τον Γούντι Αλεν.

Οταν μιλάς με νέους ανθρώπους και η συζήτηση φθάνει στο θέμα της συνταξιοδότησης ή της αποταμίευσης για το μέλλον, αντιδρούν σαν να άκουσαν ανέκδοτο. Ενα κακό ανέκδοτο βέβαια που δεν προκαλεί γέλιο, παρά μόνο πίκρα για όλα αυτά που προηγήθηκαν και κατάντησαν το ασφαλιστικό/συνταξιοδοτικό σύστημα της Ελλάδας έναν από τους γόρδιους δεσμούς της.

Η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή, για όποιον την παρακολούθησε ολόκληρη, ήταν ένα μεγάλο μάθημα. Eνα μάθημα για το πώς πρέπει να ασκείται η πολιτική με επιχειρήματα και όχι με τίτλους. Ακουσαν για παράδειγμα τον πρωθυπουργό να αναφέρει στοιχεία και όχι επιθυμίες ή σχέδια που δεν πρόλαβαν να υλοποιηθούν για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα.

Η πανδημία θα σπάσει πολλά στερεότυπα και αυτό θα μπορούσε να ήταν ένα από τα ελάχιστα παράπλευρα οφέλη της. Πάρτε για παράδειγμα τη διαδικασία των εμβολιασμών και πώς εξελίσσεται σε κάθε χώρα ξεχωριστά.

Σε δύο ημέρες από σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα κορονοϊού στην Ελλάδα. Ηταν 26 Φεβρουαρίου και ακόμα δεν είχαμε πέσει από τα σύννεφα σε έναν καινούργιο κόσμο. Τότε κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την έκταση που θα έπαιρνε η πανδημία, κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί τους θανάτους αγαπημένων ανθρώπων και ότι […]

Εγινε αυτό που απευχόμασταν. Ενα απεχθές έγκλημα που τιμωρείται σκληρά από τη Δικαιοσύνη και σκληρότερα από την κοινωνία, απέκτησε πολιτικό χαρακτήρα. Οχι αυθόρμητα, όχι αθώα, αλλά στοχευμένα και χωρίς κανένα όριο.

Πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε στα ελληνικά ένα πολύ χρήσιμο βιβλίο τσέπης. Ο «Οδηγός Επιβίωσης Καταστροφών» έχει όλα όσα θα θέλαμε να ξέρουμε για να επιβιώσουμε από το αναπάντεχο χωρίς να είμαστε… Μαγκάιβερ.

Σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, το 2020 τα συστήματα του Δημοσίου είτε «μίλησαν μεταξύ τους» είτε παρείχαν ηλεκτρονικές υπηρεσίες προς τους πολίτες αθροιστικά περισσότερες από 90.000.000 φορές, αποτρέποντας αντίστοιχο αριθμό φυσικών επισκέψεων από πολίτες προς υπηρεσίες.

Τελικά η Ελλάδα δεν γηράσκει μόνο δημογραφικά, αλλά και στον τομέα των υποδομών. Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από τότε που μια βλάβη στο σύστημα του Κέντρου Υψηλής Τάσης Ασπροπύργου βύθισε στο σκοτάδι την Αττική και περιοχές της Πελοποννήσου.

Για όλα φταίνε τα δέντρα. Το καλοκαίρι καίγονται, το χειμώνα λυγίζουν και σπάνε ό,τι βρουν μπροστά τους, από καλώδια της ΔΕΗ μέχρι αυτοκίνητα. Φταίνε ακόμα και εν τη απουσία τους, αφού όταν πρέπει ο χείμαρρος που κατεβαίνει από το βουνό να ανακοπεί στους κορμούς τους, αυτά δεν είναι στη θέση τους (αφού κάηκαν είπαμε).

