Για πολλά παιδιά, μια τέτοια φράση θα ήταν αρκετή για να αφήσουν στην άκρη για πάντα το μολύβι τους. Η Ελένη Μουρκογιάννη έκανε το αντίθετο. Πείσμωσε. Εγραψε περισσότερο. Και χρόνια αργότερα, η ίδια εκείνη μαθήτρια που «δεν το είχε με την έκθεση», υπογράφει παιδικά βιβλία, ενώ παράλληλα υπηρετεί και στο Λιμενικό Σώμα-Ελληνική Ακτοφυλακή.

Η ιστορία της δεν είναι η κλασική διαδρομή μίας συγγραφέως. Δεν ξεκίνησε από σεμινάρια δημιουργικής γραφής ούτε από λογοτεχνικές παρέες. Ξεκίνησε από εσωτερική ανάγκη. Οπως λέει η ίδια στον «Ε.Τ.» της Κυριακής, «η συγγραφή υπήρχε μέσα μου από πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι τον εαυτό μου από τα σχολικά χρόνια να γράφω ιστορίες και μικρά θεατρικά, χωρίς τότε να σκέφτομαι ότι κάποτε θα εκδοθούν. Ηταν ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας». Δεν έγραφε για να τη διαβάσουν άλλοι, έγραφε για να καταλάβει καλύτερα τον κόσμο.

Επιλογή

Το πρώτο βιβλίο της, όπως λέει, «γεννήθηκε από αυτήν ακριβώς την ανάγκη να μεταφέρω σκέψεις, αξίες και βιώματα μέσα από τον γραπτό λόγο». Με τον καιρό, η αγάπη αυτή ωρίμασε και έγινε συνειδητή επιλογή. Οχι απλώς ένα χόμπι, αλλά κομμάτι της ταυτότητάς της. Σήμερα, η καθημερινότητά της μοιράζεται ανάμεσα σε δύο κόσμους που μοιάζουν εκ πρώτης όψεως ασύμβατοι. Από τη μία, η υπηρεσία στο Λιμενικό Σώμα, με ωράρια, ευθύνες και συνεχή επαγρύπνηση. Από την άλλη, το χαρτί και οι λέξεις, τα παιδιά-αναγνώστες, οι ήρωες των παραμυθιών. Για την ίδια, όμως, αυτοί οι δύο κόσμοι δεν συγκρούονται. Αντιθέτως, συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον.

Η κ. Μουρκογιάννη πιστεύει βαθιά ότι οι ιστορίες έχουν δύναμη, ειδικά σε μια εποχή που η οθόνη ενός κινητού ή ενός tablet μονοπωλεί τον χρόνο των παιδιών. «Ο Ελληνας έχει βαθιά σχέση με το βιβλίο», λέει, αν και παραδέχεται πως αυτή η σχέση δοκιμάζεται από τον γρήγορο ρυθμό της καθημερινότητας. Το Διαδίκτυο, σύμφωνα με την ίδια, δεν είναι απαραίτητα εχθρός. «Εχει αλλάξει τις αναγνωστικές συνήθειες, όμως δεν λειτουργεί μόνο αρνητικά. Μπορεί να αποτελέσει γέφυρα προς το βιβλίο, ειδικά για τα παιδιά, αρκεί να χρησιμοποιείται με μέτρο και παιδεία».

Αμεσότητα

Η πιο προσωπική στιγμή της ως συγγραφέως ήρθε όταν αποφάσισε να ενώσει ανοιχτά τη στολή με τη γραφή. Το βιβλίο «Ο Πρωτέας Γνωρίζει το Λιμενικό Σώμα» δεν είναι απλώς ένα παιδικό ανάγνωσμα. Ουσιαστικά, είναι η δική της ματιά πάνω στην υπηρεσία. «Η αφορμή ήταν η ίδια μου η υπηρεσία στο Λιμενικό Σώμα και η ανάγκη να γνωρίσουν τα παιδιά, με έναν φιλικό και κατανοητό τρόπο, το έργο και την αποστολή του», λέει. Ηθελε, όπως εξηγεί, «να φέρω την αμεσότητα στη στολή και να δείξω ότι πίσω από αυτήν υπάρχουν άνθρωποι με αξίες, ευθύνη και αγάπη για τον συνάνθρωπο». Οχι μια απρόσωπη αρχή, αλλά πρόσωπα με συναισθήματα, οικογένειες, αγωνίες. Ανθρωποι που δουλεύουν για να σώσουν ζωές και να προστατεύσουν τη θάλασσα.

