Μύκονος και Σαντορίνη μέσα από τα μάτια των παιδιών: Η Μαρίνα Πετρή παρουσιάζει δύο ξεχωριστούς ταξιδιωτικούς οδηγούς

Η Μυκονιάτισσα ζωγράφος, συγγραφέας και εικονογράφος Μαρίνα Πετρή παρουσιάζει τα βιβλία «Μύκονος: Ταξιδιωτικός οδηγός για παιδιά» και «Σαντορίνη: Ταξιδιωτικός οδηγός για παιδιά», που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Μυκόνιο Φως». Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2026, στις 19:30, στο καφέ «Φίλιον», στο Κολωνάκι της Αθήνας, στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων «Φίλοι του Φίλιον», με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Θέμη Ροδαμίτη. Πρόκειται για δύο εκδόσεις που επιχειρούν να ξεπεράσουν τα όρια ενός συνηθισμένου ταξιδιωτικού οδηγού, προσεγγίζοντας τη Μύκονο και τη Σαντορίνη ως τόπους με ιστορία, μνήμη, παραδόσεις και ιδιαίτερη πολιτιστική ταυτότητα.

Δύο ταξιδιωτικοί οδηγοί που αφηγούνται την ιστορία των νησιών

Μέσα από τη συγγραφή και την εικονογράφηση των δύο βιβλίων, η Μαρίνα Πετρή επιδιώκει να δημιουργήσει μια διαφορετική εμπειρία ανάγνωσης για τα παιδιά. Οι νεαροί αναγνώστες καλούνται να ανακαλύψουν τη Μύκονο και τη Σαντορίνη όχι μόνο ως δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς, αλλά και ως τόπους όπου η μυθολογία, η ιστορία, οι παραδόσεις και η καθημερινή ζωή συνθέτουν μια ξεχωριστή πολιτιστική διαδρομή. Στις σελίδες των βιβλίων συναντώνται στοιχεία από το παρελθόν και το παρόν των νησιών, αναφορές στα τοπόσημα, στα μέσα μεταφοράς, στα τοπικά προϊόντα και στη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον. Η δημιουργός αξιοποιεί τη ζωγραφική και την αφήγηση για να παρουσιάσει αυτές τις πληροφορίες με τρόπο που απευθύνεται στην παιδική φαντασία, χωρίς να περιορίζεται σε μια απλή καταγραφή αξιοθέατων.

Από την αυθεντική Μύκονο στον σύγχρονο υπερτουρισμό

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η οπτική της Μαρίνας Πετρή απέναντι στις μεταμορφώσεις που έχουν γνωρίσει οι Κυκλάδες τις τελευταίες δεκαετίες. Έχοντας βιώσει τη Μύκονο από τα παιδικά της χρόνια, τη δεκαετία του 1960, αλλά και έχοντας γνωρίσει μέσα από τις αφηγήσεις προηγούμενων γενεών την εικόνα του νησιού από τη δεκαετία του 1930, η δημιουργός επιχειρεί να αποτυπώσει τη μετάβαση από τον παλαιότερο, περισσότερο ανθρωποκεντρικό τουρισμό στη σημερινή πραγματικότητα. Στο επίκεντρο του προβληματισμού της βρίσκονται οι αλλαγές στο κυκλαδίτικο τοπίο, η επίδραση της τουριστικής ανάπτυξης στις τοπικές κοινωνίες και οι συνέπειες του υπερτουρισμού. Παράλληλα, ασκεί κριτική στην παρουσίαση των τουριστικών προορισμών μέσα από στερεότυπα και εμπορικές εικόνες, υποστηρίζοντας μια πιο ουσιαστική προσέγγιση της ταξιδιωτικής εμπειρίας. Μέσα από αυτή την οπτική, τα δύο παιδικά βιβλία αποκτούν και μια δεύτερη διάσταση: αποτελούν αφορμή για να συζητηθεί η ανάγκη διατήρησης της αυθεντικότητας και της πολιτιστικής φυσιογνωμίας των νησιών.

Εικονογράφηση με αισθητική pop art, vintage και κόμικς

Ξεχωριστό στοιχείο των δύο εκδόσεων αποτελεί η εικαστική προσέγγιση της δημιουργού. Η Μαρίνα Πετρή συνδυάζει στοιχεία pop art και vintage αισθητικής, αξιοποιώντας παράλληλα την εκφραστική γλώσσα των κόμικς. Η εικονογράφηση δεν λειτουργεί απλώς συμπληρωματικά στο κείμενο, αλλά αποτελεί βασικό μέρος της αφήγησης. Παλιές και σύγχρονες φωτογραφίες συνυπάρχουν με ζωγραφικές συνθέσεις, δημιουργώντας μια διαδρομή ανάμεσα στη μνήμη και τη σημερινή εικόνα των νησιών. Η επιλογή αυτή συνδέεται με την καλλιτεχνική διαδρομή της Μαρίνας Πετρή, η οποία έχει ασχοληθεί, μεταξύ άλλων, με τη ζωγραφική, την εικονογράφηση, τα κόμικς, το θέατρο και την παιδική λογοτεχνία.

