Από τον εκλογικό θρίαμβο στο πολιτικό αδιέξοδο: Πώς ο Στάρμερ λύγισε κάτω από το βάρος της εξουσίας

Λίγοι θα τον περιέγραφαν ως δραματικό άνθρωπο, αλλά η πολιτική καριέρα του Κιρ Στάρμερ είχε μια σχεδόν σαιξπηρική τροχιά: Χρειάστηκε 11 χρόνια για να μπει στο κοινοβούλιο, να οδηγήσει τους Εργατικούς σε μια εκλογική νίκη που πολλοί θεωρούσαν αδύνατη και στη συνέχεια, μέσα στα τελευταία δύο χρόνια, να τα γκρεμίσει όλα.

Η πτώση του είναι αντανάκλαση μιας πρωτοφανούς εποχής, κατά την οποία η εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων κατακερματίστηκε, η ηγεμονία των δύο κομμάτων διασπάστηκε σε πέντε, και για πρώτη φορά στην ιστορία οι Εργατικοί αντιμετώπισαν μια συγκροτημένη απειλή, τόσο στα αριστερά, όσο και στα δεξιά τους.

Ίσως κανείς να μην μπορούσε να οδηγήσει το κόμμα μέσα από όλο αυτό. Αλλά ακόμα και οι πιο στενοί σύμμαχοι και υποστηρικτές του Στάρμερ θα δεχτούν ότι έφταιγε σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος. Κανένας σύγχρονος πρωθυπουργός δεν φαινόταν τόσο κατάλληλος για τη δουλειά στα χαρτιά και δεν υπήρξε τόσο θεμελιωδώς ανίκανος στην πράξη.

«Ο Στάρμερ δεν ήξερε τι έκανε με τρεις τρόπους», δήλωσε στον Guardian ο Άντονι Σέλντον, ο ιστορικός που έχει γράψει βιογραφίες για κάθε πρωθυπουργό από τον Τζον Μέιτζορ μέχρι τον Ρίσι Σούνακ. «Πρώτον, δεν κατάλαβε ποτέ ποια ήταν η δουλειά – τι κάνει ο πρωθυπουργός; Δεύτερον, δεν ήξερε ποτέ τι ήθελε να κάνει, προπάντων στην οικονομική πολιτική. Και τρίτον, δεν ήξερε ποιους να διορίσει. Όταν συμβαίνουν αυτά τα τρία πράγματα, δεν πρόκειται ποτέ να πετύχει. Είναι απλώς θέμα χρόνου το πότε θα διαλυθούν τα πάντα».

Ως σύνοψη, αυτό μπορεί να ακούγεται σκληρό. Είναι όμως δύσκολο να αντιταχθεί κανείς στη γενικότερη αίσθηση ενός πολιτικού που ήταν ικανός να κερδίσει την ηγεσία των Εργατικών και στη συνέχεια να οδηγήσει το κόμμα στη νίκη, προτού «παγώσει» μπροστά στις αμέτρητες επιλογές της εξουσίας, κρυβόμενος πίσω από ένα διαρκώς διευρυνόμενο λεξιλόγιο «αποστολών», «στόχων» και «σχεδίων αλλαγής».

Αυτό το χάσμα μεταξύ της προεκλογικής εκστρατείας και της διακυβέρνησης παρατηρήθηκε, με ανησυχία, από ορισμένους που δούλευαν άμεσα με τον Στάρμερ τις τελευταίες ημέρες πριν από τον εκλογικό θρίαμβο των Εργατικών τον Ιούλιο του 2024 – μια σαρωτική νίκη σε έδρες, αν όχι σε ποσοστό ψήφων.

Ένα στέλεχος θυμήθηκε να ρωτάει γιατί δεν είχαν δει ακόμα ένα σχέδιο διακυβέρνησης, για να λάβει την απάντηση ότι δεν φαινόταν να υπάρχει κάποιο. «Μετά τη νίκη περιμέναμε κάποιου είδους καταιγισμό σημαντικών πολιτικών μέτρων. Αντίθετα, είχαμε απλώς τον πρωθυπουργό να γυρίζει και να συναντά δημάρχους σε μια περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πολλοί άνθρωποι έλεγαν: “Δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό. Δεν ασκείται έτσι η πολιτική”».

