Για αρκετές δεκαετίες, η ισραηλινή αμυντική στρατηγική βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην υπεροχή των μυστικών υπηρεσιών, στη τεχνολογική υπεροχή και την υπολογιζόμενη ανοχή για τριβές χαμηλής έντασης κατά μήκος των συνόρων υπό την προϋπόθεση ότι οι επιτιθέμενοι θα αποθαρρύνονταν από τη στρατιωτική δυναμική του Ισραήλ. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου από την εξτρεμιστική Χαμάς τα άλλαξαν όλα.
Σήμερα, η Ισραηλινή στρατηγική προσδίδει έμφαση σε μια άνευ προηγουμένου υποστήριξη στις φυσικές συνοριακές ζώνες ασφαλείας που έχουν σχεδιαστεί για να διαχωρίζουν τους άμαχους πληθυσμούς από τις μελλοντικές απειλές -είτε η Χαμάς στη Γάζα, είτε η Σιιτική Λιβανέζικη Χεζμπολάχ
Αυτές οι ζώνες ασφαλείας μπορούν να αποσυρθούν μόνο εάν και όταν υπάρχουν μηδενικές συνοριακές και εμφανείς απειλές Οι Ισραηλινές μονομερείς αποδεσμεύσεις στρατιωτικών δυνάμεων από τη Λωρίδα της Γάζας το 2005 και το Νότιο Λίβανο/γραμμή Λιτάνι το 2000 εκτιμώνται ότι προκάλεσαν σοβαρές επιπτώσεις στο Ισραήλ.
Αυτή η μορφή ασφάλειας και ενισχυμένης προληπτικής συμβατικής παρουσίας έχει αναπόφευκτα διασταυρωθεί με την πολυκομματικά εσωτερική πολιτική, στην οποία εντάσσεται η γνωστή ιδέα για ένα «Μεγάλο Ισραήλ» που επίμονα καλλιεργούν γνωστοί ακραίοι , εθνικιστικοί κύκλοι.
Μια εμφανέστατη προειδοποίηση αποτελεί η εξτρεμιστική παρουσία στη Δυτική Όχθη.
Πρώτο: Η περίοδος των «διαχειριστικών» συγκρούσεων και της ανοχής των διαφόρων προκλήσεων χαμηλής έντασης έχει τελειώσει. Στο εξής κάθε παραβίαση της ισραηλινής κυριαρχίας ή κινδύνου ασφαλείας πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα και συντριπτικά για να αποκατασταθεί αμέσως η αποτροπή και να εξουδετερώσει τις αναδυόμενες ασύμμετρες, μη-γραμμικές, συμβατικές απειλές .
Διαβάστε Επίσης
Δεύτερο: Ο πόλεμος έχει εμφυσήσει μια βαθιά απογοήτευση στο Ισραήλ. αναφορικά με τη στάση της διεθνούς κοινότητας.Η κοινή γνώμη στο Ισραήλ υποστηρίζει ότι ο διεθνής παράγοντας ειναι αντίθετος με τα εθνικά συμφέροντα της χώρας και ότι οι διάφορες συμμαχίες δεν καλύπτουν την ασφάλεια του κράτους.Επίσης δεν πιστεύουν στις διεθνείς εγγυήσεις από τρίτους.
Το διεθνές δίκαιο, τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, οι κυρώσεις και οι δυτικές επιπλήξεις προεξοφλούνται όλο και περισσότερο ως δευτερεύοντα απέναντι στις επιχειρησιακές επιταγές.Εξακολουθούν να υπάρχουν μόνο δύο κρίσιμες εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα. Η πρώτη είναι οι ΗΠΑ (παρά τα προβλήματα και διαφορές για την περιφερειακή ασφάλεια ) και η δεύτερη είναι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα: ως κορυφαίος περιφερειακός εταίρος και υπογράφων στις Συμφωνίες του Αβραάμ με τις διμερείς τους σχέσεις να έχουν αναβαθμιστεί αρκετά.
Τρίτο: Σε ένα περιβάλλον όπου η παραδοσιακή διπλωματία έχει υποχωρήσει συγκριτικά απέναντι στην προβολή της εξουσίας, η αμυντική βιομηχανία οι νέες τεχνολογίες, ο προηγμένος οπλισμός και οι ισχυρές μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ έχουν γίνει τα πιο ισχυρά μέσα εξωτερικής πολιτικής.
Αναβαθμισμένη και ενσωματωμένη είναι και η τιμωρητική δυναμική απέναντι στους εχθρούς της χώρας κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στις στοχευμένες δολοφονίες κατά των διαφόρων υψηλόβαθμων στελεχών του Ιρανικού καθεστώτος, της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και της Ισλαμικής τζιχαντ.
Όλα τα παραπάνω είναι ευρύτατου φάσματος πολυδιάστατες προκλήσεις για την όποια Ισραηλινή κυβέρνηση προέλθει από τις εκλογές.