Οι εκδόσεις «Μυκόνιο Φως» και η παιδική λογοτεχνία

Το 2004 η Μαρίνα Πετρή ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο «Μυκόνιο Φως», με βασικό προσανατολισμό την έκδοση παιδικών βιβλίων με ελληνική θεματολογία. Στην εκδοτική της δραστηριότητα περιλαμβάνονται έργα αφιερωμένα στη μυθολογία, στις τοπικές παραδόσεις, στην ιστορία και σε σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού πολιτισμού. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα βιβλία «Πέτρος ο πελεκάνος της Μυκόνου», «Μαρία Κάλλας: Μια ζωή σαν παραμύθι» και «Η Μαντώ Μαυρογένους και το άγνωστο Μυκονιάτικο ’21». Με τους νέους ταξιδιωτικούς οδηγούς για τη Μύκονο και τη Σαντορίνη, η δημιουργός διευρύνει τη συγκεκριμένη δραστηριότητα, συνδέοντας την παιδική ανάγνωση με τη γνωριμία των νεότερων γενεών με τον τόπο και την πολιτιστική του κληρονομιά. Σύμφωνα με το σχετικό δελτίο Τύπου, οι δύο εκδόσεις αποτελούν την αφετηρία μιας ευρύτερης σειράς παιδικών ταξιδιωτικών οδηγών, η οποία σχεδιάζεται να εμπλουτιστεί με επιπλέον ελληνικούς προορισμούς.

«Η σοβαρότητα των παιδιών είναι βαθιά, αυθεντική»

Κεντρικό στοιχείο της δημιουργικής φιλοσοφίας της Μαρίνας Πετρή αποτελεί η αντίληψη ότι τα παιδιά δεν είναι παθητικοί αποδέκτες πληροφοριών, αλλά αναγνώστες με κριτική ικανότητα, ευαισθησία και προσωπική αντίληψη για τον κόσμο.

Όπως επισημαίνει η ίδια:

«Η σοβαρότητα των παιδιών είναι βαθιά, αυθεντική, χωρίς μάσκες και ψεύτικα στολίδια».

Η προσέγγιση αυτή αποτυπώνεται και στους δύο ταξιδιωτικούς οδηγούς, οι οποίοι επιδιώκουν να καλλιεργήσουν την περιέργεια και να ενθαρρύνουν τα παιδιά να αναζητήσουν περισσότερες πληροφορίες για τους τόπους που επισκέπτονται.

Η παρουσίαση των βιβλίων στην Αθήνα – Ποιοι θα μιλήσουν

Η παρουσίαση των βιβλίων «Μύκονος: Ταξιδιωτικός οδηγός για παιδιά» και «Σαντορίνη: Ταξιδιωτικός οδηγός για παιδιά» θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου, στις 7:30 το απόγευμα, στο καφέ «Φίλιον», στην Αθήνα.

Για το έργο της Μαρίνας Πετρή θα μιλήσουν:

– Νάντια Γιώτη, συγγραφέας και ξεναγός

– Ελευθερία Γκρίμπα, συγγραφέας, εκπαιδευτικός και στέλεχος του Υπουργείου Τουρισμού

– Σίσσυ Νίκα, δημοσιογράφος γαστρονομίας, τουρισμού και πολιτισμού

– Αλεξάνδρα Σταυροπούλου, φωτογράφος, κοινωνιολόγος και σκηνοθέτις κινηματογράφου

Αποσπάσματα από τα βιβλία θα διαβάσει η ίδια η δημιουργός.

Η εκδήλωση εντάσσεται στον κύκλο «Φίλοι του Φίλιον», με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Θέμη Ροδαμίτη.

Πληροφορίες εκδήλωσης
Ημερομηνία: Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2026

Ώρα: 19:30

Χώρος: Καφέ «Φίλιον»

Διεύθυνση: Σκουφά 34, Κολωνάκι, Αθήνα

Τηλέφωνο πληροφοριών: 6978064528

Εκδόσεις: Μυκόνιο Φως

Δημιουργός: Μαρίνα Πετρή

Τι μας λέει η κυρία Πετρή

Δημοσιογράφος : Κυρία Πετρή, κρατώντας στα χέρια μας αυτά τα δύο μικρά, δίγλωσσα βιβλία (ελληνικής και αγγλικής έκδοσης), ξεχωρίζεις αμέσως την ιδιαίτερη αισθητική του εξωφύλλου και των σελίδων τους που σε προσκαλεί να τα ξεφυλλίσεις. Πώς γεννήθηκε η ιδέα γι’ αυτό το εγχείρημα;

Απάντηση: Δεν είναι η πρώτη φορά που συγγράφω ένα παιδικό έργο βασισμένο στην ιστορία και την παράδοση. Μάλιστα, οι εκδόσεις αυτές είναι δίγλωσσες ή πολύγλωσσες, καθώς απευθύνονται τόσο στα παιδιά της τοπικής κοινωνίας όσο και στους μικρούς ξένους επισκέπτες. Αυτή, άλλωστε, ήταν και η αρχική ιδέα πίσω από τη δημιουργία του εκδοτικού οίκου “Μυκόνιο Φως” το 2004.

