Μία εβδομάδα μετά τη σαρωτική επιτυχία της ταινίας «Ο Διάβολος φοράει Prada 2», το ζεύγος Τζεφ Μπέζος - Λόρεν Σάντσες ήταν ο χρυσός χορηγός της πιο λαμπερής βραδιάς μόδας στον κόσμο, υπογραμμίζοντας τη μετατόπιση του κέντρου βάρους μιας ολόκληρης βιομηχανίας.
Οι «οικοδέσποινες» του Met Gala: Νικόλ Κίντμαν, Λόρεν Σάντσες-Μπέζος και Αννα Γουίντουρ.
Στην εμβληματική σκηνή της ταινίας «Ο Διάβολος φοράει Prada», η Μιράντα Πρίστλεϊ -o χαρακτήρας που υποδύεται η Μέριλ Στριπ- παραδίδει μάθημα ιστορίας για το πώς μια συγκεκριμένη απόχρωση του γαλάζιου (cerulean) ξεκίνησε από τις πασαρέλες των σχεδιαστών για να καταλήξει, φιλτραρισμένη, στα εκπτωτικά πανέρια. Αν η Μιράντα στεκόταν σήμερα στα σκαλιά του Metropolitan Museum of Art, θα έπρεπε να παραδεχθεί πως η ιεραρχία έχει ανατραπεί. Το «γαλάζιο» δεν ξεκινά πια από τα ατελιέ, αλλά από γραφεία μάρκετινγκ στο Χόλιγουντ και σέρβερ στη Σίλικον Βάλεϊ.
- Η μόδα ως τρέιλερ: Η εποχή που η μόδα ήταν μια αυτόνομη μορφή τέχνης που επικοινωνούσε μέσα από τις σελίδες της «Vogue» πνέει τα λοίσθια. Πλέον, η βιομηχανία θεάματος έχει καταπιεί το ένδυμα, μετατρέποντάς το σε ένα πανίσχυρο εργαλείο προώθησης.
Η καμπάνια της ταινίας «The Devil Wears Prada 2» δεν περίμενε το πρώτο τρέιλερ. Είχε ήδη ξεκινήσει στις μπροστινές θέσεις των εβδομάδων μόδας, εκεί όπου οι πρωταγωνίστριες εμφανίζονταν «εντός χαρακτήρα», τροφοδοτώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με περιεχόμενο που θόλωνε τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας.
Οι εμφανίσεις υψηλής μόδας της Μάργκο Ρόμπι, στο πλαίσιο προώθησης της «Barbie».
Το αποκαλούμενο «method dressing» -όπως το είδαμε στην απόλυτη κυριαρχία του ροζ για την «Barbie» ή στη γοτθική αισθητική που συνόδευσε τα «Ανεμοδαρμένα Υψη» της Εμεραλντ Φένελ- αποδεικνύει πως ένα ρούχο δεν κρίνεται πια από την κομψότητά του, αλλά από το πόσα εισιτήρια μπορεί να κόψει.
- Οι νέοι «Μέδικοι»: Στο σίκουελ του επιτυχημένου φραντσάιζ, η Εμιλι Κάρλτον (Εμιλι Μπλαντ) κινείται πλέον στους κύκλους της υψηλής κοινωνίας, δίπλα σε έναν δισεκατομμυριούχο ο οποίος σκοπεύει να εξαγοράσει το περιοδικό «Runway» – κάπως έτσι, η ζωή φαίνεται να αντιγράφει την τέχνη με την πιο κυνική ακρίβεια. Οι έντονες φήμες που θέλουν τον Τζεφ Μπέζος και τη Λόρεν Σάντσες να βολιδοσκοπούν την εξαγορά της Condé Nast (του ομίλου που εκδίδει το περιοδικό «Vogue»), μετατρέπουν τη μυθοπλασία σε επιχειρηματικό ρεπορτάζ.
Η παρουσία του ζεύγους στο Met Gala δεν ήταν απλή χορηγία, αλλά «επιθετική» δήλωση προθέσεων. Οπως στην ταινία η εξαγορά συμβολίζει το τέλος της αυθεντίας της Μιράντα, έτσι και στην πραγματικότητα, η πιθανή μετάβαση της αυτοκρατορίας της Αννα Γουίντουρ στα χέρια του ανθρώπου που έχτισε την Amazon, θα σήμαινε την οριστική παράδοση της μόδας σε έναν ιδιοκτήτη που δεν αποζητά τόσο το στιλ όσο την εξαγορά και τον έλεγχο του πολιτιστικού κεφαλαίου.
Η «Μιράντα» και η εμπνεύστριά της: Η Αννα Γουίντουρ και η Μέριλ Στριπ, σε εξώφυλλο της «Vogue».
Η Μιράντα Πρίστλεϊ κάποτε χλεύαζε την υποτιθέμενη «ελευθερία» της επιλογής μας, εξηγώντας πώς κάποιοι «ειδικοί» επέλεξαν τι θα φοράμε χωρίς να το καταλάβουμε. Σήμερα, o «Διάβολος» δεν φοράει πια Prada επειδή είναι τάση. Το φοράει γιατί είναι μέρος ενός συμβολαίου, μίας χορηγίας ή στρατηγικής επικράτησης στον ψηφιακό κόσμο. Και το λαμπερό Met Gala δεν είναι παρά ο καθρέφτης μιας κοινωνίας όπου η αισθητική έχει πια παραχωρήσει τα σκήπτρα σ’ έναν ολοένα και πιο αδίστακτο αλγόριθμο.