Ηταν 22 Δεκεμβρίου του 2017. Το σκηνικό του καιρού έμοιαζε πολύ με το χιονιά που πλήττει αυτές τις ημέρες τη χώρα, αλλά υπήρχαν τρεις μικρές, πλην κρίσιμες διαφορές: Πρώτον, δεν υπήρχε κορονοϊός, δεύτερον, είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τρίτον, εκείνη η κακοκαιρία ήταν συνηθισμένη και όχι η βαρύτερη της 12ετίας.

Η μικροκαμωμένη φιγούρα του δεν προδιαθέτει για άνθρωπο που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι και φωνάζει, αλλά ευτυχώς πέσαμε έξω. Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις των τελευταίων εβδομάδων λειτούργησαν σαν από μηχανής θεός που τράβηξε τη βαριά κουρτίνα ενός γυάλινου κόσμου. Είδαμε πράγματα που τρομάξαμε αλλά και πρόσωπα που θαυμάσαμε. Οπως του προέδρου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, […]

Ελεγε πριν από τρεις ημέρες στη Βουλή ο Νίκος Φίλης ότι η Ν.Δ. φέρνει νομοσχέδιο με το οποίο περικόπτει κατά τουλάχιστον 14.000 τους εισακτέους στα ΑΕΙ σε σχέση με πέρσι, ενώ σε προγενέστερη ομιλία του ανέφερε ότι η κυβέρνηση πετάει έξω από τα πανεπιστήμια τουλάχιστον έναν στους 4 αποφοίτους Λυκείου.

Από νομικής άποψης, ναι. Από ηθικής, όχι. Η υπόθεση της Σοφίας Μπεκατώρου παραγράφηκε λόγω παρέλευσης 15ετίας, όμως στο αρχείο της κοινωνίας δεν μπήκε. Η καταγγελία του βιασμού της με τον δημόσιο και θαρραλέο τρόπο που έγινε άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και βγήκαν από μέσα κρυμμένοι δαίμονες.

Γράφαμε πριν από μερικούς μήνες πως «η επιθετική συμπεριφορά του Covid-19 απαιτεί ριζική ανατροπή της δικής μας συμπεριφοράς. Και αυτό δεν είναι εύκολο, ούτε ευχάριστο. Ετσι φθάνουμε στις συμπεριφορικές επιστήμες» (3/10/2020, Ελεύθερος Τύπος).

Μια από τις πιο αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του Τζεφ Μπέζος ήταν να χρηματοδοτήσει με 42 εκατομμύρια δολάρια την κατασκευή του Ρολογιού των 10.000 ετών, που είναι αυτό ακριβώς που καταλαβαίνουμε: Eνα ρολόι που θα λειτουργεί τους επόμενους 100 αιώνες.

Η σχέση σημερινού κόστους-αυριανού οφέλους πρέπει να είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης ενός υπουργού Οικoνομικών, αμέσως μετά από τον C-table. Τον πίνακα εισροών-εκροών που καταγράφει με ψυχρή ειλικρίνεια το ρευστό που έχει το κράτος στο πορτοφόλι του.

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την ανάδειξη του Κτήματος Τατοΐου. Και πολύ καλά κάνουμε και μιλάμε γι’ αυτό το έργο, που όταν επιτέλους ολοκληρωθεί, θα είναι ένα αισθητικό, πολιτιστικό και αρχιτεκτονικό αριστούργημα με κοινωνικά και οικονομικά οφέλη.

Δύσκολες οι κουβέντες περί ηλικίας και πολύ συχνά αμήχανες. Ομως έρχεται η στιγμή που αποκτούν την -πολιτική- χάρη τους. Εγραφε τις προάλλες ο Στέφανος Μάνος πως ο Τζο Μπάιντεν είναι 78 ετών και εκείνος 81.

Εξαιρετική η κοινή επιστολή των έξι ηγετών που δημοσιεύθηκε ταυτόχρονα σε διάφορες χώρες, ανάμεσά τους και στην Ελλάδα. Θα ήταν βέβαια ακόμα καλύτερη αν για όλα αυτά για τα οποία γράφουν φρόντιζαν τα προηγούμενα χρόνια.