Μετά από χρόνια, έχοντας ζήσει από κοντά όλη την πορεία και την εξέλιξη του τουριστικού “θαύματος” της Μυκόνου, αλλά και βιώσει τον βαθύτερο πολιτισμό και την ιστορία που καθορίζουν τον χαρακτήρα της, νιώθω έτοιμος/η να προχωρήσω στο επόμενο βήμα: τη δημιουργία μιας σειράς δισέλιδων που θα ακολουθούν τη δομή ενός τουριστικού οδηγού για ενήλικες, αλλά θα απευθύνονται αποκλειστικά στον μικρό τουρίστα. Πρόκειται για ένα κοινό που τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί σημαντικά και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παραμελείται.

Ερώτηση: Ποια είναι τα βασικά στοιχεία της κειμενογραφίας της Μυκόνου και της Σαντορίνης που οι περισσότεροι από εμάς υποτίθεται ότι γνωρίζουμε καλά;

Απαντηση: Ξεκινά από την προσωποποίηση ενός άψυχου συμβόλου, με την ίδια αμεσότητα που ένα παιδί δίνει ψυχή στην κούκλα του. Το σύμβολο αυτό παρουσιάζει τη σχέση του με το νησί του —όπως ο Ανεμόμυλος των Αλιματήρι – Πετρή στη Μύκονο και το ηφαίστειο Κολούμπο στη Σαντορίνη περιγράφουν τη γένεσή τους, τις ιδιότητές τους και την ιστορία τους στο πέρασμα των αιώνων— καλωσορίζοντας τους μικρούς αναγνώστες σε έναν, κατά τα άλλα, μάλλον κοινότυπων θεμάτων τουριστικό οδηγό. Με την πρόκλησή τους, εισάγουν τον αναγνώστη στην ιστορία τους, στην ιστορία με τη γένεση του τουρισμού τους, στα συνήθη και πρότυπα, μεταφορικά, μέσα, στα αξιοθέατα και στους χώρους αναψυχής, στη γευσιγνωσία μέσα από μια συνταγή, στα προϊόντα και, τέλος, στον γενικό χαρακτήρα του σημερινού τόπου. 

Ερώτηση: Έχεις βασιστεί σε κάποιο πρότυπο συγγραφής γι’ αυτό το είδος βιβλίου;

Απάντηση: Όχι, απλά ήθελα, εκτός από την προσωποποίηση του συμβόλου, να αντιμετωπίσω το παιδί με σοβαρότητα. Γι’ αυτό απέφυγα τις κλισέ ερωτήσεις, τις πολυφορεμένες εικόνες και τις επιτηδευμένες εκφράσεις, τόσο στον λόγο όσο και στην εικονογράφηση. Τα παιδιά βιώνουν και αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα με μια σοβαρότητα που συχνά διαφεύγει από τους ενήλικες. 

Ερώτηση —Η συγγραφή ενός ταξιδιωτικού οδηγού θα μπορούσε να θεωρηθεί μια πιο “συμβατική” επιλογή σε σχέση με το πλούσιο ιστορικό και μυθολογικό υπόβαθρο των προηγούμενων έργων σας. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε σε αυτή τη στροφή και πώς διαφοροποιείται η δική σας ματιά;

Απάντηση: Η ενασχόλησή μου με έναν ταξιδιωτικό οδηγό μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται ως μια πιο “τετριμμένη” επιλογή, όμως για μένα αποτελεί την οργανική συνέχεια των προηγούμενων βιβλίων μου. Έχω μεγαλώσει σε ένα νησί που όλοι γνωρίζουμε ως τη “ναυαρχίδα του ελληνικού τουρισμού”. Συχνά, όροι σαν κι αυτόν εγκλωβίζουν έναν τόπο στην επιφανειακή εικόνα ενός εμπορικού brand name. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό το νησί —όπως και κάθε γωνιά της Ελλάδας— κρύβει μια ιστορία με βαθιά ψυχή.

Αυτός ο οδηγός δεν είναι μια απλή παράθεση αξιοθεάτων. Είναι μια προσπάθεια να αποκωδικοποιήσω τον σημερινό χαρακτήρα του τόπου, ξεκινώντας από την ίδια του τη γέννηση: από τις γεωλογικές μεταλλάξεις και τις βίαιες χαράξεις της φύσης που διαμόρφωσαν το ανάγλυφό του, μέχρι τους μύθους και την ιστορία που του έδωσαν πνεύμα. Δεν έγραψα, λοιπόν, έναν τυπικό τουριστικό οδηγό. Δημιούργησα έναν οδηγό μύησης στην πραγματική ψυχή του τόπου. Μέσα από αυτόν αποδεικνύεται ότι ακόμα και το πιο δημοφιλές τουριστικό θέρετρο κρύβει ένα βαθύ, σχεδόν μυθολογικό υπόβαθρο που περιμένει να ανακαλυφθεί. Πολλά μικρά μυστικά ζωντανεύουν τόσο μέσα από τα κείμενα όσο και μέσα από την εικόνα: ένας αρχαίος μύθος για την ονοματοδοσία του νησιού, ένα μεσαιωνικό ξωτικό ή μια παλιά δοξασία, μια εύκολη συνταγή μαγειρικής για παιδιά, αλλά και τα προϊόντα που παράγονται αδιάλειπτα από την αρχαιότητα ή εξελίχθηκαν στον χρόνο. Όλα αυτά συνδυάζονται για να εξάψουν τη φαντασία και την περιέργεια, προσκαλώντας να ανακαλύψουν τον τόπο ακόμα και οι ενήλικες που θα πιάσουν στα χέρια τους αυτά τα βιβλία.

