Κατερίνα Μπέη στον ΕΤ: «Με ενθουσιάζει και με γεμίζει η συγγραφή»

Τι θα τα κάνουν τα λεφτά; Και ποια είναι η νεαρή επίδοξη ηθοποιός που τις ακολουθεί σε κάθε τους βήμα και έχει γίνει η σκιά τους; Σε αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα απαντά με χάρη, ελαφρότητα και αρκετό χιούμορ «Η Βαλίτσα» του Δημήτρη Παπαθανάση που έκανε πρεμιέρα την περασμένη Πέμπτη στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Η σεναριογράφος της ταινίας, Κατερίνα Μπέη, η οποία τα τελευταία χρόνια υπογράφει τη μία επιτυχία μετά την άλλη («Φόνισσα», «Υπάρχω», «Ευτυχία», «Τελευταία Κλήση» κ.ά.), μιλάει στον «Ε.Τ.» για το αν τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία, για το πώς εμπνέεται τις ιστορίες που αφηγείται και για το πώς θα έμοιαζε η «Βαλίτσα» αν αντί για τέσσσερις γυναίκες πρωταγωνιστούσαν τέσσερις άνδρες. 

Πώς θα ήταν η «Βαλίτσα» αν τέσσερις άνδρες έπαιρναν τη θέση των ηρωίδων σας;

-Τέσσερις άντρες, μία βαλίτσα γεμάτη λεφτά κι ένα πτώμα; Από action movie μέχρι crime, μπορεί και splatter και βέβαια με πολύ λιγότερα λόγια σε σχέση με την ίδια ιστορία με ηρωίδες γυναίκες.

Φέρνουν τα λεφτά την ευτυχία;

-Η ευτυχία, όπως την έχω στο μυαλό μου, έχει πολύ να κάνει με την αγάπη, την ελευθερία, την έκφραση, τη δημιουργικότητα, την ανεμελιά, τη χαρά, τη συντροφικότητα, την ισορροπία. Τα χρήματα, βέβαια, σου εξασφαλίζουν κατά πολύ την ελευθερία σου. Και ευτυχία χωρίς ελευθερία δεν μπορώ να διανοηθώ. Επίσης, μπορούν να σε διευκολύνουν σε μεγάλο βαθμό. Οπότε είναι σίγουρα ένα ζητούμενο, αλλά σε καμία περίπτωση το μόνο και καθοριστικό κριτήριο. Αν πράγματι τα λεφτά ήταν αρκετά για να φέρουν την ευτυχία, θα το ξέραμε: όλοι οι μεγιστάνες θα ήταν ευτυχισμένοι. Δεν το έχω δει αυτό, μάλλον το αντίθετο.

Αντιμετωπίζονται ισότιμα οι γυναίκες στον χώρο του σινεμά στη χώρα μας;

-Αντιμετωπίζονται όπως οι γυναίκες σε όλα τα επαγγέλματα. Ισως όχι εντελώς ισότιμα, όμως πολύ πιο ευνοϊκά από τα προηγούμενα χρόνια και, ελπίζω, λιγότερο από ό,τι τα επόμενα.

Συμφωνείτε ότι οι άνδρες έχουν γίνει πιο βίαιοι και πιο ασεβείς απέναντι στις γυναίκες στις μέρες μας; Πού οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σας;

-Νομίζω ότι απλά τώρα το μαθαίνουμε περισσότερο. Επιπλέον, τα παλαιότερα χρόνια η βία ήταν νομιμοποιημένη σε πολλές περιπτώσεις. Ηταν ok να δείρει κάποιος τη γυναίκα του ή τα παιδιά του, δεν τον έβγαζαν στα κανάλια, δεν ανακατευόταν καν η αστυνομία.

Τι μπορεί να σας εμπνεύσει για να γράψετε ένα σενάριο;

-Κάτι που άκουσα, που κρυφάκουσα, που είδα, που διάβασα, που έζησα, που έζησαν κοντινοί μου άνθρωποι, που σκέφτηκα… Οτιδήποτε.

Πότε καταλάβετε ότι η συγγραφή είναι ο τρόπος έκφρασης που σας ταιριάζει περισσότερο;

-Το ήξερα από μικρή. Γι’ αυτό και ξεκίνησα γράφοντας στα περιοδικά και μετά πέρασα στα βιβλία και τα σενάρια. Είναι, για μένα, μεγάλος παράγοντας ισορροπίας το να εκφράζομαι γράφοντας. Κι επειδή λέγαμε πριν για τα λεφτά και την ευτυχία, να σας πω πως πριν από λίγες ημέρες, συζητώντας με φίλους, με έπιασα να λέω πως αν μου έδινε κάποιος πέντε, δέκα, όσα εκατομμύρια ευρώ με τον όρο να μην ξαναγράψω τίποτα, θα προτιμούσα, χωρίς συζήτηση, να συνεχίσω να γράφω.

