Εκλογές στο Ισραήλ: Ο Νετανιάχου ανέβασε εικόνα AI με πυρηνικό πλήγμα στο Τελ Αβίβ

Δύο ημέρες πριν από τις εκλογές, προειδοποιεί ότι η ψήφος υπέρ οποιουδήποτε άλλου υποψηφίου θα μπορούσε να εκθέσει τους Ισραηλινούς στον κίνδυνο ενός «δεύτερου Ολοκαυτώματος».

Ο Νετανιάχου αναδημοσίευσε τις δηλώσεις του Γιουβάλ Μπλούμπεργκ, δεξιού ακτιβιστή με καταβολές στον τεχνολογικό τομέα, ο οποίος είχε γράψει στο παρελθόν βιβλίο κατά των Συμφωνιών του Όσλο. Η ανάρτηση του Μπλούμπεργκ, που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα, περιλάμβανε την εικόνα που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη και απεικόνιζε ένα τεράστιο σύννεφο σε σχήμα μανιταριού να υψώνεται πάνω από το Τελ Αβίβ, καθώς η πόλη καιγόταν μετά από πυρηνικό πλήγμα.

Το Ισραήλ αντιμετωπίζει μια «πραγματική και απτή υπαρξιακή απειλή», ανέφερε η ανάρτηση που κοινοποίησε ο Νετανιάχου. «Εάν οι Ιρανοί αποκτήσουν πυρηνικά όπλα, τίποτε άλλο δεν θα έχει πλέον σημασία. Όλα τα υπόλοιπα θα ωχριούν μπροστά στην υπαρξιακή απειλή που συνιστά το Ιράν και ο σιιτικός άξονας».

«Εάν δύο ατομικές βόμβες έπεφταν στο κεντρικό Ισραήλ, ποιος θα ενδιαφερόταν για όλες αυτές τις ασήμαντες αντιπαραθέσεις;» διερωτήθηκε.

תקראו את הדברים החשובים של יובל בלומברג:

מדינת ישראל נמצאת בסכנה קיומית אמיתית ומוחשית. אם האיראנים ישיגו גרעין, שום דבר כבר לא ישנה יותר. הכל כל כך טפל אל מול הסכנה הקיומית של איראן והציר השיעי.

הסערות המבוימות והמומצאות חדשות לבקרים נועדו להסיט את תשומת הלב מהדבר האחד שהוא החשוב ביותר: סיום העבודה באיראן.

זה נוגע בקיום הפיזי של כל אדם ואדם כאן.

יש לנו עוד שנתיים של טראמפ לסיים את העבודה באיראן, ואין לדעת מה יהיה לאחר מכן, אם זו תהיה קמאלה האריס, או תואם מאמדני כלשהו.

זה חלון הזמן שנותר לנו כדי להשלים את העבודה הנדרשת כדי להבטיח את הקיום הפיזי שלנו לשנים הבאות. כל משאבי המדינה הנדרשים, צריכים להיות מושקעים במשימה הזו.

קטאר, חרדים, אוריך, גיוס, התראות.
הכל מסך עשן ענקי כדי להסתיר את הנושא היחיד שניצב מעל כולם בפער.
אם יפלו במרכז הארץ שתי פצצות אטום, את מי יעניינו כל סערות הסרק האלה?

הדורות הבאים לא יסלחו לנו אם נפספס את חלון ההזדמנויות ההיסטורי שמאפשר לנו לנסות ולהשלים את המשימה הקריטית ביותר שעומדת בפני הדור שלנו.

זה לא יקרה עם ראש ממשלה שמוחזק בצווארו על ידי האחים המוסלמים וסייעני הטרור.

זה לא יקרה עם ראש ממשלה שלא מסוגל להרים את הטלפון ולנהל שיחה אינטימית רציפה עם טראמפ.

זה לא יקרה עם ראש ממשלה שלא מסוגל לעמוד בלחץ של ראיון טלויזיה.

השינאה לנתניהו, ככל שהיא עולם ומלואו עבור מחנה שלם, לא תעזור מול הגרעין האיראני.

כל אחד שדואג לקיום הפיזי שלו, של משפחתו, ושל אהוביו, ידו צריכה לרעוד לפני שהוא בוחר במישהו שלא יהיה מסוגל להשלים את המשימה, ובכך לדון את עצמו ואת משפחתו לסכנה של שואה שניה, בגלל השינאה הפוליטית שלו או בגלל סערת דמה מטופשת וחסרת חשיבות.

— Benjamin Netanyahu – בנימין נתניהו (@netanyahu) October 25, 2026

Εκλογές στο Ισραήλ: Τα τέσσερα σενάρια της επόμενης ημέρας

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν μια επισφαλή εικόνα. Κανένας δεν φαίνεται να εξασφαλίζει πλειοψηφία. Οι αναλυτές, όμως, συμφωνούν σε ένα πράγμα:  Οποιο και να είναι το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών την Τρίτη, τις πρώτες μετά την «11η Σεπτεμβρίου» του Ισραήλ, την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, η πολεμική πολιτική της χώρας δεν θα αλλάξει, ακόμα και αν αλλάξει ο ηγέτης.