Δημοσιογράφος: Ποιος είναι ο ρόλος της εικονογράφησης σε ένα παιδικό βιβλίο και πώς επηρεάζει τον τρόπο που τα παιδιά αντιλαμβάνονται την ιστορία;

Απάντηση: Για μένα, η εικονογράφηση ενός παιδικού βιβλίου δεν είναι απλώς η “διακόσμηση” ενός κειμένου·είναι μια παράλληλη γλώσσα αφήγησης. Το παιδί δεν διαβάζει μόνο τις λέξεις, αλλά “διαβάζει” τις εικόνες, τα χρώματα, τις εκφράσεις και τις κρυμμένες λεπτομέρειες. Η εικονογράφηση είναι η γέφυρα που μετατρέπει τη φαντασία σε ορατό σύμπαν και χτίζει την πρώτη αισθητική παιδεία ενός ανθρώπου. Εννοείται ότι τα καθαρά χρώματα είναι αυτά που βιώνονται έτσι ακριβώς στην Ελλάδα, και κάθε στοιχείο που απεικονίζεται έχει την ιδιότητα μιας ολοκληρωμένης ατομικότητας, κάτι σαν ένα υγιές “εγώ”.

Δημοσιογράφος: Πώς καταφέρνετε να καλύπτετε τόσο διαφορετικές θεματικές, προσαρμόζοντας κάθε φορά το στυλ σας; Με τι υλικά και τεχνικές δουλεύετε;

Απάντηση: Κάθε ιστορία έχει τον δικό της παλμό και το δικό της μοναδικό δακτυλικό αποτύπωμα, επομένως δεν μπορεί να προσεγγιστεί με την ίδια “συνταγή”. Η εναλλαγή των θεματικών απαιτεί καλλιτεχνική ενσυναίσθηση για την ορθή απόδοση του μηνύματος. Ανάλογα με την ατμόσφαιρα, επιλέγω παραδοσιακά υλικά, όπως ακουαρέλες και χρωματιστά μολύβια για πιο τρυφερές, κλασικές αφηγήσεις, ή στρέφομαι εξολοκλήρου στο digital painting. Συχνά, μάλιστα, παντρεύω το αναλογικό με το ψηφιακό στοιχείο: σκανάρω πραγματικές υφές —όπως χειροποίητο χαρτί ή πινελιές ακρυλικού— και τις επεξεργάζομαι στο tablet, προσδίδοντας στο τελικό αποτέλεσμα βάθος και έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα.

Δημοσιογράφος: Τα τελευταία σας βιβλία, όπως το «Μαρία Κάλλας: Μια ζωή σαν παραμύθι», ξεχωρίζουν για μια μοναδική digital art / pop art εικονογράφηση, η οποία φαίνεται ιδιαίτερα προχωρημένη για τα ελληνικά δεδομένα. Πώς προέκυψε αυτή η αισθητική στροφή;

Απάντηση: Η Μαρία Κάλλας ήταν ένα παγκόσμιο είδωλο· μια τέτοια προσωπικότητα δεν θα μπορούσε να αποδοθεί με μια συμβατική εικονογράφηση.  Επιλέγοντας την Pop Art και το Digital Art, στόχος μου ήταν να φέρω την όπερα και την προσωπικότητά της στο σήμερα, κάνοντάς την ελκυστική και «ζωντανή» για τα σύγχρονα παιδιά που είναι εξοικειωμένα με έντονα οπτικά ερεθίσματα. Η χρήση καθαρών ψηφιακών γραμμών, τολμηρών χρωματικών αντιθέσεων και έντονων μοτίβων μάς επέτρεψε να δώσουμε μια θεατρικότητα και μια πρωτοποριακή αισθητική, καθώς το παιδικό βιβλίο δεν πρέπει να φοβάται την αλλαγή, αλλά οφείλει να προκαλεί το βλέμμα του μικρού αναγνώστη. Στο έργο αυτό ενσωματώνονται στοιχεία και μανιέρες της ελληνικής κουλτούρας αλλά και της διεθνούς τέχνης, ώστε να καλλιεργείται ασυνείδητα η νέα γενιά, ενώ η συγχώνευση παλαιού και νέου φωτογραφικού υλικού βοηθά στην άμεση αναγνώριση των προσώπων και των σημείων δράσης. Υπό αυτό το πρίσμα, οι δύο τουριστικοί παιδικοί οδηγοί αποτελούν ένα ακόμα βήμα μπροστά, εξελίσσοντας την οπτική γλώσσα που ξεκίνησε με το βιβλίο για την Κάλλας.

