Αυτές οι εξελίξεις συνέβησαν τόσο απότομα που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε αναδιάρθρωση των σχέσεων ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.

Η Ρωσία δεν είναι σε θέση να αποκομίσει άμεσα κέρδη από την αναταραχή στις αγορές ενέργειας, αλλά είναι πρόθυμη να διεκδικήσει έναν ρόλο στις επερχόμενες ανακατατάξεις, οι οποίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν το «μεγάλο παιχνίδι» του Κόλπου. Τα αρχικά περιγράμματα αυτών των γεωπολιτικών μετατοπίσεων μπορούν να εντοπιστούν στις προσπάθειες του Πακιστάν να γίνει βασικός διαμεσολαβητής προωθώντας ένα ειρηνευτικό σχέδιο με την Κίνα και στις προσπάθειες του Ηνωμένου Βασιλείου να δημιουργήσει έναν συνασπισμό για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.

Απομόνωση

Η Ρωσία δεν συμμετέχει σε καμία από τις δύο πρωτοβουλίες και η προσφορά του Βλαντιμίρ Πούτιν να διευκολύνει τις επικοινωνίες μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν απορρίφθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος συμβούλευσε το Κρεμλίνο να επικεντρωθεί στον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το αδιέξοδο στην Ουκρανία διαβρώνει τη διεθνή θέση της Ρωσίας και την ικανότητά της να συμμετέχει στον ταχέως εξελισσόμενο μετασχηματισμό του παγκόσμιου συστήματος. Το επίσημο αφήγημα του Κρεμλίνου είναι ότι τα ρωσικά στρατεύματα συνεχίζουν την πορεία προς τη νίκη.

Η πραγματικότητα στα πεδία των μαχών, ωστόσο, είναι πολύ διαφορετική. Τους τελευταίους δύο μήνες, οι ουκρανικές αντεπιθέσεις έχουν οδηγήσει σε καθαρές εδαφικές απώλειες για τη Ρωσία. Ο Πούτιν έχει σταματήσει να επισκέπτεται το στρατιωτικό αρχηγείο, όπως έκανε στις αρχές του έτους, και οι εντάσεις μεταξύ της αυλής του και της ανώτατης στρατιωτικής διοίκησης, που ανησυχεί για την αυξανόμενη έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, αυξάνονται.

Οι ρωσικές επιθέσεις μεγάλων αποστάσεων στην Ουκρανία συνεχίζουν να ακολουθούν το μοτίβο μίας μαζικής επίθεσης την εβδομάδα με χαμηλότερου όγκου ανησυχητικές καθημερινές επιδρομές. Αυτή η πρακτική, όμως, δεν δίνει απάντηση στο επικείμενο ερώτημα της σκοπιμότητας των φιλόδοξων πολεμικών στόχων, το οποίο θέτουν ακόμη και Ρώσοι σχολιαστές.

Οι ειδικοί στη Μόσχα είναι πρόθυμοι να εξετάσουν κάθε νέα ρωγμή στις διατλαντικές σχέσεις που προκαλείται από τους δύο πολέμους φθοράς σε Ουκρανία και Ιράν, αλλά παραμένουν μουδιασμένοι από την προφανή έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου. Η Κίνα χαράσσει προσεκτική πορεία στον Κόλπο και θεωρεί χρήσιμες κοινές κινήσεις με τη Ρωσία μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως το μπλοκάρισμα του ψηφίσματος που ετοίμασε το Μπαχρέιν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για το βίαιο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.

Οι εισαγωγές πετρελαίου από τη Ρωσία βοηθούν την Κίνα να ελαχιστοποιήσει το κόστος του σοκ που προκλήθηκε από τον πόλεμο στην παγκόσμια αγορά ενέργειας. Εντούτοις, το βάθος της οικονομικής κρίσης στη Ρωσία δεν αποτελεί μυστικό για τους Κινέζους ειδικούς.

Αποδυνάμωση

Ακόμη και η κυρίαρχη γνώμη της Μόσχας υποδηλώνει ότι το οικονομικό μοντέλο ιεράρχησης των δαπανών που σχετίζονται με τον πόλεμο εις βάρος του τομέα πετρελαίου και φυσικού αερίου και των κοινωνικών προγραμμάτων είναι μη βιώσιμο. Αυτή η αποδυνάμωση της οικονομικής ισχύος καθιστά άσχετες όλες τις προφάσεις για τον ρόλο ενός σημαντικού παράγοντα επιρροής στη διαμόρφωση μίας νέας παγκόσμιας τάξης.

ΧΑΝΕΙ ΣΕ ΕΠΙΡΡΟΗ

Οι υπόλοιποι «παίκτες» βλέπουν ως ηττημένο τον Βλαντιμίρ Πούτιν

Η τηλεφωνική διπλωματία του Βλαντιμίρ Πούτιν έρχεται σε αντίθεση με την προφανή απροθυμία του Ρώσου προέδρου να ταξιδέψει, ακόμη και εντός της χώρας, και με τις αξιοσημείωτα μειωμένες δημόσιες εμφανίσεις του. Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι βρίσκεται στο ίδιο πολιτικό μήκος κύματος με τα αυταρχικά καθεστώτα των κρατών του Κόλπου, αλλά αυτά τον βλέπουν ολοένα και περισσότερο ως έναν ηττημένο, που δεν μπορεί να απεγκλωβίσει τη χώρα του από τον άκαρπο πόλεμο στην Ουκρανία.

Την ίδια στιγμή, η Κίνα τοποθετείται ως σημαντικός εμπλεκόμενος παράγοντας στο εξελισσόμενο «μεγάλο παιχνίδι» του Κόλπου και άλλοι εξωτερικοί παράγοντες, όπως η Ινδία, η Τουρκία και η Ευρωπαϊκή Ενωση, αξιολογούν το εύρος των επενδύσεών τους στην αναδιάρθρωση των οικονομικών ροών και των δεσμών ασφαλείας, ενώ η Ρωσία έχει χάσει όλους τους παραδοσιακούς μοχλούς επιρροής.

Η μεγαλύτερη ελπίδα του Ρώσου προέδρου για τη διατήρηση ενός ελάχιστου σεβασμού στην περιοχή που μαστίζεται από τον πόλεμο είναι η επικοινωνία του με τον Αμερικανό ομόλογό του, όμως πρακτικά η ουσία αυτού του κυμαινόμενου διαλόγου έχει εξαλειφθεί.