Τα λάθη στην επιλογή προσώπων και η έλλειψη προετοιμασίας

Ορισμένοι επιρρίπτουν μέρος της ευθύνης για αυτό το αποτυχημένο ξεκίνημα στη Σου Γκρέι, την έμπειρη δημόσια υπάλληλο που ήταν προσωπάρχης του Στάρμερ – άλλο ένα παράδειγμα ενός εξαιρετικά ικανού ανθρώπου σε λάθος θέση για τα ταλέντα του.

Άλλοι λένε ότι το σφάλμα ήταν περισσότερο του Στάρμερ, επειδή απέτυχε να προσαρμόσει την προσέγγισή του από αρχηγός της αντιπολίτευσης που προσπαθούσε να ανασυγκροτήσει ένα κόμμα μετά τις καταστροφικές εκλογές του 2019, σε έναν αναπόφευκτο εν αναμονή πρωθυπουργό, πράγμα που σήμαινε ότι έφτασε στην Ντάουνινγκ Στριτ χωρίς σχέδιο.

Ο Ντέιβιντ Ράνσιμαν, πολιτικός επιστήμονας και συγγραφέας, δήλωσε ότι «ο Στάρμερ πίστευε ότι αντιμετώπιζε έναν ανηφορικό αγώνα και ότι το πραγματικό καθήκον ήταν η πειθαρχία και απλώς η μεγιστοποίηση των κερδών από τις επόμενες εκλογές. Αλλά στην πραγματικότητα, από τα μισά περίπου εκείνης της κοινοβουλευτικής περιόδου –ουσιαστικά από τη στιγμή που η Λιζ Τρας διόρισε τον Κουάσι Κουάρτενγκ ως υπουργό Οικονομικών– οι Εργατικοί επρόκειτο να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές, ό,τι κι αν συνέβαινε. Είχαν δύο χρόνια για να προετοιμαστούν και δεν προετοιμάστηκαν».

Η Γκρέι αντικαταστάθηκε σύντομα από τον Μόργκαν ΜακΣουίνι, ο οποίος είχε καθοδηγήσει την απροσδόκητα γρήγορη αναγέννηση των Εργατικών μετά τον Τζέρεμι Κόρμπιν, αλλά ήταν εξίσου ακατάλληλος για τον ρόλο, και του οποίου η κύρια κληρονομιά ήταν ο καταστροφικός διορισμός του Πίτερ Μάντελσον ως πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον.

Αν και ο Στάρμερ είναι προφανώς ένας διαφορετικός πολιτικός από τον Μπόρις Τζόνσον, οι δύο τους μοιράζονται ομοιότητες, ιδίως τις επαναλαμβανόμενες και άκαρπες αλλαγές στις ηγετικές τους ομάδες, τις οποίες ακολουθούσε η σταδιακή συνειδητοποίηση ότι το πρόβλημα στην πραγματικότητα δεν ήταν οι σύμβουλοι, αλλά ο άνθρωπος στο κέντρο.

Σε άλλη μια αντήχηση της εποχής Τζόνσον, τα έγγραφα από τον διορισμό του Μάντελσον έδειχναν τον Στάρμερ περισσότερο ως διακοσμητικό αρχηγό παρά ως αφεντικό, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται αλλού και τον πρωθυπουργό να λειτουργεί ως ο άνθρωπος που απλώς έβαζε την τελική υπογραφή.

Ένας αξιωματούχος των Εργατικών λέει ότι ο Στάρμερ ήταν πάντα πρόθυμος να μεταβιβάζει σημαντική εξουσία και περιθώρια ελιγμών σε έμπιστους συμβούλους, μια τάση που του βγήκε σε καλό όταν ήταν επικεφαλής της Εισαγγελίας του Κράτους (CPS) και στη συνέχεια ως αρχηγός της αντιπολίτευσης.

Και πρόσθεσε: «Αλλά η κυβέρνηση είναι διαφορετική, και αυτό το σύστημα δεν λειτούργησε. Γίνεται πολύ δύσκολο να υπάρξει συνέπεια, επειδή καταλήγεις με διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις, με αρκετά μεγάλη εξουσία και χωρίς κανέναν πραγματικό λόγο να ευθυγραμμιστούν γύρω από ένα κοινό όραμα».