Η Μαρία Κάλλας ήταν μια γυναίκα μεγαλύτερη από τη ζωή («larger than life»), μια παγκόσμια icon. Ένα τέτοιο δέος δεν γινόταν να αποδοθεί με μια συμβατική, απαλή εικονογράφηση 

Οι δύο τουριστικοί παιδικοί οδηγοί είναι ένα βήμα μπροστά από  την εικονγραφιση του βιβλίου για την Κάλλας; 

Ερώτηση: Στα βιβλία σας καταγράφετε την εξέλιξη της Μυκόνου σε έναν εμβληματικό προορισμό. Έπαιξαν ρόλο οι δικές σας παιδικές αναμνήσεις και τα βιώματα από το νησί σε αυτή τη διαδρομή και, αν ναι, ποια εικόνα από τότε σάς καθόρισε περισσότερο;

Απάντηση: Για μένα, τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας στη Μύκονο ήταν σαν διακοπές σε έναν άλλον πλανήτη. Έναν πλανήτη που έπλεε ανάμεσα στο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας, εκεί όπου ο χρόνος σταματούσε και τα ρολόγια έχαναν την αξία τους. Μεγάλωσα σε μια Μύκονο όπου τα σύννεφα έμοιαζαν με καμουφλαρισμένους θεούς του Ολύμπου, σταλμένους από τον Αίολο της Τήνου. Όταν οι μεγάλοι κοιμούνταν τα μεσημέρια, εγώ το έσκαγα για να εξερευνήσω άλλους κόσμους. Από το ημίφως του παταριού στο αρχοντικό των Πετρή – Αλιματήρι, με τις κιτρινισμένες εφημερίδες που μύριζαν παρελθόν, μέχρι τις στέγες του καπετάν-Μαθιού Απεσάκη, απ’ όπου έβλεπα τον κόσμο από ψηλά. Χανόμουν στα σοκάκια της Χώρας και τα απογεύματα κατέφευγα στη δανειστική βιβλιοθήκη, με μοναδική ακροάτρια των ποιημάτων μου τη θρυλική βιβλιοθηκάριο Καλλιόπη Τριανταφύλλου.

Αυτές οι εμπειρίες, στο μεταίχμιο της γέννησης του τουριστικού φαινομένου, με ώθησαν να ξεκινήσω αυτή τη σειρά βιβλίων. Πιστεύω βαθιά ότι η ιστορία, οι βιογραφίες και οι περιγραφές των τόπων γράφονται σωστά μόνο αν έχεις υπάρξει μέρος αυτών των βιωμάτων — ή αν έχεις γεννηθεί στο τέλος μιας εποχής, προλαβαίνοντας να εκμαιεύσεις τις ζωντανές μαρτυρίες εκείνων που τη δημιούργησαν. Είχα την τύχη να κληρονομήσω την ψυχή αυτού του τόπου μέσα από τις αναμνήσεις των παππούδων μου, των ανθρώπων της γενιάς τους, της γενιάς της μητέρας μου, αλλά και της δικής μου. Τότε που άρχιζαν όλα, ποτισμένα από παλιές δόξες και χρόνια φτώχειας. Τίποτα δεν έγινε σε μια μέρα·η εργασία και η εκτίμηση για το βαθύτερο νόημα της ζωής είναι το άπαν που ακόμα ο τόπος αναδύει ακόμα.

Ερώτηση: Μετά τη Μύκονο, πώς προέκυψε το ενδιαφέρον σας για τη Σαντορίνη; Θεωρείτε ότι τα δύο νησιά συνδέονται ιστορικά;

Απάντηση: Το παράδοξο είναι πως η Σαντορίνη λειτούργησε για μένα ως μια βαθιά προσωπική πρόκληση. Αφοσιώθηκα κυριολεκτικά στη μελέτη της ιστορίας της και των πιο αφανών λεπτομερειών της, ανατρέχοντας στη μακρινή αρχαιότητα. Με γοήτευσε η δυναμική των προϊόντων της, το θαύμα της εμπορικής τους εξάπλωσης, αλλά και η σχεδόν εμμονική αφοσίωση ερευνητών, όπως ο Σπυρίδων Μαρινάτος, να φέρουν στο φως τα καλά κρυμμένα μυστικά της.

Είναι ίσως τα μόνα νησιά των οποίων η δημοτικότητα δεν έπεσε ποτέ, παρόλο που το καθένα προσελκύει εντελώς διαφορετικό κ ερωτευμένο με αυτές κοινό. Μελετώντας την ιστορία τους, είναι συναρπαστικό να κατανοήσει κανείς πώς ένας άλλοτε φτωχοποιημένος λαός κατάφερε να στήσει ένα τόσο επιτυχημένο τουριστικό και οικονομικό μοντέλο. Και το πιο εντυπωσιακό; Η Μυκονος και η Σαντορίνη διατηρούν την ανοδική τους πορεία, παρά τις όποιες προσπάθειες υποτίμησης ή στιγματισμού.

