Από τη μια μεριά βρίσκεται το δικαίωμα της Γυναίκας να αποφασίζει ως κυρίαρχος του σώματος της εάν θα κυοφορήσει ένα παιδί που κατά λάθος βρέθηκε στη μήτρα της και από την άλλη μια ανυπεράσπιστη ψυχή  που καταδικάζεται να μη δει το φως του ήλιου γιατί βρέθηκε σε λάθος μήτρα.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνες καθηγητών του Πανεπιστημίου Αθηνών, συντελούνται 150.000 αμβλώσεις ετησίως.  Αυτό σημαίνει ότι 150.000 γυναίκες ετησίως οδηγούνται στο χειρουργικό κρεββάτι και συναινούν στη κατακρεούργηση του εμβρύου που βρίσκεται στη μήτρα τους γιατί συνέλαβαν μια ζωή είτε με λάθος σύντροφο ή τη λάθος στιγμή ή κάτω από λάθος συνθήκες. Τα ερωτήματα που γεννιούνται λοιπόν είναι πολλά.

Πόσο έλεγχο έχει τελικά η γυναίκα στο σώμα της;

Πόσο ουσιαστική και αποτελεσματική είναι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στη χώρα μας;

Πόσο ψυχικά ανώδυνη είναι για μια Γυναίκα η άμβλωση;

Γιατί, την εποχή του δικαιωματισμού, αρνούμαστε πεισματικά να αναγνωρίσουμε το δικαίωμα του αγέννητου παιδιού;

Η πιο εκτεταμένη μετα-ανάλυση που έχει δημοσιευτεί σχετικά με την ψυχική υγεία της Γυναίκας μετά από άμβλωση περιλαμβάνει 22 μελέτες, 877.181 γυναίκες, εκ των οποίων οι 163.831 είχαν υποβληθεί σε άμβλωση.

Η μελέτη του British Journal of Psychiatry (Coleman, 2011) κατέληξε σε συγκλονιστικά ποσοστά:

• 81% αύξηση του συνολικού κινδύνου για μελλοντικά ψυχικά προβλήματα [Coleman, 2011].
• 34% υψηλότερος κίνδυνος άγχους.
• 37% υψηλότερος κίνδυνος κατάθλιψης.
• 110% αυξημένος κίνδυνος κατάχρησης αλκοόλ.
• 155% αυξημένος κίνδυνος για απόπειρα αυτοκτονίας.

Αυτά τα δεδομένα, ανεξάρτητα από ιδεολογική θέση, συνθέτουν μια ξεκάθαρη πραγματικότητα:
Η άμβλωση για πολλές γυναίκες δεν είναι το τέλος ενός προβλήματος, αλλά η αρχή ενός νέου.

Μια από τις μεγαλύτερες πληθυσμιακές μελέτες παγκοσμίως (Friberg et al., 2025) εξέτασε 1.2 εκατομμύρια κυήσεις και έδειξε ότι οι γυναίκες μετά από άμβλωση έχουν:

• 1,81 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα νοσηλείας για ψυχιατρικό επεισόδιο.
• 2,16 φορές υψηλότερο κίνδυνο αυτοκτονικής συμπεριφοράς.
• 2,57 φορές υψηλότερο κίνδυνο νοσηλείας λόγω κατάχρησης ουσιών [Friberg et al., 2025].

Αν η κοινωνία ενδιαφέρεται πραγματικά για την ψυχική υγεία της γυναίκας, τέτοια στοιχεία δεν μπορεί να τα αγνοεί.

Αξίζει να ερευνήσουμε και το τι συμβαίνει όταν η άμβλωση δεν αποτελεί επιλογή της Γυναίκας αλλά εξαναγκαστική πράξη από το σύντροφο που δεν επιθυμεί ευθύνες και δεσμεύσεις που απορρέουν από τη γέννηση ενός παιδιού, ακόμα και εάν είναι του δικού του.

Σε μελέτη περίπου 1.000 γυναικών (Coleman et al., 2023), όσες ανέφεραν ότι οδηγήθηκαν σε άμβλωση λόγω πίεσης από σύντροφο, οικογένεια ή κοινωνικές συνθήκες παρουσίασαν υψηλότερα επίπεδα θλίψης ,ενοχής, μετατραυματικού στρες, μειωμένη αυτοεκτίμηση και ευεξία.