Άλλοι διαφωνούν. Ένας σύμμαχος που εργάστηκε πολύ στενά με τον Στάρμερ ως πρωθυπουργό τον περιέγραψε όχι μόνο ως εργατικό αλλά και ως αποτελεσματικό, λέγοντας πως «δεν είναι Ομπάμα στις επικοινωνιακές του ικανότητες, αλλά σχεδόν κανείς δεν είναι. Είχε όμως πολλά άλλα ταλέντα για τη δουλειά, τα περισσότερα από τα οποία το κοινό δεν είδε ποτέ. Αν θέλετε μια επικοινωνιακή ιδιοφυΐα σε συνδυασμό με όλα αυτά, μπορεί να περιμένετε για πολύ καιρό».

Η έλλειψη ιδεολογικού πυρήνα

Μεγάλο μέρος του έργου του Στάρμερ, είπε ο σύμμαχος, βασιζόταν στην κεντρική του πίστη στη δικαιοσύνη. Άλλοι, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι ένας βασικός λόγος για την αποτυχία του ήταν η έλλειψη ενός εμφανούς πολιτικού συστήματος αξιών.

«Μια βασική φιλοσοφία είναι αυτό που σε κρατάει ενωμένο όταν τα πάντα καταρρέουν», δήλωσε ο Ράνσιμαν. «Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν το πρότυπο σε αυτό. Όμως, στον Στάρμερ, δεν μπόρεσα να το διακρίνω, και τελικά δεν φάνηκε ποτέ. Αν ο λόγος για τον οποίο βρίσκεσαι στην κυβέρνηση είναι το “Είμαστε πιο ικανοί από τους άλλους”, αυτό δεν λειτουργεί όταν τα πράγματα ζορίσουν».

Με έναν βασικό τρόπο, ο Στάρμερ είναι αρκετά διαφορετικός από τους τέσσερις ενοίκους της Ντάουνινγκ Στριτ μετά το Brexit υπό τους Τόρις. Η Τερέζα Μέι, ο Τζόνσον, η Τρας και ο Ρίσι Σούνακ ήταν όλοι κάπως ασυνήθιστοι χαρακτήρες – είτε αμήχανοι, οριακά μισάνθρωποι, μονοκόμματοι σε βαθμό παραξενιάς, είτε απόμακροι και γκρινιάρηδες.

Αντίθετα, όλοι όσοι γνωρίζουν τον Στάρμερ μιλούν για τη θεμελιώδη κανονικότητά του –με το μικροαστικό προαστιακό του υπόβαθρο και την αγάπη του για το ποδόσφαιρο και την παμπ, θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί για τις ανάγκες μιας ομάδας εστίασης (focus group)– καθώς και για την κοινωνικότητά του και το πλούσιο δίκτυο φίλων του, πολλοί από τους οποίους βρίσκονται εκτός πολιτικής.

Αποτελεί πηγή έντονης απογοήτευσης για σχεδόν όλους όσους έχουν εργαστεί με τον Στάρμερ το γεγονός ότι, παρά ταύτα, η δημόσια φήμη του είναι ενός ανθρώπου όχι μόνο βαρετού και ρομποτικού, αλλά και αποκομμένου από την πραγματικότητα και –λόγω του τίτλου του ιππότη που του απονεμήθηκε για το έργο του στο CPS– πολύ πιθανόν και αρκετά αριστοκράτη.

Φίλοι και συνάδελφοι εκφράζουν τακτικά την απορία τους για το πώς ο άνθρωπος που γνωρίζουν ως ανοιχτό, στοχαστικό και συχνά αστείο στην ιδιωτική του ζωή, φαίνεται να «παγώνει» κάθε φορά που εμφανίζεται ένα μικρόφωνο ή μια κάμερα, παρά τα χρόνια ελπιδοφόρας προετοιμασίας από επικοινωνιολόγους.

Η άνοδος και η σκληρότητα

Ο Στάρμερ ήταν πάντα ένας μάλλον περίεργος πολιτικός. Ήταν ήδη 52 ετών όταν μπήκε στο κοινοβούλιο, αλλά με μια τόσο λαμπρή καριέρα θεωρήθηκε αμέσως ως μελλοντικός ηγέτης. Χρειάστηκαν λίγοι μήνες για να φτάσει στα έδρανα της ηγεσίας και λίγο μετά στο σκιώδες υπουργικό συμβούλιο.

