Το eleftherostypos.gr βρέθηκε στις προβολές και των τριών. Εδώ, σας μεταφέρουμε τις πρώτες μας εντυπώσεις.

Everybody Digs Bill Evans

Μία βιογραφία του μεγάλου Αμερικανού πιανίστα της τζαζ, Μπιλ Έβανς,  διαγωνίζεται για τη Χρυσή Άρκτο της φετινής Μπερλινάλε. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο Βρετανός Γκραντ Γκι, ένας ντοκιμαντερίστας που με αυτή την ταινία κάνει για πρώτη φορά στροφή στην μυθοπλασία. Γυρισμένο σε ασπρόμαυρο φιλμ 16 χιλιοστών, το «Everybody Digs Bill Evans» είναι ατμοσφαιρικό και καλαίσθητο, ενώ οι ηθοποιοί φέρουν φυσιογνωμίες και ερμηνείες που πείθουν. Το έργο όμως, παρά τις αρετές του, παραμένει τελικά λίγο «στεγνό» κυρίως λόγω του σεναρίου και (της απουσίας) των διαλόγων.

Η ταινία ξεκινά με τον θάνατο του συνεργάτη του Μπιλ Έβανς, του μπασίστα Σκοτ ΛαΦάρο, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα – ένα γεγονός που συνέτριψε τον Έβανς καθώς έχασε την μουσική του «αδελφή ψυχή», με αποτέλεσμα να αποσυρθεί από την σκηνή για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Στην συνέχεια, τον βλέπουμε να μετακομίζει μαζί με τον αδερφό του, την σύζυγο αυτού και το παιδί τους και μετέπειτα στο σπίτι των γονιών του, ώσπου μία μέρα ανακάμπτει και επιστρέφει στον μουσικό στίβο.

Οι τραγωδίες που περνούν από την οθόνη είναι πολλές: Η σύντροφος του Έβανς κάποια στιγμή αυτοκτονεί, ο αδερφός του επίσης αυτοκτονεί, ενώ και ο πατέρας του είναι ετοιμοθάνατος. Παρόλα αυτά, ο πρωταγωνιστής μας αντιδρά ελάχιστα σε όσα συμβαίνουν γύρω του, εμποδίζοντας το να δημιουργηθεί κάποια ιδιαίτερη δυναμική ανάμεσα στους χαρακτήρες. Αυτό στο οποίο είναι επικεντρωμένος, καθ’όλη τη διάρκεια του φιλμ, είναι το κάπνισμα, η χρήση ηρωίνης καθώς και το να κρύψει από τους συγγενείς του τα συμπτώματα του συνδρόμου στέρησης.

Το γεγονός ότι η ταινία αφορά το διάστημα κατά το οποίο ο Έβανς είχε αποσυρθεί από την μουσική σημαίνει, επίσης, ότι ακούμε ελάχιστη…τζαζ, παρότι πρωταγωνιστής είναι ένας διάσημος τζαζίστας.

Είναι πιθανό ο Μπιλ Έβανς να υπήρξε πράγματι λιγομίλητος και απαθής στην προσωπική του ζωή. Στην περίπτωση αυτή, όμως, δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε μήπως τελικά ένα… ντοκιμαντέρ θα μας βοηθούσε να έρθουμε πιο κοντά στην προσωπικότητα του εμβληματικού καλλιτέχνη.

The Moment

Ένα από τα highlights της Μπερλινάλε 2026, ιδιαίτερα για το νεότερο κοινό, ήταν η παρουσίαση της ταινίας «The Moment» με πρωταγωνίστρια τη δημοφιλή ποπ σταρ Charli xcx. Η συγκεκριμένη ταινία πρόκειται για ένα mockumentary (δηλαδή, ψευδο-ντοκιμαντέρ), το οποίο ακολουθεί την τραγουδίστρια στα πρόθυρα… νευρικής κατάρρευσης, καθώς η επιτυχία του άλμπουμ brat έχει αρχίσει να κάνει τον κύκλο της.

Την σκηνοθεσία και το σενάριο της ταινίας υπογράφει ο 31χρονος Aidan Zamiri, ο οποίος έχει δημιουργήσει πολλά βίντεο κλιπ για νέες, ποπ καλλιτέχνιδες, όπως η Μπίλι Άιλις και η FKA Twigs. Η «βιντεοκλιπίστικη» αισθητική είναι διάχυτη και σε αυτή την ταινία, με την κάμερα να βρίσκεται διαρκώς εν κινήσει, εστιάζοντας στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών με υπερ-κοντινά πλάνα. Το ρυθμικό μοντάζ και η reality γοητεία του The Moment το καθιστούν ένα αρκετά εύπεπτο, έως κι ευχάριστο θέαμα. Παρόλα αυτά, αν και δεν «κουράζει», πρόκειται για ένα έργο που δύσκολα θα στεκόταν μόνο του ως μία μουσική κωμωδία.

