«Οταν δύο ερωτευμένοι θέλουν μια γωνιά οι καημένοι για τα ματς και μουτς και μα, πού τραβούν; Στο σινεμά. Και μια κόρη σαν αρχίζει σαν κοκέτα να νυφίζει πού τραβάει με τη μαμά; Πού αλλού; Στο... σινεμά».
Να ’μαστε, λοιπόν, στο αγαπημένο θερινό σινεμαδάκι στο Μεταξουργείο, να κοιτάμε τ΄ άστρα, να φυσάει το αεράκι, να μυρίζουμε το γιασεμί στα παρτέρια δεξιά και αριστερά, περιμένοντας να δούμε δύο έργα: το ένα με τη σεξοβόμβα σταρ και το άλλο, το ζωντανό, αυτό που θα παιχτεί με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους θεατές!
Προσωπικά προτιμώ το δεύτερο…
Ο συγγραφέας Θωμάς Σιταράς
Η πλατεία του συνοικιακού κινηματογράφου στενάζει κάτω από το βάρος του κόσμου. Τα φώτα είναι αναμμένα, και αυτό επιτρέπει να ρίξουμε μια ματιά στο κοινό. Σβέρκοι παχουλοί, φουσκωμένοι σαν προζύμι, μουστάκια στην άκρη των οποίων σπινθηροβολεί μια σταγόνα ιδρώτα, τσιτάκια και αραχνοΰφαντα υφασματάκια σε ένα εξωφρενικά μπερδεμένο μωσαϊκό, χερούκλες αλλά και κομψοτεχνήματα χεριών, χωρίστρες που γυαλίζουν κάτω από τους μεγάλους γλόμπους, κοντομάνικα πουκάμισα, ποικιλίες χρωμάτων, πρόσωπα εύθυμα, προσωπάκια χαριτωμένα, μουτσούνες φλογισμένες ακόμη από τη μεσημεριανή ζέστη.
Ιδού ο υπάλληλος του υπουργείου και ο μπακαλόγατος της οδού Αθηνάς, η ντεμουαζέλ της τράπεζας και το συμπαθητικό μοδιστράκι της Αγίου Μάρκου, ένας ίλιγγος κόσμου, ανάμεσα στον οποίο σουλατσάρουν τα γκαρσόνια.
-Μία παγωμένη, σας παρακαλώ.
Διαβάστε Επίσης
-Ενα βύσσινο, σας παρακαλώ.
-Ενα κομμάτι πάγο, σας παρακαλώ…
Εδώ δίπλα μας ο κ. Λύσανδρος με τη σύζυγό του Ευλαλία και το τσούρμο τα παιδιά. Παρατήσανε το σπιτάκι τους που ψηνότανε όλη την ημέρα σε φούρνο των 40 βαθμών, και με επικεφαλής τον πάτερ-φαμίλια -μανίκια ανασκουμπωμένα, μέτωπο καταρράκτης και το πουκάμισο ξεκούμπωτο έως το τρίτο κουμπί- ξεκίνησαν για ένα ντους δροσιάς, όπως έλεγε και η διαφήμιση του «Σινεάκ».
Αεράκι δροσερό, γκαζόζες να αφρίζουν, εισιτήριο φτηνό, τι άλλο να επιθυμήσει η ψυχή του ανθρώπου;
-Λύσανδρε, τι έργο έχει απόψε;
-Ενα με την Γκρέτα Γκάρμπο!
-Ε, τότε θα είναι ωραίο!
Ο κύριος Λύσανδρος είναι προσεκτικός σε αυτού του είδους τις κουβέντες, δεν πρέπει με κανένα τρόπο να υποπτευθεί η κυρία Ευλαλία τα συναισθήματα που τον κατακλύζουν, περιμένοντας να απολαύσει μόλις στα είκοσι μέτρα τη θεία γυναίκα με τη μυστηριώδη φωνή.
Τα φώτα σβήνουν και ησυχία απλώνεται σε αυτό τον ναό της Τέχνης μεταξύ Μεταξουργείου και Σταθμού Λαρίσης. Το έργο αρχίζει και δεν αργεί να αναρριχηθεί στο άσπρο πανί η σφίγγα του Χόλιγουντ και να αρχίσει τα λιγώματα και τα τσαλιμάκια…
Ατυχώς η κούραση από το αδιάκοπο πήγαινε-έλα του μαγαζιού έχουν καταβάλει τον γείτονά μας και σε λίγο -μετά από αλλεπάλληλα χασμουρήματα- τα βλέφαρα αρχίζουν να ανοιγοκλείνουν.