Υπηρετεί το Λιμενικό Σώμα επί αρκετά χρόνια, σε θέση που της επιτρέπει, όπως λέει, «να βρίσκομαι σε άμεση επαφή τόσο με το αντικείμενο της υπηρεσίας όσο και με τον ανθρώπινο παράγοντα». Και αυτό, για εκείνη, είναι το πιο σημαντικό. Η επαφή με τον κόσμο. Οι ιστορίες της καθημερινότητας. Τα μικρά και μεγάλα περιστατικά που της θυμίζουν γιατί διάλεξε αυτόν τον δρόμο.

Πηγή δύναμης

Το ερώτημα, βέβαια, παραμένει: πόσο εύκολο είναι για μια γυναίκα στα Σώματα Ασφαλείας να γράφει παράλληλα βιβλία; Η απάντησή της είναι ειλικρινής: «Δεν είναι πάντα εύκολο. Απαιτεί πειθαρχία, καλή διαχείριση χρόνου και πολλή αγάπη για αυτό που κάνεις. Οι ώρες είναι περιορισμένες, οι υποχρεώσεις πολλές». Παρ’ όλα αυτά, δεν το βλέπει ως βάρος. «Η συγγραφή για μένα δεν είναι επιπλέον βάρος, αλλά πηγή δύναμης», επισημαίνει.

Μετά τον «Πρωτέα», ακολούθησε ένα ακόμη βιβλίο, το «Ηρθε η Ανοιξη στον Κήπο του Φλωρ». Εκεί, το θέμα αλλάζει, αλλά η φιλοσοφία παραμένει η ίδια. «Στόχος είναι η καλλιέργεια αξιών, η γνώση και η ευαισθητοποίηση των παιδιών μέσα από τη λογοτεχνία», τονίζει. Με απλές ιστορίες και εικόνες της φύσης, η κ. Μουρκογιάννη επιχειρεί να μιλήσει για την αναγέννηση, τη φροντίδα, την υπευθυνότητα. Οχι με διδακτισμό, αλλά με τρυφερότητα. «Σε κάθε ήρωα υπάρχει ένα μικρό κομμάτι μου», παραδέχεται. «Αλλοτε είναι η επιμονή, άλλοτε η ευαισθησία, η αγάπη για τη γνώση ή η ανάγκη για προσφορά».

Νέες ιστορίες

Μιλώντας για το μέλλον της, τονίζει ότι «θέλω να γράφω νέες ιστορίες και να κάνω δράσεις που συνδυάζουν την εκπαίδευση με τον πολιτισμό και ταυτόχρονα να συνεχίσω να προσφέρω μέσα από την υπηρεσία μου». Ισως τελικά εκείνο το «δεν είσαι καλή», που της είχε πει η δασκάλα της έκθεσης, να ήταν το πιο ισχυρό καύσιμο. Γιατί σήμερα, η κ. Μουρκογιάννη δεν γράφει για να αποδείξει κάτι σε εκείνη τη δασκάλα. Γράφει για τα παιδιά που ανοίγουν ένα βιβλίο και ψάχνουν μέσα του έναν κόσμο λίγο πιο φωτεινό. Και, κάπου ανάμεσα στη θάλασσα και τις σελίδες, φαίνεται πως τον βρίσκει κι εκείνη μαζί τους.

ΒΑΡΥ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η αξία των σπουδών και της προσφοράς

Η διαδρομή της Ελένης Μουρκογιάννη δεν περιορίζεται μόνο στη στολή και τα βιβλία. Το βιογραφικό της μοιάζει με παζλ γνώσεων. Σπουδές στη Φυσική Αγωγή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στη Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στις Θεατρικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, μεταπτυχιακά στην Ιατρική και στις Καλές Τέχνες, ενώ είναι και υποψήφια διδάκτορας στη Σχολή Ικάρων. Για κάποιους, όλα αυτά ίσως μοιάζουν ασύνδετα. Για εκείνη, έχουν κοινό παρονομαστή. «Υπηρετούν έναν κοινό σκοπό: τον άνθρωπο, τη γνώση και την προσφορά στην κοινωνία», λέει. Με την ίδια λογική αποφάσισε και την ένταξή της στα Σώματα Ασφαλείας. Ηταν, όπως τονίζει, «μια συνειδητή απόφαση, βασισμένη σε αξίες».