Το φιλμ είναι ξεκάθαρο πως απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε θεατές που είναι ήδη φαν της Charli xcx και έχουν κάνει τουλάχιστον μία ανάρτηση με το χάσταγκ #brat_summer στο προφίλ τους. Οι υπόλοιποι δεν θα υποφέρουν κατά την θέαση του «The Moment», ωστόσο η υπαρξιακή κρίση της Τσάρλι μάλλον δεν θα τους αγγίξει ιδιαίτερα, ενώ το χλιαρό, αυτοαναφορικό χιούμορ της ταινίας δεν θα τους κάνει να την προτείνουν και στους φίλους τους… (Για περισσότερες λεπτομέρειες, πατήστε εδώ).

The Ballad of Judas Priest

Αναμφίβολα το πιο διασκεδαστικό από τα τρία μουσικά έργα της Μπερλινάλε, το «The Ballad of Judas Priest» προβλήθηκε εκτός του διαγωνιστικού τμήματος και αφορά (τι άλλο; ) την ιστορία του πρωτοπόρου συγκροτήματος της μέταλ, Judas Priest.

Το έργο έχει κλασικό φορμά ντοκιμαντέρ, με αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις, ενώ την σκηνοθεσία υπογράφουν o Σαμ Νταν και ο κιθαρίστας των Rage Against the Machine, Τομ Μορέλο, ο οποίος διεξάγει πολλές από τις συνεντεύξεις. Από την οθόνη μας περνούν τα περισσότερα από τα μέλη του συγκροτήματος καθώς και άλλοι μουσικοί, όπως ο Όζι Όσμπορν των Black Sabbath, ο Κιρκ Χάμετ των Metallica, ο Μπίλι Κόργκαν των Smashing Pumpkins, ο Σκοτ Ίαν από τους Anthrax και ο μουσικός/κωμικός, Τζακ Μπλακ. Με καλή διάθεση και χιουμοριστική προσέγγιση, ανακαλύπτουμε το πώς οι Judas Priest – πέρα από τις μουσικές τους ικανότητες – συνέβαλαν στο να διαμορφωθεί η αισθητική της μέταλ.

«Οι Black Sabbath ήταν αυτοί που εισήγαγαν πρώτοι τον μέταλ ήχο, οι Judas Priest ήταν εκείνοι που δημιούργησαν την κουλτούρα γύρω από αυτόν», όπως ακούμε και στο φιλμ. Το ντοκιμαντέρ καταπιάνεται με περιστατικά όπως η δίκη των Judas Priest για φερόμενα «κρυμμένα μηνύματα» στους στίχους τους, κομμάτι του ευρύτερου πανικού που είχε επικρατήσει περί μίας υποτιθέμενης σύνδεσης της μέταλ με τον σατανισμό.

Στο επίκεντρο βρίσκεται, επίσης, και το ζήτημα της σεξουαλικότητας του φρόντμαν των Judas Priest, Ρομπ Χάλφορντ, ο οποίος (μετά από 25 χρόνια καριέρας) αποκάλυψε το 1998 ότι είναι γκέι. «Περιμέναμε κατακραυγή, να γίνει χαμός», λέει στα 72 του ο ίδιος – καθώς η χέβι μέταλ έβγαζε κατά κανόνα ένα σκληρό, αντρίκιο προφίλ. «Εν τέλει δεν έγινε τίποτα», προσθέτει χαμογελώντας.

Είναι γεγονός πως στην σημερινή εποχή είναι πολύ πιο εύκολο και σύνηθες το να γυρίζονται ταινίες που αγγίζουν τέτοια θέματα. Το συγκεκριμένο φιλμ, ωστόσο, φαίνεται πως έχει στόχο να υμνήσει όχι μόνον τους Judas Priest αλλά και την (συχνά παρεξηγημένη) μέταλ κοινότητα ως μία μεγάλη, χαρούμενη και ανοιχτόμυαλη παρέα, η οποία αποδεχόταν τη διαφορετικότητα από νωρίς. Το μήνυμα που περνάει είναι πως τελικά όλοι – άνδρες, γυναίκες, μαύροι, λευκοί, γκέι – μπόρεσαν να εκφραστούν μέσα από μία μουσική που στους απ’ έξω φάνταζε…τρομακτική.

Συνολικά, νιώσαμε πως κάτι έλειπε από την αφήγηση. Ίσως φταίει το γεγονός πως ο μοναδικός «φαν της μέταλ» που μιλά στην κάμερα είναι ο διάσημος Τζακ Μπλακ, σε μία ταινία που εν τέλει εξυμνεί μία ολόκληρη κοινότητα. Παρόλα αυτά, το «The Ballad of Judas Priest» αποτελεί ένα έργο που θα μπορούσε να χαζέψει ευχάριστα ακόμα και κάποιος που ακούει μόνο… μπουζούκια.