Διατρέχουμε τον Αύγουστο με τις δυνάμεις «Του Αιθέρα και της Θάλασσας». Δύο στοιχεία της φύσης, δύο φαινομενικά αντίθετοι κόσμοι, συνθέτουν το σύμπαν της έκθεσης της γλύπτριας Βένιας Δημητρακοπούλου στο Ιστορικό Αρχείο - Μουσείο Ύδρας.
Η έκθεση συνδιοργανώνεται από τα ΓΑΚ/Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Υδρας και την Kourd Gallery, σε επιμέλεια της Ελένης Βαροπούλου. Τα έργα αναδεικνύουν θεμελιώδη δίπολα και τη διαρκή ανθρώπινη επιθυμία να τα προσεγγίσει και να τα ερμηνεύσει.
Οπως εξηγεί στον «Ε.Τ.» η Βένια Δημητρακοπούλου, ο τίτλος γεννήθηκε από τον πυρήνα της έκθεσης: «Ο αιθέρας και η θάλασσα είναι δύο στοιχεία που με ενδιαφέρουν ως διαφορετικές αλλά και συμπληρωματικές εκφράσεις του ανοίγματος, της κίνησης και της ελευθερίας». Είναι δύο χώροι που ο άνθρωπος επιχειρεί πάντοτε να διασχίσει, περνώντας από το γνωστό στο άγνωστο. Και έτσι όπως ξεκινήσαμε ολοκληρώνουμε τη συζήτησή μας μέσα από ένα ακόμη δημιουργικό πέρασμα…
Τι είναι αυτό που σας γοητεύει περισσότερο στη δύναμη του αιθέρα και της θάλασσας;
Με γοητεύει η αίσθηση ελευθερίας που γεννούν. Το απέραντο. Είναι δύο στοιχεία της φύσης που δεν μπορούν να οριοθετηθούν εύκολα, που βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση και ανοίγουν τον ορίζοντα πέρα από αυτό που μπορούμε να δούμε και να αγγίξουμε. Ο αιθέρας και η θάλασσα υπήρξαν πάντοτε για τον άνθρωπο πεδία εξερεύνησης, πεδία φυγής αλλά και πεδία προβολής της επιθυμίας του να υπερβεί τα όριά του. Να ταξιδέψει, να ανακαλύψει, να φτάσει κάπου που δεν γνωρίζει ακόμη. Ισως αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο: η διαρκής κίνηση προς κάτι που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το ορατό και το ήδη γνωστό.
Διαβάστε Επίσης
Δύο φαινομενικά αντίθετοι κόσμοι συναντιούνται και συνθέτουν το σύμπαν της έκθεσης. Πόσο δύσκολο ήταν να τους φέρετε σε ένα κοινό εικαστικό πεδίο, στον χώρο του Ιστορικού Αρχείου – Μουσείου Υδρας;
Δεν προσπάθησα να τους ενώσω με έναν τρόπο κυριολεκτικό. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να αναζητήσω εκείνο το ενδιάμεσο πεδίο όπου οι δύο κόσμοι μπορούν να συναντηθούν. Αλλωστε, στη δουλειά μου με απασχολεί περισσότερο το πέρασμα από τη μία κατάσταση στην άλλη, ο ενδιάμεσος χώρος, παρά οι ίδιες οι καταστάσεις ως κάτι σταθερό και οριστικό. «Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Υδρας» και οι τέσσερις αυτές λέξεις ανοίγουν στη σκέψη, η κάθε μία, έναν ολόκληρο κόσμο, ένα πολύπλευρο σύνολο που σίγουρα καθόρισε τη διαμόρφωση της έκθεσης αυτής. Ο συγκεκριμένος χώρος όπου παρουσιάζονται τα έργα βοήθησε και εκείνος πολύ σε αυτό. Η αίθουσα στον τελευταίο όροφο, με τα πολλά ανοίγματα προς τον ουρανό και τη θάλασσα, δημιουργεί ένα φυσικό πέρασμα ανάμεσα στο μέσα και το έξω, στο επάνω και στο κάτω, στο υγρό στοιχείο και στο εναέριο. Τα έργα, λοιπόν, δεν βρίσκονται απλώς μέσα σε έναν χώρο συνομιλούν με ένα τοπίο που δίνει ένα έντονο παρόν.
Ποιο έργο της έκθεσης θεωρείτε ότι εκφράζει εντονότερα την αδιάκοπη ανθρώπινη ανάγκη για υπέρβαση;
Ισως η «Αναδυόμενη». Είναι ένα έργο που γεννήθηκε από μια διαδικασία καθοριστική για μένα, για τη δουλειά μου. Πρώτα μια επίσκεψη στον χώρο που θα φιλοξενούσε την έκθεση. Επειτα μια συνάντηση με ένα έκθεμα του Μουσείου: ένα πέτρινο ομοίωμα γοργόνας, από το οποίο έλειπε ένα σημαντικό τμήμα της ουράς, που είχε το σχήμα σπείρας. Αυτό στάθηκε αφορμή για μια σειρά από σχέδια, στα οποία συμπλήρωνα κάθε φορά με άλλο τρόπο το κομμάτι που έλειπε. Σαν να έψαχνα κάτι που λείπει, και σαν αυτή η έλλειψη να ήταν η κινητήρια δύναμη που σιγά σιγά διαμόρφωσε και τα υπόλοιπα έργα της έκθεσης. Οπως την «Αναδυόμενη».
*«Του Αιθέρα και της Θάλασσας» από τη Βένια Δημητρακοπούλου Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Υδρας έως τις 14 Σεπτεμβρίου 2026.