-Λύσανδρε, άνοιξε τα μάτια σου… θα σε πάρει ο ύπνος!
Από την άλλη μεριά, κάθεται ένα ζευγάρι. Εκείνη μια πανέμορφη ύπαρξη, εκείνος περίπου χοντρός, περίπου φαλακρός, περίπου αγριάνθρωπος, τύπος ευέξαπτος που δεν σηκώνει και πολλά. Ακριβώς πίσω τους κάθονται δύο νεαροί.
Το ζεύγος παρακολουθούσε το έργο με θρησκευτική ευλάβεια. Οι νεαροί φαινόταν ότι είχαν έρθει για την πλάκα τους.
Σε μια στιγμή ειπώθηκε κάτι στα γαλλικά από τον ένα νεαρό. Δεν το πολυκατάλαβα, σίγουρα όμως ενόχλησε τον κύριο.
-Κελ ε μπελ! (Πόσο όμορφη είναι!)
Ακολούθησε το
-Ζε λουι φεραί υν ντεκλαρασιόν (Θα της απευθύνω τον λόγο)
Εδώ ακούστηκε ξεκάθαρα η οργισμένη αντίδραση του συνοδού της κυρίας:
-Θα τους τσακίσω τα μούτρα, θα τους κάνω πατσά!
-Τι λες Ευριπίδη μου; ρώτησε θορυβημένη η κυρία.
-Λέω!… απάντησε ο Ευριπίδης. Αμ ξέρουμε γυναίκα κι εμείς μερικά γαλλικά!
Το χαβά τους οι νεαροί:
-Ζε σεραί μπιεν ερέ ντε λ’ αβουάρ νταν με μπρα! (Θα ήμουνα ευτυχής να σας είχα στην αγκαλιά μου)
-Χάι, χάι!… προχωρεί πολύ ο κολοκύθας. Εμ μου ’ρχεται τώρα να του φέρω στο κεφάλι το σερβίτσιο με τις λεμονάδες!
-Γιατί; Ποιον; Τι έπαθες Ευριπίδη μου;
-Δεν ακούς; Λέει πως θα ήθελε να σε έχει στην αγκαλιά του!
-Ποιος; Ποιον; Ευριπίδη μου, τι λες;
-Λέω! έκανε ο Ευριπίδης δαγκώνοντας τη γροθιά του! Αυτούς εκεί που κάθονται από πίσω σου.
Εγινε λίγη ησυχία. Η πλατεία παρακολουθούσε το έργο με συγκίνηση. Ξαφνικά σε μια κρίσιμη στιγμή που ο εραστής αγκάλιαζε την Γκρέτα Γκάρμπο επί της οθόνης και ο κόσμος κρατούσε την αναπνοή του, ακούστηκε από πίσω η φωνή του νέου:
-Μαντάμ! Ζε τ’ αιμ, ζε τ’ αιμ μποκού! (Κυρία, σας αγαπώ, σας αγαπώ πολύ).
Και τότε έγινε κάτι που κανείς δεν περίμενε. Ο περίπου χοντρός κύριος σηκώθηκε έξαλλος από το κάθισμά και επιτέθηκε κατά των δύο νέων:
-Βρε παλιόπαιδα! Σας πέρασε ιδέα πως ο άλλος τρώει χορτάρι…
Πέσανε χαστούκια, απαντήσανε γροθιές. Φασαρία, θόρυβος, φωνές, άναψαν και τα φώτα!
Τελικά με τη συνδρομή των διπλανών δόθηκαν εξηγήσεις. Οι νέοι ούτε καν είχαν δει την κυρία του κυρίου, απλά διάβαζαν τους γαλλικούς υπότιτλους που έδειχνε το φιλμ!
Είναι μία περίπου. Η ζέστη έχει πέσει προ πολλού, ο αέρας έγινε πιο μαλακός.
Οι δρόμοι που ήσαν έρημοι έως τώρα αρχίζουν και ζωηρεύουν. Ο κόσμος παίρνει τον δρόμο προς τα σπίτια του.
-Ευλαλία άνοιξε το βήμα σου, παιδί μου, είναι μία και δέκα!
-Πάψε καημένε να γκρινιάζεις!… Πώς μου άρεσε εκείνη η Γκρέτα Γκάρμπο…
Και ο πάτερ φαμίλιας, προφυλασσόμενος από το πέπλο της νύκτας, δαγκώνει τα μουστάκια του και σιγοψιθυρίζει:
-Για δροσιά πήγαμε μάτια μου; Φωτιά και λαύρα ήταν η καλή σου.
