Από τις χώρες του Κόλπου ως το Πακιστάν και την Τουρκία, γείτονες του Ιράν εκφράζουν ανησυχία ότι ενδεχόμενη αμερικανική επίθεση θα «ανοίξει το κουτί της Πανδώρας».
Οι κυβερνήσεις καταγράφουν κινδύνους που εκτείνονται από ευρεία ανάφλεξη στην περιοχή μέχρι κατακόρυφη αύξηση μεταναστευτικών ροών. Σύμμαχοι της Ουάσινγκτον στους κόλπους και το Ομάν φέρονται να ζήτησαν από την κυβέρνηση Τραμπ να αναστείλει τα πλήγματα, σύμφωνα με σαουδαραβική πηγή που επικαλέστηκε το Γαλλικό Πρακτορείο. Το Ιράν, παρά την αποδυνάμωσή του μετά τον δωδεκάήμερο πόλεμο του Ιουνίου 2025, παραμένει ικανό να προκαλέσει αντίποινα που θα πλήξουν γειτονικά κράτη.
Οι κυβερνήσεις του Κόλπου φοβούνται κυρίως ιρανική ανταπόδοση σε κρίσιμες υποδομές. Όπως επισημαίνει ο Pierre Razoux, διευθυντής ερευνών του Fondation méditerranéenne d’études stratégiques (FMES), οι βαλλιστικοί πύραυλοι μέσου βεληνεκούς του Ιράν μπορούν να πλήξουν εργοστάσια αφαλάτωσης θαλασσινού νερού, κόμβους υδρογονανθράκων και θερμοηλεκτρικούς σταθμούς. Χωρίς τέτοιες υποδομές, προειδοποιεί ο Razoux, οι ζεστές και ερημικές αυτές χώρες κινδυνεύουν να καταστούν αβίωτες. Παράλληλα ανησυχία προκαλεί η δυνατότητα δημιουργίας πετρελαϊκής κρίσης, με ενδεχόμενο μπλοκάρισμα των ροών μέσω του Στενού του Ορμούζ, παρατήρηση που αποδίδεται στην ερευνήτρια για τον Κόλπο Cinzia Bianco του European Council of Foreign Relations (ECFR). Επιπλέον ο Razoux προειδοποιεί ότι σε ένα τέτοιο σενάριο η Κίνα, ως μεγάλος αγοραστής πετρελαίου του Κόλπου, θα μπορούσε να επιδιώξει να μειώσει τους δεσμούς της με την περιοχή, πράγμα που θα πρόσθετε γεωοικονομικές προκλήσεις για χώρες που προσπαθούν να επανεξισορροπήσουν τις εμπορικές τους σχέσεις. Οι κυβερνήσεις του Κόλπου έχουν ήδη δεσμευθεί σε κοστοβόρες πολιτικές αναπροσαρμογής, όπως αλλαγή του οικονομικού μοντέλου και μεγάλα έργα υποδομής, καθιστώντας τις επιπτώσεις μιας κρίσης πιο σύνθετες.
Η κλιμάκωση θα μπορούσε επίσης να αναζωπυρώσει ασύμμετρες συγκρούσεις μέσω συμμάχων της Τεχεράνης, όπως οι Χούθι στην Υεμένη και η Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Ο κλονισμός του ιρανικού κράτους θα άνοιγε δρόμους δράσης για ένοπλες ομάδες ή περιφερειακές παρεμβάσεις, με βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις για την Τουρκία και το Πακιστάν. Η Gonul Tol του Middle East Institute υπενθυμίζει ότι σε παρελθοντικές αναταραχές η Τουρκία φοβόταν όξυνση δραστηριότητας κουρδικών οργανώσεων συνδεδεμένων με το PKK.
Η πρώην διπλωμάτης Malleeha Lodhi εκτιμά ότι αμερικανικά πλήγματα «θα είχαν αποσταθεροποιητικές συνέπειες για ολόκληρη την περιοχή», ιδίως για το Πακιστάν, όπου περιοχές εκτός κρατικού ελέγχου κοντά στα σύνορα θα ενίσχυαν ακτιβιστές στην επαρχία του Βαλουτσιστάν. Τέλος, οι γειτονικές χώρες φοβούνται μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών: ο Sinan Ulgen του Carnegie Europe σημειώνει το μέγεθος και την ετερογένεια του Ιράν, με πληθυσμό περίπου 92 εκατομμυρίων, ενώ ο αναλυτής Nikita Smagin προειδοποιεί ότι χώρες προορισμού όπως η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν και η Αρμενία θα δοκιμαζόταν από μια μεγάλη προσφυγική ροή.
Αναλυτές σημειώνουν επίσης ότι η δυνατότητα υποδοχής μεγάλων πληθυσμιακών ροών από τα γειτονικά κράτη είναι περιορισμένη. Ανθρωπιστικές οργανώσεις και υπηρεσίες θα κληθούν να διαχειριστούν αιτούντες άσυλο και προσφυγικές ανάγκες, με άμεσες απαιτήσεις σε στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και ασφάλεια.