Αυτό έγινε, φυσικά, υπό τον Κόρμπιν, μια σκληρή εμπειρία που ο Στάρμερ θυμήθηκε αργότερα σαν να έπαιζε σε μια ποδοσφαιρική ομάδα καταδικασμένη σε υποβιβασμό: Έκανες το καλύτερο δυνατό, αλλά η πραγματικότητα ήταν αδύνατο να αποφευχθεί. Σκέφτηκε να παραιτηθεί αρκετές φορές, αλλά ένιωθε ότι το χαρτοφυλάκιό του για το Brexit ήταν πολύ σημαντικό για να το εγκαταλείψει.

Όταν ο Κόρμπιν παραιτήθηκε μετά την καταστροφική εκλογική ήττα του 2019, ο Στάρμερ δεν ήταν αρχικά το φαβορί, με τους παρατηρητές να υποθέτουν ότι τα μέλη των Εργατικών θα παρέμεναν στην αριστερά και θα επέλεγαν τη Ρεμπέκα Λονγκ-Μπέιλι.

Όμως, ο συνδυασμός μιας εξαιρετικά οργανωμένης εκστρατείας και των διαβόητων πλέον 10 πολιτικών δεσμεύσεων του Στάρμερ, οι οποίες περιλάμβαναν αριστερόστροφες ιδέες όπως η κρατικοποίηση των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και η κατάργηση των διδάκτρων για τους φοιτητές, τον βοήθησαν να κερδίσει με ευκολία. Και εδώ άρχισε αυτό που κάποιοι θα έβλεπαν ως τη χρυσή φάση της πολιτικής του καριέρας, αν και μια φάση στην οποία οι σπόροι της πτώσης του ήταν ήδη ορατοί.

Οι περισσότεροι στους Εργατικούς υπέθεταν ότι ο Στάρμερ ήταν ένας Νιλ Κίνοκ ή ένας Τζον Σμιθ, κάποιος που θα έκανε τη σκληρή δουλειά της ανάκαμψης ενός ετοιμοθάνατου και τοξικού κόμματος, αλλά δεν θα έφτανε ποτέ στην εξουσία. Και για ένα διάστημα αυτό φαινόταν εξαιρετικά πιθανό.

Λίγο περισσότερο από έναν χρόνο μετά την ανάληψη της ηγεσίας, ο Στάρμερ σκέφτηκε για λίγο να παραιτηθεί, όταν το Συντηρητικό Κόμμα του Τζόνσον, ενισχυμένο από το «άλμα των εμβολίων» του Covid, πήρε την εξαιρετικά ασφαλή για τους Εργατικούς έδρα του Χάρτλπουλ σε μια επαναληπτική εκλογή. Η διαφορά στις εθνικές δημοσκοπήσεις, την οποία ο Στάρμερ είχε μειώσει με κόπο, διευρύνθηκε ξαφνικά και πάλι σε ένα προβάδισμα σχεδόν 20 μονάδων για τους Τόρις.

Όμως η τύχη έμελλε να είναι με το μέρος του Στάρμερ. Ο Τζόνσον αυτοκαταστράφηκε, προτού η Τρας διαλύσει το όνομα των Συντηρητικών πέρα από τις περιορισμένες προσπάθειες αποκατάστασης του Σούνακ. Όπως ακριβώς οι συνθήκες των εκλογών του 2019 θα μπορούσαν να έχουν σχεδιαστεί για να ωφελήσουν τον Τζόνσον, έτσι έγινε και το 2024 για τους Εργατικούς.

Ο Στάρμερ είχε παρ’ όλα αυτά προετοιμάσει το κόμμα του με μια σκληρότητα γνωστή σε κάποιους –συμπεριλαμβανομένων πρώην συναδέλφων του που βρέθηκαν στο στόχαστρο– αλλά εκπληκτική για άλλους, με πιο δημόσιο τρόπο καθώς προσπαθούσε να απαλλάξει τους Εργατικούς από τον αντισημιτισμό και τη δημόσια αίσθηση ότι αυτός ήταν ανεκτός υπό τον Κόρμπιν.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες από την ανάληψη της ηγεσίας, απέπεμψε τη Λονγκ-Μπέιλι από το σκιώδες υπουργικό του συμβούλιο εξαιτίας ενός αναδημοσιευμένου tweet. Λίγους μήνες αργότερα, ο Κόρμπιν έχασε την κομματική ιδιότητα. Εκατοντάδες μέλη τέθηκαν σε διαθεσιμότητα ή διαγράφηκαν.

