Οι δύο ηγέτες μοιράζονται κοινές πολιτικές θέσεις, καθώς είναι δεξιοί Ατλαντιστές που επιδιώκουν τη μείωση των εντάσεων με τις ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ και ταυτόχρονα διατηρούν επιφυλάξεις απέναντι στον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.

Σύμφωνα με το Politico, η προσέγγιση του Μερτς προς τη Μελόνι δεν είναι τυχαία, αλλά επηρεάζεται και από την ενόχληση του Βερολίνου απέναντι στη Γαλλία, ιδίως μετά τις προσπάθειες του Παρισιού να υπονομεύσει τη συμφωνία Mercosur με τη Νότια Αμερική, που θεωρείται σημαντική για την προώθηση των γερμανικών εξαγωγών. Επιπλέον, η Γερμανία εξετάζει την πιθανότητα αποχώρησης από το κοινό πρόγραμμα κατασκευής μαχητικών αεροσκαφών αξίας 100 δισεκατομμυρίων ευρώ, λόγω διαφωνιών με τη Γαλλία.

Κατά τη διάρκεια της σημερινής συνάντησης, οι Μερτς και Μελόνι αναμένεται να υπογράψουν συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας, ενώ συνολικά 21 κορυφαίοι υπουργοί από τις δύο χώρες θα προχωρήσουν σε περίπου δέκα κοινές συμφωνίες, σύμφωνα με την ιταλική κυβέρνηση.

Μία από τις πιο φιλόδοξες πρωτοβουλίες αφορά τη δημιουργία ενός κοινού σχεδίου δράσης για την ενίσχυση της βιομηχανίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την προώθηση των εξαγωγών, με στόχο την παρουσίαση ενός ενιαίου πακέτου θέσεων στη σύνοδο κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 12 Φεβρουαρίου. Το Βερολίνο και η Ρώμη αυτοχαρακτηρίζονται ως οι κύριες βιομηχανικές δυνάμεις της Ευρώπης, γεγονός που αναμένεται να προκαλέσει αντιδράσεις στο Παρίσι.

Βουλευτής του κόμματος Αδελφοί της Ιταλίας επεσήμανε ότι η συνεργασία των δύο ηγετών είναι λογική, ειδικά ενόψει της επόμενης εκλογικής περιόδου στη Γαλλία και της πιθανής αποχώρησης του Μακρόν από την ευρωπαϊκή σκηνή. Η Μελόνι και ο Μερτς διαθέτουν σταθερές κυβερνήσεις, κάτι που ενισχύει την προοπτική μακροχρόνιας συνεργασίας μεταξύ τους.

Ιδιωτικές δηλώσεις αξιωματούχων από το Βερολίνο εκφράζουν ικανοποίηση για τη συνεργασία με τη Ρώμη, θεωρώντας την Ιταλία αξιόπιστο εταίρο. Όπως σημειώνουν, η Γαλλία εμφανίζεται συχνά περισσότερο «ομιλητική», ενώ η Ιταλία φημίζεται για τον ρεαλισμό της, κάτι που διευκολύνει τη σύγκλιση απόψεων.

Παρά την καλή χημεία, το Politico τονίζει ότι η συμμαχία Μερτς-Μελόνι δεν είναι χωρίς προκλήσεις και διαφορές, χαρακτηρίζοντας τη σχέση τους ως «γάμο συμφέροντος».

Για παράδειγμα, η Μελόνι αρχικά αμφισβήτησε το σχέδιο του Μερτς για αξιοποίηση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων για στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία και προέβαλε αντιρρήσεις στη συμφωνία ΕΕ-Mercosur προκειμένου να εξασφαλίσει οφέλη για τους Ιταλούς αγρότες, πριν τελικά την υποστηρίξει.

Επιπλέον, η Ιταλία παραμένει υπέρ μιας πιο χαλαρής δημοσιονομικής πολιτικής στην ΕΕ, το οποίο την καθιστά φυσικό σύμμαχο της Γαλλίας, ενώ η Γερμανία λειτουργεί ως αυστηρός επιτηρητής των ευρωπαϊκών δαπανών. Ωστόσο, υπήρξε κάποια σύγκλιση, με τη Μελόνι να περιορίζει τις δαπάνες της Ιταλίας και τον Μερτς να υποστηρίζει ιστορική επέκταση των δαπανών για υποδομές και άμυνα, χρηματοδοτούμενων μέσω δανεισμού.

Η στενότερη συνεργασία τους εξηγείται και από τις πολιτικές ανακατατάξεις στο εσωτερικό των δύο χωρών. Η Μελόνι έχει μετατοπίσει το κόμμα της προς το κέντρο, ιδίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, ενώ η άνοδος του ακροδεξιού AfD στη Γερμανία ανάγκασε τον Μερτς να προσαρμόσει τη δεξιά πολιτική γραμμή του σε θέματα μετανάστευσης. Αυτές οι αλλαγές επέτρεψαν τη σύγκλιση των δύο ηγετών σε ζητήματα ασφάλειας, εμπορίου και περιορισμού της μετανάστευσης, καθιστώντας τη Μελόνι έναν σημαντικό στρατηγικό εταίρο για τον Μερτς στην Ευρωπαϊκή σκηνή.