Σε αυτό το βιβλίο για τη Σαντορίνη έδωσα πραγματικά την ψυχή μου, ξεπερνώντας τις αμφιβολίες και τους φόβους μου, και ακολούθησα τελικά το ένστικτό μου. Μάλιστα, η συγγραφή του προηγήθηκε εκείνου για τη Μύκονο και αποτέλεσε τον «οδηγό» μου, αφού μέσα από αυτό ανακάλυψα τη συγγραφική μου φόρμουλα στο συγκεκριμένο είδος.

Η καινοτομία του έγκειται στο ότι αποφάσισα να εμψυχώσω το υποθαλάσσιο ηφαίστειο, τον Κολούμπο. Το ίδιο το ηφαίστειο αυτοσυστήνεται και αναλαμβάνει τον ρόλο του αφηγητή. Ξετυλίγει τη θεματολογία ενός, κατά τα άλλα, αμιγώς τουριστικού οδηγού, δίνοντας στην παρουσίαση μια ζωντανή, σχεδόν μυθιστορηματική υφή.

Έτσι, κράτησα αυτή την ιδέα και ως μοναδικό «παιδικό» στοιχείο την προσωποποίηση ενός τοπικού συμβόλου που ανθρωποποιείται. Έρχεται, λοιπόν, να ζωντανέψει τον κόσμο της φαντασίας, να προϋπαντήσει και να φιλοξενήσει το παιδί-επισκέπτη, ξεναγώντας το στο νησί του. το αντίστοιχο βιβλίο της Μυκόνου, προσωποποιώ τον πρώτο ανεμόμυλο που αντικρίζει κανείς —χτισμένο πιθανώς πριν από το 1700—, ο οποίος ανήκει στην οικογένειά μου, τον Πετρή Αλιματήρι»

Ερώτηση: Στα βιβλία σας, τα τοπόσημα και τα φυσικά φαινόμενα, όπως το Κολούμπο, αποκτούν φωνή και γίνονται ήρωες. Πώς πλαισιώνεται αυτή η αφήγηση; Υπάρχουν κρυμμένα παιχνίδια, γρίφοι ή ψηφιακά στοιχεία που ενισχύουν τη διάδραση;

Απαντηση: Είμαι κατηγορηματικά αρνητική σε αυτές τις μεθόδους, διότι μωροποιούμε τα παιδιά, τα οποία τελικά είναι πολύ πιο ώριμα από ό,τι φανταζόμαστε—όπως ήταν, κατ’ αναλογία, σε κάθε εποχή. Θεωρώ ότι τα παιδιά χρειάζονται μια ουσιαστική, πολιτισμική και βιώσιμη προσέγγιση της ελληνικής φιλοξενίας. Αυτή η προσέγγιση πρέπει να μένει μακριά από την τυποποίηση, η οποία συχνά αλλοιώνει την ταυτότητα των νησιών μας.

Επίσης, όπως έλεγε ο θείος μου και αδελφός του πατέρα μου Τάσσος Πετρής , ο οποίος υπήρξε γενικά συγγραφέας αλλά και ο πρώτος συγγραφέας των τουριστικών οδηγών των εκδόσεων Τουμπή, πρέπει κανείς να γράφει απλά. Η ελληνική γλώσσα χρειάζεται μικρές φράσεις, ώστε να προβάλλεται η αμεσότητά της. Άλλωστε, το απλό —και όχι το απλοϊκό— είναι πάντα καθηλωτικό.

Αυτή η ανάγκη για τη διατήρηση της αυθεντικότητας αντανακλάται στη βαθιά παιδαγωγική πίστη ότι η στάση του παιδιού απέναντι στα ερεθίσματα δεν είναι απλώς παθητική σιωπή. Αντιμετωπίζοντας το παιδί ως ώριμο συνομιλητή και εν δυνάμει ενήλικα, χαίρομαι να του προσφέρω τα εφόδια ώστε, σε δεύτερο χρόνο, να αναζητήσει ενεργά την πληροφορία —είτε μέσα από το βιωματικό πλαίσιο της οικογένειας είτε μέσω έγκυρων ψηφιακών μέσων— εναρμονίζοντας το έργο αυτό με τις σύγχρονες αρχές του ηλικιακά κατάλληλου περιεχομένου. Τελικά, η σοβαρότητα είναι αυτή που του σώζει τη ζωή.

Ερώτηση:Πώς προέκυψε η επιλογή του Καφέ Φίλιον για την παρουσίασή σας;

Απάντηση:Μετά από μια πολύ πετυχημένη ποιητική βραδιά σε άλλο χώρο με τις ποιήτριες Σιαρίτα Κουκά και Πανωραία Γαλάτα, είχα αναπτύξει μια αμφίδρομη σχέση εκτίμησης με τον διοργανωτή πολιτιστικών εκδηλώσεων Θέμη Ροδαμίτη. Πρόσφατα, αναζητώντας έναν κεντρικό χώρο στην Αθήνα που συχνάζουν και θαυμαστές των δύο νησιών, είχα την καλή τύχη να μου προτείνει τη συγκεκριμένα επιλογή. Το Φίλιον, με τη σειρά του, αποτελεί —όπως και τα δύο νησιά— μια σταθερή αξία που συνδέεται με τα παιδικά μου χρόνια. Πραγματικά  νιώθω πολύ τυχερή.