Υπό την καθοδήγηση του ΜακΣουίνι, ο οποίος μετακινήθηκε από το αμφιλεγόμενο think tank Labour Together στο τιμόνι της προεκλογικής εκστρατείας του Στάρμερ και στη συνέχεια ανέλαβε τον σχεδιασμό των εκλογών, το κόμμα απομακρύνθηκε οριστικά από τον αριστερό λαϊκισμό του Κόρμπιν, και οι 10 δεσμεύσεις ξεχάστηκαν σε μεγάλο βαθμό.

Ως τρόπος αναδιαμόρφωσης ενός κόμματος, ήταν αναμφίβολα αποτελεσματικός. Αλλά ο ζήλος με τον οποίο ο ΜακΣουίνι και οι σύμμαχοί του εκκαθάρισαν, υποβάθμισαν, περιθωριοποίησαν ή με άλλον τρόπο υποτίμησαν όσους βρίσκονταν στην αριστερά πτέρυγα των Εργατικών –«χτυπώντας χίπηδες» όπως λέει η πολιτική αργκό– άφησε αναμφίβολα τον Στάρμερ με μια μερικές φορές πιο ρηχή εξουσία.

Αυτή η αμείλικτη επικέντρωση στην προεκλογική εκστρατεία βοήθησε επίσης, όπως αποδείχθηκε, στη διαδικασία δημιουργίας ενός κόμματος που ήταν αποφασισμένο να κερδίσει την εξουσία, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα ξεκάθαρο για το τι θα την έκανε.

Η κυβερνητική αποτυχία και η κατάρρευση

Αυτό είναι μια μικρή υπεραπλούστευση. Οι Εργατικοί του Στάρμερ έχουν εφαρμόσει ορισμένες αρκετά ριζοσπαστικές και προγραμματισμένες πολιτικές ιδέες, για παράδειγμα τις βελτιώσεις στα δικαιώματα των εργαζομένων και των ενοικιαστών, καθώς και ορισμένες προοδευτικές αλλαγές που αποφασίστηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας τους, όπως η κατάργηση του ορίου επιδομάτων για δύο παιδιά.

Όμως, σχεδόν από την πρώτη εβδομάδα, η κυβέρνηση μαστιζόταν από αυτογκόλ, ξεκινώντας με μια επιζήμια διαμάχη για προεκλογικά δώρα και δωρεές και συνεχίζοντας με μια σειρά από πολιτικά ατοπήματα και… κωλοτούμπες, ιδίως όσον αφορά τις αλλαγές στην πρόνοια και την περικοπή του επιδόματος καυσίμων για τους συνταξιούχους.

Υπήρξαν επίσης αποτυχίες στις προσπάθειες αντιμετώπισης του κόμματος Reform UK, με σκληρή γλώσσα για τη μετανάστευση που κορυφώθηκε με την αναφορά του Στάρμερ σε ένα «νησί ξένων», μια προφανώς τυχαία αντήχηση του Ένοκ Πάουελ. Ενώ αυτό ελάχιστα εμπόδισε το κόμμα του Νάιτζελ Φαράζ, αυξανόμενος αριθμός ψηφοφόρων μετακινήθηκε προς τους Πράσινους, νιώθοντας ότι οι Εργατικοί δεν τους ήθελαν.

Αν το Χάρτλπουλ ήταν μια ένδειξη των πρώτων δυσκολιών του Στάρμερ, μια άλλη επαναληπτική εκλογή, τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, έδειξε πόσο χαμηλά είχε πέσει και πάλι το κόμμα του, με τους Πράσινους να ανατρέπουν μια πλειοψηφία 13.000 ψήφων των Εργατικών στο Γκόρτον και Ντέντον του Μάντσεστερ.

Κάποια πράγματα δεν ήταν λάθος του Στάρμερ. Δεν θα επέλεγε την επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, πόσο μάλλον την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν που επέφερε απροσδόκητο πλήγμα σε μια οικονομία που έδειχνε σημάδια ζωής.

Την ίδια στιγμή, ο χειρισμός του Τραμπ και της ευαίσθητης παγκόσμιας κατάστασης είναι ένας από τους λίγους τομείς όπου ο Στάρμερ απέδωσε προφανώς καλά και κέρδισε τα εύσημα. Κέρδισε πρώτα τη συμπάθεια του Τραμπ –το πώς το έκανε, ομολόγησε ο Στάρμερ κατ’ ιδίαν, ήταν μυστήριο ακόμα και για τον ίδιο– προτού αντιμετωπίσει τις προσβολές με αξιοπρέπεια.

