Η Ζιζέλ Πελικό αναδείχθηκε σε παγκόσμια ηρωίδα το 2024, μετατρέποντας την τρομακτική προσωπική της ιστορία σε δημόσια μάχη κατά της κουλτούρας του βιασμού. Στις 19 Δεκεμβρίου 2024, ο πρώην σύζυγός της, Ντομινίκ Πελικό, καταδικάστηκε για την οργάνωση δεκάδων βιασμών της από διάφορους άνδρες για σχεδόν μια δεκαετία, μετά από μια δίκη που συγκλόνισε τη Γαλλία και ώθησε τη χώρα να εξετάσει το σύστημα των σεξουαλικών επιθέσεων. Πενήντα άνδρες κρίθηκαν ένοχοι για βιασμό ή σεξουαλική επίθεση εκείνη την ημέρα. Έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου στη νότια Γαλλία, όπου οι βιαστές της καταδικάστηκαν, η Πελικό δήλωσε: «Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά». Αυτή η φράση έγινε σύνθημα που βοήθησε να αλλάξει το αφήγημα  γύρω από τη σεξουαλική βία στη Γαλλία και πέρα από αυτήν.

Καθώς το νέο της βιβλίο με τις αναμνήσεις της, «A Hymn to Life: Shame Has to Change Sides» (Υμνος στη ζωή: Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά), πρόκειται να κυκλοφορήσει την επόμενη εβδομάδα, η 73χρονη Πελικό μίλησε ανοιχτά και αποκάλυψε όσα μέχρι τώρα είχε μοιραστεί μόνο στο δικαστήριο. Την Τετάρτη (11/02), έδωσε την πρώτη της τηλεοπτική συνέντευξη μετά τη δίκη στο δημόσιο κανάλι France 5.

«Η ντροπή κολλάει πάνω σου, κολλάει στο δέρμα σου. Και αυτή η ντροπή είναι διπλή ποινή, είναι ένα μαρτύριο που επιβάλλεις στον εαυτό σου», είπε και πρόσθεσε: «Είπα στον εαυτό μου ότι η καταπολέμηση αυτού του φαινομένου σε ατομικό επίπεδο ήταν και αγώνας για το σύνολο. Είπα ότι αν μπορούσα να το κάνω εγώ, μπορούσαν και άλλοι… Το μήνυμα ελπίδας που στέλνω σε όλα τα θύματα είναι να μην ντρέπονται ποτέ».

Η στιγμή που έμαθε ότι είχε βιαστεί

Σε αποσπάσματα από το βιβλίο περιγράφει το σοκ που υπέστη όταν η αστυνομία την ενημέρωσε για τις πράξεις του πρώην συζύγου της Ντομινίκ, τον οποίο θεωρούσε «υπέροχο άνθρωπο» και με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή της για 50 χρόνια. Λέει ότι ο κόσμος της κατέρρευσε στις 2 Νοεμβρίου 2020, όταν της είπαν για πρώτη φορά ότι ο τότε σύζυγός της την νάρκωνε και τη βίαζε και προσκαλούσε ξένους να τη βιάσουν. Ο Ντομινίκ Πελικό είχε κληθεί από την αστυνομία για ανάκριση, αφού ένας φύλακας ασφαλείας σούπερ μάρκετ τον έπιασε να τραβάει κρυφά φωτογραφίες κάτω από τις φούστες των γυναικών.

Η Ζιζέλ Πελικό τον συνόδευσε στο αστυνομικό τμήμα και δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένη για την έκπληξη που της επιφύλαξε ο αστυνομικός Λωράν Περέ. Αυτός της είπε: «Θα σας δείξω φωτογραφίες και βίντεο που δεν θα σας αρέσουν. Αυτή στη φωτογραφία είστε εσείς». Η Πελικό είπε ότι δεν πίστευε ότι η άψυχη γυναίκα που βρισκόταν στο κρεβάτι ήταν η ίδια. «Δεν αναγνώρισα τα άτομα. Ούτε αυτή τη γυναίκα. Το μάγουλό της ήταν τόσο χαλαρό. Το στόμα της τόσο αδύναμο. Ήταν σαν πάνινη κούκλα», γράφει στο βιβλίο. «Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου σε αυτές τις φωτογραφίες. Είπα: Αυτή δεν είμαι εγώ», είπε για τις εικόνες που της έδειξαν οι ερευνητές. «Τότε φόρεσα τα γυαλιά μου και εκεί ανακάλυψα αυτή την άψυχη γυναίκα με έναν άντρα που δεν γνωρίζει στο κρεβάτι της. Νομίζω ότι ο εγκέφαλός μου αποσυνδέθηκε».