Ερώτηση: Με τους παρουσιαστές των δύο βιβλίων σάς συνδέει φιλία ή απλή γνωριμία, και ποια είναι η σχέση τους με τα έργα;

Απάντηση:Πρόκειται για παλιούς και νέους φίλους, με τους οποίους μας συνδέει μια σχέση που αντέχει στον χρόνο και βασίζεται σε αυτό που στην ώριμη ηλικία ονομάζουμε αμοιβαία εκτίμηση. Η ξεναγός και συγγραφέας Νάντια Γιώτη θα μιλήσει για τη σημασία της τοπικής ιστορίας και των παραδόσεων κάθε τόπου, προσφέροντας μια εξαιρετική εισήγηση για τη φιλοξενία του τουριστικού προϊόντος. Παράλληλα, η Ελευθερία Γκρίμπα, ως συγγραφέας, εκπαιδευτικός και στέλεχος του Υπουργείου Τουρισμού, αναγνωρίζει, αν μη τι άλλο, τόσο τα θετικά στοιχεία όσο και τις παθογένειες στο έργο αυτό της ίδιας της χώρας. Μαζί μας θα είναι και η Σίσσυ Νίκα, δημοσιογράφος γαστρονομίας, τουρισμού και πολιτισμού, η οποία φέρνει τη γνώση που εκμαιεύει επί χρόνια από τα βαθιά μύχια του εκάστοτε τόπου, αντιμετωπίζοντάς το ως προσωπική υποχρέωση. Τέλος, η Αλεξάνδρα Σταυροπούλου, φωτογράφος, κοινωνιολόγος και σκηνοθέτης κινηματογράφου —ως Μυκονιάτισσα και εγγονή του αρχαιολόγου που έφερε στο φως τη Ρήνεια και αποκατέστησε τα ευρήματά της— είναι λόγω καταγωγής μια αυστηρή κριτικός και φιλοσοφική αναλύτρια ιδεών και καλλιτεχνημάτων.

Ερώτηση: Θα παραμείνετε στην έκδοση αυτών των δύο νησιών ή η σειρά θα έχει συνέχεια; Και αν ναι, σε τι μπορεί να διαφέρουν τα επόμενα βιβλία;

Απάντηση: Ήδη βρίσκεται στα σκαριά το αντίστοιχο βιβλίο της σειράς για την Ύδρα και σύντομα, μέχρι τις αρχές του νέου έτους, θα ακολουθήσουν και άλλοι προορισμοί. Κάθε τόπος, όπως θα διαπιστώσετε, αφήνει το δικό του ξεχωριστό στίγμα. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το θαύμα της Ελλάδας: ένας τόσο μικρός τόπος, όπου κάθε στροφή του δρόμου αποκαλύπτει μια αλλιώτικη ομορφιά. Η Ύδρα, πέρα από την ιστορία της στην Επανάσταση του ’21, εμπνέει διαχρονικά την τέχνη και τη σύγχρονη διαμόρφωσή της! Τα υπόλοιπα προσεχώς…

Ερώτηση: Κλείνοντας, παρατηρώ ότι έχετε επιλέξει να κάνετε εσείς την αφήγηση των κειμένων. Πώς πήρατε αυτή την απόφαση;
Απάντηση: Αναλαμβάνω πάντα η ίδια το αφηγηματικό μέρος των κειμένων μου σε κάθε εκδήλωση. Πιστεύω ότι ο δημιουργός μπορεί να «χρωματίσει» τον λόγο ακριβώς όπως τον έχει φανταστεί, τουλάχιστον όσο αυτός ζει. Ελπίζω, λοιπόν, να με ανεχτεί το κοινό μου…

Η Μαρίνα Πετρή με τα δικά της λόγια

Κάποτε γεννιέσαι, το γιατί και το πώς, πέραν ότι για πολύ διάστημα εξαρτάσαι από έναν μπαμπά και μια μαμά, που δεν βρήκε ποτέ κανείς επιστήμονα, είναι μια άκρως προσωπική υπόθεση. Έτσι γεννήθηκα και εγώ, μακριά από την Ελλάδα, μια νύχτα χιονισμένη στο Γκρατς της Αυστρίας, όπου ο πατέρας μου έπαιρνε το δεύτερό του πτυχίο σαν μηχανολόγος. Δύο χρόνια μετά από τη γέννησή μου, γυρίσαμε στην Ελλάδα. Τότε γνώρισα τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου, τον παράδεισο των παιδικών μου χρόνων. Μετακομίσαμε στου Γκύζι. Από πέντε χρονών ήμουν σίγουρη ότι θα γίνω ζωγράφος. 

