Το όνομά του ήταν εξαιρετικά κοινότυπο, «Αστέρια». Πόσα θερινά σινεμά να είχαν άραγε αυτό το όνομα ανά την ελληνική επικράτεια! Το μέρος, όμως, στο οποίο βρισκόταν τα «Αστέρια» στο Ρέθυμνο, κάθε άλλα παρά κοινότυπο και συνηθισμένο ήταν…
Στη σκιά του Μεγάλου Κάστρου, στη σκιά της βενετσιάνικης Φορτέτζας, όπως την αποκαλούσαν οι ντόπιοι, εκεί βρισκόταν -και βρίσκεται ακόμη- η χαριτωμένη μικρή αυλή με τα χοχλαδάκια που αλεύρωναν τα γυμνά μας, εξαιτίας των θερινών σανδαλιών, πόδια, με τη γνωστή εκείνη άσπρη σκόνη που σε ανάγκαζε να ξεπλύνεις οπωσδήποτε τα πέλματά σου μετά το πέρας της προβολής, προτού πέσεις στο κρεβάτι. Οι καρέκλες ήταν εκείνες οι μαύρες υφασμάτινες, οι πτυσσόμενες, και σε κάθε σειρά υπήρχε τοποθετημένο και ένα μικρό, στρογγυλό, μαρμάρινο τραπεζάκι. Σκοτωμός γινόταν κάθε φορά για το ποιος θα πιάσει το τραπέζι σε κάθε σειρά, αλλά και για το ποιος θα καθίσει μπροστά μπροστά, καθότι το έδαφος ήταν ελαφρά μόνο κατηφορικό, και εμείς, ως παιδιά ειδικά, δύσκολα βλέπαμε καλά, ιδιαίτερα αν καθόταν κάποιος ψηλός ενήλικος μπροστά μας.
Η συγγραφέας Λευκή Σαραντινού
Ούτε αγιόκλημα ούτε γιασεμιά υπήρχαν στο σινέ «Αστέρια», όπως λέει το διάσημο τραγούδι του Λουκιανού Κηλαϊδόνη. Μόνο βοκαμβίλιες με μοβ ανθάκια, το αγαπημένο φυτό των ελληνικών νησιών, αναρριχώμενοι κισσοί στα τείχη που πλαισίωναν την αυλίτσα και πολλά φουντωτά δέντρα, μεταξύ των οποίων και ελιές, αλλά τα περισσότερα άγνωστης σε εμέ ταυτότητας.
Ετος 1997, ένας ζεστός Ιούλιος, όχι τόσο καυτός σαν τους σημερινούς, αλλά με ένα ελαφρύ αγιάζι να δροσίζει τους γυμνούς ώμους των κοριτσιών με τα αμάνικα φορεματάκια και τα σκέλη των εφήβων αγοριών, σκέλη που είχαν αρχίσει μόλις δειλά δειλά να εμφανίζουν τα πρώτα σημάδια τριχοφυΐας.
Η παρέα του λυκείου είχε αποφασίσει να πάει σινεμά εκείνο το Σαββατόβραδο. Εγώ, τρία κορίτσια ακόμα, και δύο αγόρια. Η ταινία γνωστή, ο διάσημος «Τιτανικός» του Τζέιμς Κάμερον, με την Κέιτ Γουίνσλετ και τον πανέμορφο Λεονάρντο ντι Κάπριο. Ταινία που όλοι την είχαμε δει, φυσικά, τον χειμώνα στον χειμερινό κινηματογράφο, αλλά, τι τα θες, λίγο η πλήξη, λίγο η παρέα, λίγο που τα χρήματα δεν τα υπολογίζαμε τόσο πολύ τότε, όσο οι σημερινοί έφηβοι, αποφασίσαμε να πάμε.