Όμως, παρ’ όλο που οι βουλευτές των Εργατικών μπορούσαν να επικαλεστούν τέτοιες επιτυχίες, ή την εντιμότητα και την εργατικότητα του Στάρμερ, οι αριθμοί έγιναν αμείλικτοι. Οι Εργατικοί συγκέντρωναν ποσοστά ακόμα και 17%, μερικές φορές στην τέταρτη θέση. Τα προσωπικά ποσοστά δημοτικότητας του Στάρμερ ήταν τόσο τρομερά που μόνο η Τρας τον έσωσε από το να γίνει ο πιο μη δημοφιλής πρωθυπουργός στη σύγχρονη ιστορία των δημοσκοπήσεων. Οι περιγραφές των focus groups περιλάμβαναν λέξεις όπως «μέδουσα» και «χαλάκι πόρτας».

Έχουν περάσει λιγότερα από δύο χρόνια από τότε που ο χαλαρός, γεμάτος ενέργεια πρωθυπουργός έδωσε την πρώτη του συνέντευξη Τύπου στην Ντάουνινγκ Στριτ μετά τις εκλογές, αστειευόμενος ότι ακόμα χανόταν στον νέο του χώρο εργασίας και υποσχόμενος πλήθος πολιτικών μέτρων.

Οι Εργατικοί σχεδίαζαν επί μήνες, υποσχέθηκε, χρησιμοποιώντας τη φράση «θα πιάσουμε αμέσως δουλειά με γερά πατήματα» τρεις φορές μέσα σε ένα λεπτό. Αν υπήρξε ποτέ, στην πραγματικότητα, ένα συγκροτημένο σχέδιο διακυβέρνησης, αυτό διαλύθηκε σχεδόν με την πρώτη επαφή με την πραγματικότητα.

Το βαθύτατα πληγωμένο κόμμα που ανασυγκροτήθηκε με τόσο κόπο θα πρέπει να ξεκινήσει και πάλι από την αρχή. Ο «Σταρμερισμός», αν υπήρξε ποτέ, θα ταφεί γρήγορα και οριστικά. Με το εγχείρημά του να φτάνει στο τέλος του και τον Άντι Μπέρναμ να περιμένει στο παρασκήνιο, ο Στάρμερ φαίνεται πιθανό να μείνει στη μνήμη, υποστηρίζει ο Ράνσιμαν, ως κάποιος που λυγίζει κάτω από το βάρος μιας τεράστιας πλειοψηφίας την οποία δεν έμαθε ποτέ πώς να χρησιμοποιεί, και ο οποίος δεν έκανε ποτέ σωστά τη μετάβαση από το να είναι ένας καλός αρχηγός της αντιπολίτευσης στην Ντάουνινγκ Στριτ.

«Νομίζω ότι αυτό που πραγματικά θα ξεχωρίζει, αυτό που κάνει την πρωθυπουργία του διαφορετική από όλες τις άλλες, είναι η αναντιστοιχία μεταξύ του μεγέθους της εξουσίας και της νομιμότητας που θα έπρεπε να προσδίδει μια συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και της πλήρους απουσίας πραγματικής εξουσίας και νομιμότητας στην πράξη», δήλωσε ο Ράνσιμαν. «Η πλειοψηφία ήταν σχεδόν κατάρα γι’ αυτόν. Νομίζω ότι θα είχε μια πιο επιτυχημένη πρωθυπουργία με μια μικρότερη πλειοψηφία».

Σύμφωνα με τον Σέλντον, ο Στάρμερ θα μείνει στη μνήμη ως ο τέταρτος πρωθυπουργός των Εργατικών μετά τον Άτλι, τον Ουίλσον και τον Μπλερ που κέρδισε εκλογές με σαρωτική πλειοψηφία, αλλά ο πρώτος που δεν έκανε σχεδόν τίποτα με αυτήν. Όπως είπε: «Είναι αυτή η έντιμη, εργατική, σοβαρή προσωπικότητα, που θα μπορούσε να τα καταφέρει – αλλά κρίσιμα, μοιραία, δεν είχε την ικανότητα να μάθει πώς να κάνει τη δουλειά».