Τα προειδοποιητικά σημάδια

Κοιτώντας πίσω, η Πελικό είπε ότι υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια, αλλά εκείνη την εποχή δεν επέτρεψε στον εαυτό της να τα αντιμετωπίσει. Θυμάται ότι παρατήρησε ένα κίτρινο λεκέ σε ένα παντελόνι λίγο μετά τη μετακόμισή της με τονΝτομινίκ στο χωριό Μαζάν της νότιας Γαλλίας. «Τον ρώτησα αν μου έδινε ναρκωτικά και τότε άρχισε να κλαίει. Ήταν το υποσυνείδητό μου; Δεν ξέρω». Ένα άλλο περιστατικό αφορούσε μια λευκή μπίρα που φάνηκε να αλλάζει χρώμα αφού ο Ντομινίκ πρόσθεσε αυτό που ισχυρίστηκε ότι ήταν σιρόπι μέντας. Όταν εκείνη τον ρώτησε, εκείνος έχυσε το περιεχόμενο στο νεροχύτη. «Τότε δεν έδωσα σημασία», είπε.

Επίσκεψη στον Ντομινίκ Πελικό

Παρά την οδυνηρή δοκιμασία που υπέστη η Πελικό, είπε ότι εξακολουθεί να σκοπεύει να επισκεφθεί τον πρώην σύζυγό της στη φυλακή ως μέρος της «διαδικασίας θεραπείας» της. Κατά τη διάρκεια της δίκης, δεν του μίλησε ποτέ απευθείας, είπε. Τώρα, θέλει να τον κοιτάξει στα μάτια και να τον ρωτήσει: «Γιατί το έκανες αυτό;». Η άποψή της για τον 50χρονο γάμο τους είναι περίπλοκη. Αν και περιέγραψε συναισθήματα προδοσίας και αγανάκτησης, είπε ότι εξακολουθεί να θέλει να κρατήσει τις ευτυχισμένες αναμνήσεις, γιατί είναι το μόνο που της έχει απομείνει από τη ζωή της.

Ρωγμή στη σχέση με τα παιδιά

Η συνέντευξη της Πελικό ήταν μια ευκαιρία για εκείνη να αντιμετωπίσει τις ρωγμές που έχουν δημιουργηθεί στην οικογένειά της μετά τις αποκαλύψεις, σύμφωνα με το CNN. Είπε ότι είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι «μια τραγωδία ενώνει μια οικογένεια». Η σχέση της με την κόρη της Καρολίν βελτιώνεται σιγά-σιγά, αλλά ο γιος της Νταβίντ «χρειάζεται περισσότερο χρόνο», είπε. «Εγώ επέλεξα να ζήσω με τον Πελικό», εξήγησε. «Αυτοί δεν επέλεξαν τον πατέρα τους, οπότε βρίσκονται σε διαφορετική θέση και νομίζω ότι η διαδικασία θα διαρκέσει περισσότερο».

Νέος σύντροφος

Η Πελικό δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα ξαναερωτευόταν, ούτε καν ότι θα το ήθελε. Ωστόσο, το 2023, γνώρισε έναν άντρα που τον αναφέρει μόνο ως Ζαν Λουπ. «Η συνάντησή μας ήταν απίστευτη», είπε. «Γνώρισα αυτόν τον άντρα που έχει επίσης περάσει δύσκολες στιγμές, και αυτό άλλαξε τις ζωές μας».

Η δημοσιοποίηση της ιστορίας της

Στα αποσπάσματα του βιβλίου, σύμφωνα με τον Guardian η Πελικό περιγράφει την απόφασή της να δημοσιοποιήσει την ιστορία της. Είπε ότι αν είχε κρατήσει τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών – όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις – θα είχε προστατεύσει τους θύτες της και θα έμενε μόνη μαζί τους στο δικαστήριο, «όμηρο των βλέμματων, των ψεμάτων, της δειλίας και της περιφρόνησής τους».

«Κανείς δεν θα ήξερε τι μου είχαν κάνει. Κανένας δημοσιογράφος δεν θα ήταν εκεί για να γράψει τα ονόματά τους δίπλα στα εγκλήματά τους… Πάνω απ’ όλα, καμία γυναίκα δεν θα μπορούσε να μπει και να καθίσει στην αίθουσα του δικαστηρίου για να νιώσει λιγότερο μόνη», γράφει στο βιβλίο της. Είπε ότι αν ήταν 20 χρόνια νεότερη «ίσως να μην τολμούσα να αρνηθώ μια κλειστή ακροαματική διαδικασία. Θα φοβόμουν τα βλέμματα. Αυτά τα καταραμένα βλέμματα που μια γυναίκα της γενιάς μου πάντα έπρεπε να αντιμετωπίζει, αυτά τα καταραμένα βλέμματα που σε κάνουν να διστάζεις το πρωί μεταξύ παντελονιού και φορέματος, που σε ακολουθούν ή σε αγνοούν, σε κολακεύουν και σε ντροπιάζουν. Αυτά τα καταραμένα βλέμματα που υποτίθεται ότι σου λένε ποια είσαι, πόσο αξίζεις, και μετά σε εγκαταλείπουν καθώς μεγαλώνεις».