Είχαμε καταφέρει να πάμε νωρίς εκείνο το Σάββατο και να πιάσουμε καλή θέση, παρά το γεγονός ότι είχε κόσμο αρκετό, κι αυτό όχι επειδή πολλοί δεν είχαν δει τη διάσημη ταινία -πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε;- αλλά επειδή οι περισσότεροι είχαν την ίδια με εμάς ιδέα: πώς θα είναι άραγε να βλέπει κανείς αυτή την τόσο ρομαντική και σπαραξικάρδια ταινία υπό το υπόλευκο φως των αστεριών και του Αποσπερίτη, παρέα με τις μυρωδιές του θυμαριού, του δίκταμου και των άλλων κρητικών βοτάνων που φύτρωναν κάτω από τα μεγάλα δέντρα της αυλής;
Διαβάστε Επίσης
Κάποτε η προβολή ξεκίνησε, είχε από ώρα νυχτώσει εντελώς, τέλη Ιουλίου και οι μέρες είχαν παίρνει να μικραίνουν αισθητά. Οι μπίρες, τα ποκ κορν και τα πατατάκια έδιναν και έπαιρναν -αλήθεια ποιος ασχολιόταν τότε με υγιεινή διατροφή και με το γεγονός ότι πίναμε μπίρα, αν και ανήλικα; Η καζούρα, τα πονηρά γελάκια στις ερωτικές σκηνές και οι κουβέντες άφθονες, όχι μονάχα από τη δική μας παρέα, αλλά από όλους όσοι δεν είχαν έρθει παρέα με το έτερόν τους ήμισυ εκείνο το Σαββατόβραδο για να δουν την ταινία. Η διάθεση όλων είχε φτάσει κυριολεκτικά στο ζενίθ καθώς προχωρούσε η ταινία, ενώ τα τζιτζίκια από τα δέντρα, επηρεασμένα από τον θόρυβο και από τη ζέστη της μέρας που μόλις είχε τελειώσει, δεν είχαν πάψει λεπτό να ντουμπλάρουν κι εκείνα τους ηθοποιούς πρίμο σεκόντο.
Και εκεί, επάνω στο καλύτερο, εκεί, λοιπόν, που ο Λέο ετοιμάζεται να αφήσει την τελευταία του πνοή καταμεσής στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού και η Κέιτ σπαράζει βολεμένη επάνω στην ξύλινη πόρτα που επιπλέει, συμβαίνει το απρόσμενο: εν ριπή οφθαλμού η οθόνη από έγχρωμη γίνεται ξαφνικά ολόασπρη! Βλάβη στη μηχανή προβολής!
Οι φωνές, τα γιουχαΐσματα και οι αποδοκιμασίες του κοινού θα πρέπει να ακούστηκαν μέχρι τη Φορτέτζα.
Μετά το πέρας του ακαδημαϊκού τετάρτου και τις άσκοπες, όπως αποδείχτηκε εν τέλει, προσπάθειες των τεχνικών να διορθώσουν τη μηχανή προβολής, η οποία είχε αποφασίσει εντελώς ξαφνικά να καταστρέψει τη σαββατιάτική μας έξοδο, το οργισμένο κοινό αναγκάστηκε να αποχωρήσει και να χάσει το τέλος της ταινίας… Λεφτά δεν μας έδωσαν πίσω, αλλά ένα εισιτήριο δωρεάν για την προβολή της επόμενης ημέρας, οπότε και το πρόβλημα ήλπιζαν πως θα είχε διορθωθεί.
Εμείς, μην μπορώντας να κάνουμε διαφορετικά, αφού σιχτιρίσαμε για κάμποση ώρα τη διαολεμένη μας τύχη, αποφασίσαμε να πάμε μπαρότσαρκα στην παραλία. Οσο για το δωρεάν εισιτήριο, αυτό έμεινε ξεχασμένο στις τσέπες των ρούχων μας έως ότου έγινε, κάποια στιγμή, κομματάκια μέσα στο πλυντήριο των ρούχων, αφού κανένας από την παρέα δεν είχε διάθεση το επόμενο βράδυ να επαναλάβει το σημερινό… Η μαγεία είχε πια χαθεί ανεπιστρεπτί και κανείς, εξάλλου, δεν είχε την περιέργεια να δει πώς τελείωνε η ταινία, αφού όλοι μας την είχαμε ξαναδεί…
Αυτή ήταν και η μοναδική φορά που μου έτυχε σε σινεμά να μην ολοκληρωθεί η προβολή λόγω βλάβης. Στις μέρες μας, που τα σύγχρονα συστήματα είναι ψηφιακά και εξελιγμένα και η εικόνα στο πανί πεντακάθαρη, σχεδόν ποτέ δεν χαλάει κάτι έτσι ώστε να διακοπεί η προβολή. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, η μαγεία δεν είναι ίδια όπως τότε, που τόσο τα χρόνια που ζούσαμε όσο και οι ηλικίες μας ήταν πιο αθώες από ποτέ…
