«Η μητέρα μου στην αρχή ήταν ενάντια στο θέατρο. Δεν με σόκαρε, γιατί το όνειρό της ήταν να γίνω ηθοποιός. Όλο το θέατρο είναι ένα μεγάλο κρεβάτι, αυτό ισχύει. Δεν είναι όλο το θέατρο, ούτε όλοι, αλλά υπάρχουν πολλοί», ανέφερε, αναγνωρίζοντας τις αντιφάσεις και τις μικρές τραγωδίες πίσω από τη λάμψη.

Αναφερόμενος στην εποχή που ξεκίνησε, περιγράφει ένα περιβάλλον όπου οι προτάσεις και οι πειρασμοί ήταν καθημερινότητα. «Εκείνη την εποχή που βγήκα εγώ, υπήρχε πολύ έντονο αυτό το φαινόμενο, και ειδικά σε εμένα. Γίνονται πολλά, ήταν σχεδόν δεδομένο, παρόλο που ήμουν παντρεμένος με τη Μαρία, είχα συνεχώς προτάσεις. Εμένα στο κεφάλι μου είχε κλειδώσει αυτό. Υπάρχει το “εγώ”. Δεν βγάζουμε λεφτά σαν ηθοποιοί, ακόμα και τις καλές εποχές της τηλεόρασης», πρόσθεσε, με μια ρεαλιστική αποτίμηση της οικονομικής πλευράς του επαγγέλματος.

Η σκληρή κριτική και η ζήλια του κοινού και των συναδέλφων επανέρχονται ως μοτίβο στην αφήγησή του.

«Παίζει πολύ το ψυχολογικό, η φαντασία και το θυμικό. Υπάρχουν πολλά μαχαιρώματα, οι ισορροπίες είναι πολύ ευαίσθητες. Αυτό υπάρχει σε όλη την Ελλάδα, είναι το εθνικό σπορ των Ελλήνων, η κατσίκα του γείτονα να μην είναι καλύτερη από τη δικιά μας. Στο εξωτερικό μπορεί να κάνεις επιτυχία και να σε προωθήσουν. Εδώ μπορεί να κάνεις επιτυχία και κάποιοι να ζηλεύουν», σημείωσε χαρακτηριστικά, αφήνοντας μια πικρή, αλλά γνώριμη παρατήρηση για την κοινωνική μας νοοτροπία.