Φέτος, κάτι τέτοιο δεν κρίθηκε απαραίτητο, καθώς το Πάσχα προηγήθηκε χρονικά της εορτής.

Ο Άγιος Γεώργιος κατέχει ιδιαίτερη θέση στην ελληνική παράδοση, κυρίως σε αγροτικές περιοχές, όπου θεωρείται προστάτης της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, με τους πιστούς να τον τιμούν και να ζητούν την ευλογία του για τις καλλιέργειες και τα κοπάδια τους.

Σε ορισμένες περιοχές της χώρας, η ημέρα αυτή συνοδεύεται από τοπική σχολική αργία, προσφέροντας στους μαθητές μια επιπλέον ημέρα αποχής από τα μαθήματα. Μεταξύ των περιοχών όπου ισχύει η αργία περιλαμβάνονται η Ελευσίνα, τα Μελίσσια, το Καματερό, η Ιεράπετρα, ο Γερακαρούς Θεσσαλονίκης, η Εράτυρα Κοζάνης, η Βεύη Φλώρινας, το Σουφλί, η Γουμένισσα Κιλκίς, η Νεμέα, η Νεάπολη (Ηλείας και Βοΐου), το Βασιλικό Αχαΐας και το Ρίο.

Ο Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της Ορθόδοξης παράδοσης. Παρότι το εορτολόγιο περιλαμβάνει δεκάδες αγίους με το ίδιο όνομα, η Εκκλησία τιμά επισήμως τον στρατιωτικό άγιο που έζησε στα τέλη του 3ου και τις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

Γεννημένος στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας από εύπορη και αριστοκρατική οικογένεια, ο Γεώργιος υπηρέτησε ως αξιωματικός στον ρωμαϊκό στρατό. Κατά τους σφοδρούς διωγμούς των χριστιανών το 303 μ.Χ., δεν αρνήθηκε την πίστη του, παρά τις πιέσεις και τις υποσχέσεις για πλούτη και αξιώματα από τον Διοκλητιανό. Η στάση του αυτή οδήγησε στη σύλληψη και στα φρικτά βασανιστήρια που περιγράφονται στη χριστιανική παράδοση, με κορύφωση τον αποκεφαλισμό του.

Σύμφωνα με τα συναξάρια, ο Άγιος υπέστη σειρά βασανιστηρίων, όπως τον τροχό με τα μαχαίρια, τον βραστό ασβέστη και τα πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια, από τα οποία, όπως αναφέρεται, διασώθηκε θαυματουργικά. Τελικά μαρτύρησε δια αποκεφαλισμού την Παρασκευή 23 Απριλίου 303 μ.Χ., ημέρα που αντιστοιχούσε στη Διακαινήσιμο Εβδομάδα του Πάσχα, κατά τον υπολογισμό του Ευσεβίου.

Μετά τον θάνατό του, οι χριστιανοί μετέφεραν και ενταφίασαν το λείψανό του στη Λύδδα της Παλαιστίνης, μαζί με εκείνο της μητέρας του, η οποία επίσης μαρτύρησε. Αργότερα, σύμφωνα με την παράδοση, τα λείψανα μεταφέρθηκαν στη Δύση από τους Σταυροφόρους.

Ιδιαίτερη θέση στην εικονογραφία κατέχει η παράσταση του Αγίου Γεωργίου που σκοτώνει τον δράκο, σύμβολο του θριάμβου του καλού απέναντι στο κακό. Ο θρύλος τον παρουσιάζει να σώζει μια βασιλοπούλα από ένα τέρας που τρομοκρατούσε τους κατοίκους μιας περιοχής, ενισχύοντας τη φήμη του ως προστάτη του στρατού, του πεζικού αλλά και της πίστης.

Παράλληλα, η μορφή του συνδέθηκε και με τη γεωργία, καθώς το όνομά του προέρχεται από το «γεώργιον» (καλλιεργήσιμη γη), ενώ η γιορτή του σηματοδοτεί παραδοσιακά την έλευση της άνοιξης.

Η υμνογραφία της Εκκλησίας συνοψίζει τον βίο και το έργο του στο απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου, όπου αναδεικνύεται ως προστάτης, υπερασπιστής και πρεσβευτής των πιστών.

Σήμερα, την ονομαστική του εορτή τιμούν πλήθος ονομάτων όπως Γεώργιος, Γιώργος, Γεωργία, Γωγώ και πολλά ακόμη, που παραμένουν από τα πιο διαδεδομένα στην Ελλάδα.