Οι διεργασίες που προσδιορίζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στο πέρασμα του χρόνου είναι τόσο πολύπλοκες και πολυδιάστατες, που όποιοι βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα από την πραγματοποίηση ή μη μιας συνάντησης, απλά πέφτουν έξω.
Είναι προφανές πως υπάρχει έντονος εκνευρισμός στην Τουρκία από την έλευση της αμερικανικής Chevron και από τις αποφασιστικές κινήσεις της κυβέρνησης με τη δημιουργία των Εθνικών Θαλάσσιων Πάρκων, τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, τις συμφωνίες για οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο και τον νέο αμυντικό σχεδιασμό της χώρας.
Η ελληνική κυβέρνηση παραμένει προσηλωμένη στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής και την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας χωρίς φοβικά σύνδρομα. Εχει ξεκαθαρίσει με τρόπο σαφή, απόλυτο και οριζόντιο, πως η μοναδική διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας και στο θέμα αυτό δεν τίθεται κανένα θέμα υποχώρησης. Πρόκειται για θεμελιώδης αρχή της εξωτερικής πολιτικής, η οποία όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορεί ο διάλογος μεταξύ των δύο πλευρών να συνεχιστεί σε σειρά άλλων θεμάτων.
Οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας πρέπει να παραμένουν ανοιχτοί, ακόμα και όταν είναι ξεκάθαρο πως σε κάποια ζητήματα θα βρεθούν κοινά σημεία επαφής και σε άλλα θα συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε. Οπως, άλλωστε, έχει φανεί, τα «ήρεμα νερά στο Αιγαίο» αποδίδουν σε μία σειρά θεμάτων όπως το Μεταναστευτικό, οι παραβιάσεις και ο τουρισμός.