Τι σας προσφέρει αυτός ο τρόπος έκφρασης;

-Ισορροπία, εκτόνωση, μου δίνει αφορμή να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Με γεμίζει και με ενθουσιάζει. Οταν κάθομαι καιρό, όσο ωραία και να περνάω, βαριέμαι λίγο.

Γιατί αφήσατε πίσω σας τη δημοσιογραφία;

-Ενιωθα ότι επαναλαμβανόμουν, σταμάτησα να ξαφνιάζομαι και να ενθουσιάζομαι. Εξάλλου, πάντα είχα στο μυαλό μου να ασχοληθώ με το σενάριο. Διάβαζα σχετικά βιβλία και παρακολουθούσα μανιωδώς ταινίες.

Πώς κρίνετε τη συμβολή του ΕΚΚΟΜΕΔ στην ανάπτυξη του ελληνικού σινεμά και στο κινηματογραφικό τοπίο εν γένει στη χώρα μας;

-Οι ταινίες είναι πολύ ευαίσθητα προϊόντα, χρειάζονται βοήθεια για να «ανθίσουν». Πλέον φαίνεται πως το κράτος αρχίζει να παίρνει στα σοβαρά τον κινηματογράφο κι αυτό είναι σπουδαίο. Υπάρχει η αίσθηση πως οι άνθρωποι του ΕΚΚΟΜΕΔ, πέρα από την οικονομική στήριξη, πραγματικά ενδιαφέρονται να μας ακούσουν και να βρουν τρόπους να μας στηρίξουν και να λύσουν τα προβλήματα. Ελπίζω η στήριξη να συνεχιστεί και να αυξηθεί.

Ποια από τις ταινίες σας κρατάτε πιο κοντά στην καρδιά σας;

-Δεν υπάρχει αυτό. Κάθε φορά που κάνουμε μια ταινία, υπάρχει το ίδιο συναισθηματικό δέσιμο, η ίδια αγάπη και λαχτάρα, σαν την πρώτη φορά.

Τι ετοιμάζετε για τη συνέχεια;

-Αυτή τη στιγμή είμαστε στην τελική ευθεία προετοιμασιών της βιογραφίας του Νίκου Ξυλούρη, σε σκηνοθεσία Αγγελου Φρατζή. Αν όλα πάνε καλά, ξεκινάμε γυρίσματα τον Νοέμβριο.

Με ποιες προσδοκίες δοκιμάσατε αρχικά τις δυνάμεις σας στον κινηματογράφο, δεδομένου ότι το ελληνικό σινεμά ήταν και παραμένει στις περισσότερες περιπτώσεις υπόθεση ενός περιορισμένου κοινού στη χώρα μας;

-Μα, ποιος ξεκινάει στοχεύοντας στην αποτυχία; Αν ξεκινάς με ηττοπάθεια, πόσο καλά θα μπορέσεις να πας; Πάντα έχω στο μυαλό μου αυτούς που τα έχουν καταφέρει και προσπαθώ να μάθω από αυτούς. Είχα επίσης την τύχη να ξεκινήσω συνεργαζόμενη με τον Νίκο Περάκη, ο οποίος είναι η απόλυτη εξαίρεση στον κανόνα που θέλει το σινεμά υπόθεση περιορισμένου κοινού. Ξέρω φυσικά πως είναι ένα πολύ δύσκολο επάγγελμα, που κρίνεσαι πάντα από την τελευταία σου δουλειά, που συχνά δεν υπάρχει χώρος και πρέπει να τον δημιουργήσεις, που πάντα, ακόμη και στη μεγαλύτερη επιτυχία σου, θα υπάρχουν λόγοι να στενοχωρηθείς, που όλοι θα έχουν άποψη για τη δουλειά σου και συχνά και για σένα. Ομως το αγαπώ πολύ και ήξερα πως αν δεν δοκίμαζα από δειλία και φόβο, μήπως δεν τα καταφέρω, θα το είχα απωθημένο. Η δημιουργία μιας ταινίας είναι πάνω από όλα ομαδική δουλειά. Αν βρεθείς στη «σωστή» ομάδα, τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα. Δυσκολίες υπάρχουν πάντα, αλλά πλέον έχω την τύχη να συνεργάζομαι αποκλειστικά με την Tanweer, η οποία είναι μια εταιρία που φροντίζει τις δουλειές της και ενδιαφέρεται και για την εμπορικότητα των ταινιών της και κυρίως έχει τον τρόπο να το πετυχαίνει. Γιατί η ιστορία έδειξε πως το κοινό υπάρχει και θέλει να μπει στις αίθουσες, αρκεί να το συμπεριλάβεις: να του δώσεις αυτό που θες να πεις με έναν τρόπο που μπορεί να εμπλακεί και να συμμετέχει.

Info

«Η ΒΑΛΙΤΣΑ»

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:

Δημήτρης Παπαθανάσης

ΣΕΝΑΡΙΟ:

Κατερίνα Μπέη

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ:

Ναταλία Τσαλίκη, Αναστασία Παντούση, Λίλα Μπακλέση, Βάσω Καβαλιεράτου