Η εκλογική αναμέτρηση της 27ης Οκτωβρίου διεξάγεται στη σκιά των πολεμικών συγκρούσεων στην ευρύτερη περιοχή, της κοινωνικής πόλωσης και της αμφισβήτησης της πολιτικής ηγεσίας. Θεωρείται κρίσιμη, αφού οι Ισραηλινοί δεν θα αποφασίσουν μόνο το πρόσωπο που θα κυβερνήσει αλλά και ποια κατεύθυνση θα πάρει η χώρα έπειτα από χρόνια συνεχών συγκρούσεων.

Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου διεκδικεί την παραμονή του στον πρωθυπουργικό θώκο, ενώ απέναντί του διαμορφώνεται ένα ετερόκλητο στρατόπεδο, με κεντρικό πρόσωπο τον πρώην αρχηγό των ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων, Γκάντι Αϊζενκοτ. Ωστόσο, οι συσχετισμοί δεν εξασφαλίζουν καθαρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία για καμία πλευρά, γεγονός που αφήνει περιθώρια για ευελιξία και παράθυρο συνεργασιών.

Το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, με όριο εισόδου στην Κνεσέτ (ισραηλινό Κοινοβούλιο) το 3,25%, καθιστά καθοριστικές τις συνεργασίες μικρότερων κομμάτων. Για τον σχηματισμό κυβέρνησης απαιτούνται 61 από τις 120 έδρες, ένας στόχος που παραμένει αβέβαιος, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Οι μετρήσεις των Channel 12 και Channel 13 αποτυπώνουν προβάδισμα του κόμματος Yashar του Αϊζενκοτ και δυσκολία συγκρότησης πλειοψηφίας, ενώ διαφορετική εικόνα παρουσιάζει δημοσκόπηση του Channel 14, η οποία δίνει στο στρατόπεδο Νετανιάχου 62 έδρες. Η απόσταση μεταξύ των εκτιμήσεων υπογραμμίζει τη ρευστότητα του σκηνικού.

Νετανιάχου – Αϊζενκοτ 

1. Παραμονή του μακροβιότερου πρωθυπουργού: Εάν το Likud του Νετανιάχου και οι σύμμαχοί του εξασφαλίσουν την απαιτούμενη πλειοψηφία, ο πρωθυπουργός θα μπορεί να συνεχίσει με τη στήριξη των υπερεθνικιστικών και υπερορθόδοξων κομμάτων. Η διατήρηση αυτής της συμμαχίας θα περιόριζε τα περιθώρια συμβιβασμών σε ζητήματα ασφάλειας, εποικισμών και Παλαιστινιακού, ενώ θα μπορούσε να ενισχύσει την ήδη σκληρή στάση απέναντι στο Ιράν. 

2. Η αντιπολίτευση στα ηνία: Μια συμφωνία υπό τον Αϊζενκοτ, με τη συμμετοχή δυνάμεων όπως το κόμμα του Ναφτάλι Μπένετ και τους Δημοκράτες του Γιαΐρ Γκολάν, θα σηματοδοτούσε αλλαγή ηγεσίας. Το δύσκολο σημείο θα ήταν η εξασφάλιση κοινοβουλευτικής στήριξης, ενδεχομένως με τη συνδρομή αραβικών κομμάτων, των οποίων η συμμετοχή ή η εξωτερική υποστήριξη αποτελεί πολιτικά ευαίσθητο ζήτημα.

3. Κυβέρνηση εθνικής ενότητας: Εάν κανένα στρατόπεδο δεν μπορεί να κυβερνήσει αυτοδύναμα, μια ευρύτερη συνεργασία, με αποκλεισμό ή περιορισμό του ρόλου της Ακρας Δεξιάς, θα μπορούσε να αποτελέσει διέξοδο, όχι χωρίς τίμημα. Θα απαιτούσε δύσκολους συμβιβασμούς σε θέματα στρατιωτικής θητείας των υπερορθοδόξων, κοινωνικής πολιτικής και διαχείρισης του πολέμου. 

4. Πολιτικό αδιέξοδο: Οι αποκλίσεις μεταξύ των κομμάτων, η είσοδος πολλών μικρών σχηματισμών στην Κνεσέτ και οι διαφωνίες για ενδεχόμενες συνεργασίες ενδέχεται να εμποδίσουν τον σχηματισμό κυβέρνησης. Σε αυτήν την περίπτωση, δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο νέων εκλογών.

Δύσκολη η κυβερνητική ατζέντα 

Η αντιμετώπιση του Ιράν ως βασικής απειλής, η έμφαση στη στρατιωτική αποτροπή και η απουσία ουσιαστικής προοπτικής για παλαιστινιακό κράτος παραμένουν στοιχεία ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης. Οι διαφορές ενδέχεται να αφορούν περισσότερο την ένταση της στρατιωτικής δράσης, την έκταση των εποικισμών και το περιθώριο διπλωματικών πρωτοβουλιών. Η επόμενη κυβέρνηση θα κληθεί να διαχειριστεί την κοινωνική πόλωση, τις διαφωνίες για τη στρατιωτική θητεία, το κόστος ζωής και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.