Η μελέτη καταλήγει ότι η αίσθηση καταναγκασμού αποτελεί προγνωστικό παράγοντα ψυχικής κατάρρευσης [Coleman et al., 2023].

Σε ότι αφορά τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού, η  σύγχρονη βιοηθική και το διεθνές νομικό πλαίσιο αντιμετωπίζουν σοβαρά το ζήτημα της προστασίας της εμβρυϊκής ζωής μιας και το έμβρυο είναι ανθρώπινο ον από τη σύλληψη του με  μοναδικό ανθρώπινο DNA. Παρουσιάζει διακριτό μεταβολισμό, ανάπτυξη και οργανωτική αυτονομία (Carnegie Stages of Human Development), η καρδιά  του αρχίζει να πάλλεται από την 22η ημέρα και ο εγκέφαλος του αναπτύσσει ηλεκτρική δραστηριότητα από την 6η εβδομάδα.

Αυτά δεν αποτελούν ηθική θέση. Αποτελούν βιολογική πραγματικότητα.

Η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι αδιαπραγμάτευτη και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εξαρτάται από την επιθυμία του Άλλου. Το έμβρυο, ως μη αυτοδύναμο ανθρώπινο ον, εντάσσεται στους «εξαρτημένους φορείς δικαιωμάτων».

Η Ορθόδοξη Χριστιανική Θεώρηση τίθεται στο πλευρό του αγέννητου παιδιού μιας και ο Άνθρωπος είναι εικόνα Θεού από τη πρώτη στιγμή της σύλληψης του. Επίσης δεν υπάρχει διαχωρισμός σώματος- ψυχής. Όταν σκοτώνεις το σώμα, σκοτώνεις και τη ψυχή. Η  Ορθόδοξη Εκκλησία δεν προσεγγίζει το θέμα νομικά. Η θέση της είναι να προστατευθεί η ζωή, να υποστηριχθεί η Γυναίκα που κυοφορεί κάτω από δύσκολες συνθήκες, να προσφερθεί συγχώρηση και να ενισχυθεί η υπευθυνότητα, η αγάπη και ο σεβασμός.

Σε μια εποχή που θέλει τη Γυναίκα έρμαιο των επιταγών των social media προκειμένου να είναι αρεστή, που επιτάσσει τη πρόωρη και ανεύθυνη σεξουαλικότητα, τον εξευτελισμό και βιασμό της ψυχής και του σώματος της όταν την προωθεί για σλατίνα, τη στέρηση κάθε ηθικού υπόβαθρου που θα ενισχύσει την αυτοεικόνα της και θα την προστατέψει από τις αρρωστημένες ορέξεις αρσενικών που θέλουν τη Γυναίκα να εξαγοράζεται, να καταπίνει κόπρανα και να βασανίζεται σωματικά, είναι ΑΝΕΥΘΥΝΟ ΚΑΙ ΕΓΛΗΜΑΤΙΚΟ να στηρίζουμε το θάνατο μιας ζωής στο βωμό της αναγνώρισης των δικαιωμάτων της Γυναίκας.

Η Γυναίκα αξίζει τον ύψιστο σεβασμό και τη στήριξη της κοινωνίας που συνεχίζει να την εργαλειοποιεί και να τη κακοποιεί με σύγχρονα πια μέσα. Η Γυναίκα χρειάζεται ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, ένα πατέρα που θα ενισχύσει το ψυχικό της σώμα, μια κοινωνία που θα στηρίξει τη σεξουαλική της εκπαίδευση και θα επαναφέρει τις ηθικές αξίες που στοχευμένα αποδόμησε στο βωμό του μοντερνισμού.

Η κοινωνία πρέπει να προστατέψει τη Γυναίκα και να τολμήσει να αντιμετωπίσει την πλήρη αλήθεια της εμπειρίας της άμβλωσης. Δεν μπορούμε να μιλάμε όμως για υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας όταν αγνοούμε τη φωνή του πιο αδύναμου: του παιδιού που δεν έχει ακόμη γεννηθεί.

Κάθε ψυχή, κάθε ζωή αξίζει να αντιμετωπιστεί ως Ανώτερο Ον πλασμένο να ζήσει και να αγαπηθεί. Ακόμα και εάν δεν καταφέρει να αγαπηθεί από τη ίδια του τη μητέρα.