Κωνσταντίνα Μιχαήλ: «Στον νεότερο εαυτό μου θα έλεγα “μη φοβάσαι τίποτα, προχώρα”»

Ο Γιώργος Χρονάς συνάντησε τη θρυλική τραγουδίστρια το 1983 σε ένα παλιό προσφυγικό σπίτι της Θεσσαλονίκης κι εκείνη του διηγήθηκε τη ζωή της, τον φλογερό της έρωτα με τον Στέλιο Καζαντζίδη, τα πρώτα της βήματα στο τραγούδι στα 13 της χρόνια, την κάθοδό της στην Αθήνα, τη γνωριμία της με τους μεγάλους του λαϊκού τραγουδιού εκείνη την εποχή, τον Τσιτσάνη, την Μπέλλου, τη Μαρίκα Νίνου, την Καίτη Γκρέι, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τα προβλήματα υγείας, τη λαχτάρα της μέχρι την τελευταία της πνοή να επιστρέψει στο τραγούδι.

«Ακριβώς την ίδια υποδοχή όπως τότε, θα είχε η Σεβάς Χανούμ αν ξεκινούσε σήμερα. Ηταν βέβαια τότε πολύ πιο δύσκολες εποχές, μεγάλη φτώχεια και η αποστολή του λαϊκού τραγουδιού ήταν πολύ σημαντική. Αλλά και σήμερα κάπως έτσι παλεύουν και οι καλλιτέχνες. Η μάχη για να σταθεροποιηθείς είναι καθημερινή, πάει σεζόν με τη σεζόν», λέει η Κωνσταντίνα Μιχαήλ και προσθέτει: «Κατανοώ τη ρωγμή της Σεβάς Χανούμ. Κέρδισε γρήγορα πολλά. Χρήματα, δόξα. Ξαφνικά βρέθηκε να τραγουδάει για τους εφοπλιστές. Ομως, όταν πλησιάσεις πολύ τη φωτιά, καίγονται τα φτερά σου», υπογραμμίζει. Και διαπιστώνει: «Δεν μαζευόταν η Σεβάς Χανούμ. Σε αυτή την ηλικία κανείς δεν ακούει, ούτε εγώ άκουγα. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα», λέει η Κωνσταντίνα Μιχαήλ. Που αν συναντούσε τον εαυτό της στο ξεκίνημα της πορείας της στην υποκριτική, «θα της έλεγα “μη φοβάσαι τίποτα, προχώρα”. Οχι ότι φοβόμουν ιδιαίτερα, αλλά η ανατροφή του καλού κοριτσιού σε κάνει λίγο άτολμη, να κρύβεσαι στις γωνίες σου. Οι γονείς σου πρέπει να σου λένε: “Εγώ είμαι εδώ, πήγαινε”», μας λέει.

«Δυναμικές γυναίκες»

Της ζητήσαμε να κάνει μια σύγκριση της θέσης της γυναίκας εκείνη την εποχή με τη σημερινή. «Πάντα οι γυναίκες ήταν δυναμικές. Και τότε και τώρα. Αλλά έχουμε αφήσει να φαίνεται ότι κυβερνούν οι άνδρες. Γυναίκα καλλιτέχνης ήταν δύσκολο τότε. Και τώρα είναι αλλά τότε ήταν σίγουρα πιο δύσκολο. Τώρα σα να φαίνεται ότι πιο πολλές γυναίκες καθόμαστε στο τραπέζι που παίρνονται οι αποφάσεις. Εχει αρχίσει η πραγματική χειραφέτηση της γυναίκας και οι άνδρες δείχνουν περισσότερη εμπιστοσύνη σταδιακά. Ειπώθηκαν δημόσια πολλά πράγματα που είναι αυτονόητα. Λες και δεν ξέραμε τι συμβαίνει παντού στην καθημερινότητά μας. Ουκ ολίγες φορές έχουμε σκύψει το κεφάλι στον δρόμο για να μην ακούμε διάφορους που μας λένε βλακείες. Φαίνεται όμως ότι τα πράγματα αλλάζουν σιγά σιγά», διαπιστώνει.

Χωρίς την τέχνη θα ήμασταν μίζεροι και καταθλιπτικοί

Για τη νέα σεζόν που ξεκίνησε στο θέατρο, μόνο ευχές μπορεί να κάνει. «Περιμένουμε όλοι να δούμε πώς θα πάει και αν η ακρίβεια θα επηρεάσει την προσέλευση. Αλλά φαίνεται ότι ο κόσμος έχει ανάγκη τη μυθοπλασία και τα δίνει αυτά τα 17 ευρώ για να δει μια παράσταση. Ελπίζω να παραμείνουμε αγαθό πρώτης ανάγκης γιατί χωρίς την τέχνη θα ήμασταν μίζεροι και καταθλιπτικοί».

Τηλεόραση

Οσον αφορά στην τηλεόραση: «Εγώ την έχω πετάξει την τηλεόραση από το σπίτι μου αλλά χαίρομαι για την εξέλιξή της τα τελευταία χρόνια. Εχει αλλάξει η αισθητική, έπεσαν και πολλά χρήματα, αλλά θα ήθελα να δω περισσότερη τόλμη στα σενάρια και περισσότερες κωμωδίες. Είχαμε παράδοση κάποτε στις κωμωδίες και τώρα βλέπεις μόνο δράματα. Δεν ξέρω γιατί δεν γελάμε πια στην Ελλάδα. Τόσα έχουν γίνει στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, πρέπει να πάμε κόντρα», υποστηρίζει.