Σχέδιο ΕΛ.Α.Σ. για οικονομία – Τσίπρας όπως… Πολάκης

Επιχειρώντας να απαντήσει στο ερώτημα αν η ΕΛΑΣ είναι ή όχι ένα συστημικό κόμμα, ο στενός συνεργάτης και συγγραφέας της ιδρυτικής διακήρυξης της ΕΛ.Α.Σ, Γ. Σιακαντάρης, ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τα πραγματικά σχέδια του Αλέξη Τσίπρα.

«Ενα μέτρο μιας κυβερνώσας Αριστεράς θα πρέπει πρωτίστως να είναι η γενναία φορολόγηση των μεταβιβάσεων περιουσιών αξίας πολλών εκατομμυρίων. Ενα άλλο θα ήταν η αύξηση του συντελεστή φορολογίας των κερδών των επιχειρήσεων με πολύ υψηλά κέρδη. Οχι όμως και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ενα άλλο θα ήταν η αλλαγή νομοθεσίας όσον αφορά τις συμμετοχικές εταιρίες, όπου τα κέρδη τους, αν και αποτελούν πλούτο για τους ιδιοκτήτες, δεν φορολογούνται».

Περί μεσαίας τάξης

Κανέναν δεν ξεγελούν τα όρια που προσπαθεί να βάλει ο κοινωνιολόγος κ. Σιακαντάρης στη φορολογία. Ολοι γνωρίζουν ότι όταν εξαγγέλλεις φόρους, στο τέλος τα όρια δεν είναι ούτε μόνο τα «πολλά εκατομμύρια» ούτε μόνο «τα υψηλά κέρδη» ούτε μόνο οι μεγάλες επιχειρήσεις. Λίγοι θυμούνται ότι όταν ρωτήθηκε ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για το ποιοι είναι στην Ελλάδα μεσαία τάξη, είχε απαντήσει: αυτοί που έχουν εισόδημα 20.000 ετησίως. Μικτά. Οπως λοιπόν για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Τσακαλώτο όποιοι βγάζουν πάνω από 20.000 ετησίως μικτά δεν είναι μεσαία τάξη, αλλά πλούσιοι που πρέπει να φορολογηθούν περισσότερο, έτσι σήμερα για τον κ. Σιακαντάρη (και τον κ. Χουλιαράκη που ετοιμάζει το οικονομικό πρόγραμμα της ΕΛΑΣ από το γραφείο του στην Τράπεζα της Ελλάδος) οι φόροι θα ξεκινούν από χαμηλά, για να μπορεί και ο κ. Τσίπρας να κάνει κοινωνική πολιτική. Τόσο απλά, αλλά και τόσο… πονηρά.

Επιχειρηματολογία

Το δεύτερο σημείο όμως του άρθρου του κ. Σιακαντάρη στα «ΝΕΑ» χρήζει περισσότερης ανάλυσης. Ο στενός συνεργάτης του κ. Τσίπρα γράφει υπέρ της «ίδρυσης μιας δημόσιας συστημικής τράπεζας, όπως ήταν παλιά η Εθνική» και υποστηρίζει ότι το γεγονός πως το Δημόσιο δεν έχει στον έλεγχό του μία τράπεζα έχει δημιουργήσει «κύματα αυθαιρεσιών των τραπεζών».

Ενα πρώτο σημείο κριτικής είναι ότι το ίδιο ακριβώς επιχείρημα έχει χρησιμοποιήσει ο Παύλος Πολάκης, όταν μιλά για την ανάγκη να έχει το Δημόσιο στον έλεγχό του μία δημόσια τράπεζα. Μία επαρκής απάντηση στον κ. Σιακαντάρη, που θεωρεί ότι ο Τσίπρας είναι το νέο στο πολιτικό σύστημα, είναι ότι, ίσα ίσα, τώρα που οι τράπεζες δεν είναι στον έλεγχο του Δημοσίου λειτουργούν με μεγαλύτερη διαφάνεια, ενώ, όπως όλοι γνωρίζουν, υπόκεινται στους συστηματικούς ελέγχους των εποπτών των Βρυξελλών, οι οποίοι, μετά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, είναι ακόμα πολύ αυστηροί με τις ελληνικές τράπεζες. Και οι μεγαλύτερες τραπεζικές ατασθαλίες και τραπεζικά σκάνδαλα του παρελθόντος ήταν σε τράπεζες που το Δημόσιο είχε στον έλεγχό του ή είχε μεγάλο ποσοστό.

Αυτή θα ήταν μία επαρκής απάντηση, αν η αφετηρία του κ. Σιακαντάρη, που -όπως και ο κ. Πολάκης- υποστηρίζει ότι το Δημόσιο θα πρέπει να έχει τουλάχιστον μία δημόσια τράπεζα στον έλεγχό του, ήταν ιδεολογική.

Το πάθημα με την τράπεζα Αττικής

Το παρελθόν του κ. Τσίπρα και των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν μεταβεί στην ΕΛΑΣ μας παραπέμπει αλλού. Μας παραπέμπει στην αδιαφανή λειτουργία της Τράπεζας Αττικής επί κυβέρνησης Τσίπρα, η οποία έφτασε να γίνει και σημείο αναφοράς στους εποπτικούς μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Της Τράπεζας Αττικής, η οποία ήταν μία τράπεζα όπου τον έλεγχο είχε το Δημόσιο, εν προκειμένω η παρέα του κ. Τσίπρα που ήταν μοιρασμένη τότε στο Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου.

Ηταν η τράπεζα που υπερδανειοδοτούσε χωρίς εγγυήσεις φίλους του κ. Τσίπρα, όπως ο επιχειρηματίας Καλογρίτσας, για να εμφανίσει χρήματα που δεν είχε, ώστε να λάβει μέρος στον διαγωνισμό των τηλεοπτικών αδειών, ο οποίος κατέληξε σε τραγωδία. Ηταν η τράπεζα που χρηματοδότησε, επίσης αδιαφανώς και χωρίς εγγυήσεις, την κατασκευαστική εταιρία του κ. Καλογρίτσα με το όνομα «Τοξότης», για να μπορεί να λαμβάνει μέρος σε δημόσιους διαγωνισμούς. Διαγωνισμοί όπως εκείνοι που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για το κομμάτι της οδού Πάτρας – Πύργου, που η εταιρία Καλογρίτσα ανέλαβε αλλά δεν τελείωσε ποτέ. Και ας το «έκοψε» το έργο σε κομμάτια ο κ. Σπίρτζης, τότε αρμόδιος υπουργός, για να μπορέσει ο φίλος του κ. Τσίπρα, Καλογρίτσας, να το τελειώσει…

Να, λοιπόν, γιατί επεξεργάζονται σχέδια αύξησης φόρων και χρειάζονται μία τράπεζα υπό δημόσιο έλεγχο οι μεταρρυθμιστές της ΕΛ.Α.Σ.