Τα καλοκαίρια πήγαινα σε έναν πλανήτη που ποτέ δεν φόρεσα ρολόι,  έπλεε στον γαλάζιο ουρανό και τη θάλασσα, τον τόπο καταγωγής μου, τη Μύκονο. Σύννεφα περνούσαν πάνω από τα κεφάλια μας, σταλμένα από τον Αίολο της Τήνου, και πάνω τους ταξίδευαν καμουφλαρισμένοι οι θεοί του Ολύμπου. Όταν τα μεσημέρια κοιμούνταν οι παππούδες, το έσκαγα για να εξερευνήσω και άλλους κόσμους! Ο ένας, στο ημίφως του παταριού του αρχοντικού των Πετρή – Αλιματήρι, ανάμεσα στα αποθηκευμένα παλιά αντικείμενα και τις παλιές κίτρινες εφημερίδες, μύριζε το παρελθόν. Στο διπλανό κοτέτσι είχα αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις με τις κότες, τα κουνέλια, τις πάπιες και τα περιστέρια. Στο σπίτι του καπετάν-Μαθιού Απεσάκη έβλεπα τον κόσμο από ψηλά, σκαρφαλώνοντας μία μία τις στέγες των σπιτιών του οικοδομικού τετραγώνου.  

Η καλύτερή μου ήταν να το σκάω και να τρυπώνω στα σοκάκια και στα αδιέξοδα της Χώρας. Τα απογεύματα τα αφιέρωνα στη δανειστική βιβλιοθήκη, με θαμώνα ανάγνωσης των ποιημάτων μου τη θρυλική της βιβλιοθηκάριο, Καλλιόπη Τριανταφύλλου. Κάπως έτσι μυήθηκα στην περιπέτεια της γνώσης· το παρελθόν χωρούσε στο τώρα, με τη μυρωδιά ενός άτακτου χρόνου που προσπαθούσα να βάλω σε τάξη. 

Όσο για το μέλλον μου, από πέντε χρονών ήμουν σίγουρη πως θα γινόμουν ζωγράφος. Στα εφηβικά μου χρόνια, οι παραλίες του νησιού όπου πήγαινα με τη θεία μου μεγάλωσαν τον κόσμο μου. Ήμουν δεκατεσσάρων χρονών και έφτιαχνα ένα άγαλμα από άμμο, όταν ένας ψηλός άντρας στάθηκε από πάνω μου και με ρώτησε αν είμαι καλλιτεχνείς. «Είμαι ζωγράφος!» απάντησα και ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση για το πώς και πού θα μπορούσε να δει έργα μου. Αυτός ο κύριος ήταν ο μεγάλος ζωγράφος και πρύτανης της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Γιώργος Μαυροΐδης ! Έτσι έμαθα πως η ζωγραφική, για να γίνει καλή, σπουδάζετε. Έκανα την πρώτη ατομική μου έκθεση ένα χρόνο πριν μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών (BA). Τελειώνοντας τη σχολή, με καθηγητές τον Μυταρά, τον Μαυροΐδη και τον Μόραλη, είχα ήδη ένα μεγάλο βιογραφικό με εκθέσεις και παρουσιάσεις ποίησης. Έτσι, πέρασα στη σχολή Royal College of Art (MA) του Λονδίνου με κρατική υποτροφία. Αργότερα, έκανα μεταπτυχιακό στο Marketing Επιχειρήσεων, παρακολούθησα σεμινάρια της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος για συγγραφή σεναρίου και στη DATA TYPE για μακιγιάζ θεάτρου.

Έζησα πολλά χρόνια στο Λονδίνο και το Βερολίνο. Ασχολήθηκα με το ραδιόφωνο, τις τέχνες, την ιστορία και τη λαογραφία. Έχω εκδώσει ποιητικές συλλογές και παιδικά βιβλία. Βραβεύτηκα στην International Union από τους Ρίτσο, Βρεττάκο και Σινόπουλο.  Έχω παρουσιάσει το έργο μου σε περισσότερες από 70 ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, στην Ευρώπη, την Ασία και την Αμερική. Έργα μου βρίσκονται σε σημαντικές συλλογές: Εθνική Πινακοθήκη Υπουργείο Πολιτισμού Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Μουσείο Βορρέ Πινακοθήκη Πιερίδη κλπ. Τιμήθηκα για την τέχνη και τη φιλανθρωπία από την UNICEF, την Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), το Μουσείο Βαν Γκογκ κ.λπ. Έχω υπάρξει μέλος του Συλλόγου Γυναικών Λογοτεχνών του Βερολίνου και του Συλλόγου Λογοτεχνών του Λονδίνου. Είμαι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ελληνίδων, της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος και των AHEPA. Ωχ, φαίνεται πως και χωρίς ρολόι, η ζωή μου έτρεξε γρήγορα αλλά κατάλαβα πως η μεγαλύτερη ευλογία είναι η εργασία και πως  όταν γνωρίζει κανείς ιστορία, ειδικότερα της πατρίδας του, μπορεί να υπάρχει.