Η είδηση ότι η Εμεραλντ Φένελ (γνωστή από την ταινία «Saltburn») καταπιάνεται με τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» δίχασε το κοινό πριν καν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Για τους λάτρεις της πιστής μεταφοράς, η ιδέα της Μάργκο Ρόμπι και του Τζέικομπ Ελόρντι στα βαλτοτόπια της Εμιλι Μπροντέ μοιάζει με ιεροσυλία. Για τους υπόλοιπους, είναι απλώς η επόμενη προσθήκη σε ένα πολύ συγκεκριμένο, στιλιζαρισμένο κινηματογραφικό είδος: το κλασικό μυθιστόρημα μέσα από ένα ποπ φίλτρο.

» «Μεγάλες προσδοκίες» (1998) ● Το πράσινο της Ντόνα Κάραν: Ο Αλφόνσο Κουαρόν πήρε τον Κάρολο Ντίκενς, τον έβγαλε από το ομιχλώδες Λονδίνο και τον πέταξε στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’90. Η Γκουίνεθ Πάλτροου με το εμβληματικό πράσινο σατέν σύνολο και ο Ιθαν Χοκ ως μπόχο καλλιτέχνης πρωταγωνιστούν σε μια ταινία με «νέον» αισθητική που θυμίζει βιντεοκλίπ. Ο Κουαρόν μετέτρεψε την εμμονή του Πιπ για την Εστέλα σε ένα σύγχρονο ερωτικό θρίλερ, με μια στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία που έκανε την κλασική ιστορία να μοιάζει με κάτι που συμβαίνει σε κάποια εγκαίνια γκαλερί στο Σόχο.

« Εμμα» (2020) ● Η Οστεν σε κουτί από ζαχαρωτά:

Η φωτογράφος Οτομ ντε Γουάιλντ πήρε την «Εμμα» της Τζέιν Οστεν και την τοποθέτησε σε έναν κόσμο που μοιάζει με κουκλόσπιτο. Με την Ανια Τέιλορ-Τζόι στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η ταινία έχει μια σχεδόν μαθηματική συμμετρία, έντονα χρώματα και ένα χιούμορ που θυμίζει σύγχρονη κωμωδία. Αντί για μια ακαδημαϊκή μεταφορά εποχής, είδαμε μια ταινία που θυμίζει Γουές Αντερσον, κάνοντας την Οστεν να φαίνεται πιο φρέσκια και αιχμηρή από ποτέ.

Ιεροσυλία ή επιβίωση;

Τελικά, αυτού του είδους οι ταινίες κάνουν καλό στη λογοτεχνία; Οι «πουριτανοί» των βιβλίων θα πουν ότι το να εμφανίζεις τον Χίθκλιφ ως μοντέλο σε Εβδομάδα Μόδας αφαιρεί το βάθος και την κοινωνική κριτική του πρωτοτύπου – ειδικά από τη στιγμή που παραβλέπεται το στοιχείο της «έγχρωμης» καταγωγής του ήρωα, αφαιρώντας το πολύ ουσιαστικό θέμα του ρατσισμού στο έργο. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος το στιλ να πνίξει την ουσία.

Ωστόσο, κάθε φορά που μια ταινία όπως τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» γίνεται θέμα συζήτησης για την αισθητική της, μια νέα γενιά ανακαλύπτει τα βιβλία στα οποία βασίστηκαν. Αν η Μάργκο Ρόμπι είναι η «πόρτα» για να διαβάσει ένας 18χρονος σήμερα την Εμιλι Μπροντέ, τότε το πείραμα πέτυχε. Η κλασική λογοτεχνία δεν είναι ένα αποστειρωμένο έκθεμα μουσείου, είναι ζωντανός οργανισμός που αντέχει το γκλίτερ, τους αναχρονισμούς και την υπερβολή.

Ο Ιταλο Καλβίνο είχε πει: «Κλασικό είναι ένα βιβλίο που δεν ολοκλήρωσε ποτέ αυτό που είχε να πει». Ισως, τελικά, ο μόνος τρόπος να παραμείνουν αυτά τα έργα αθάνατα είναι να τους επιτρέπουμε, πού και πού, να αλλάζουν «φίλτρο» και να μας συστήνονται από την αρχή.